२ रुद्रसंहिता - ४ कुमारखण्डः, अध्याय 2: रुद्रसंहितायां चतुर्थे कुमारखण्डे शिवपुत्रजननवर्णनं, Verse 1
॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
Containing 77 sacred Sanskrit shlokas with multi-author commentaries and translations.
॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
द्वितीयायां रुद्रसंहितायां चतुर्थः कुमारखण्डे २.४.२. द्वितीयोऽध्यायः ।
शरवणे कार्तिकेयोत्पत्तिवर्णनम् ।
ब्रह्मोवाच ।
तदाकर्ण्य महादेवो योगज्ञानविशारदः ।
त्यक्तकामो न तत्याज सम्भोगं पार्वतीभयात् ॥ १॥
॥
श्रीगौरीशङ्कराभ्यां नमः ॥
आजगाम गृहद्वारि सुराणां निकटं शिवः ।
दैत्येन पीडितानां च शङ्करो भक्तवत्सलः ॥ २॥
॥
श्रीशिवमहापुराणम् ॥
देवाःसर्वे प्रभुं दृष्ट्वा हरिणा च मया शिवम् ।
बभूबुः सुखिनश्चाति तदा वै भक्तवत्सलम् ॥ ३॥
इत्याकर्ण्य वचस्तेषां सुराणां भगवान्भवः ।
प्रत्युवाच विषण्णात्मा दूयमानेन चेतसा ॥ ४॥
प्रणम्य सुमहाप्रीत्या नतस्कन्धाश्च निर्जराः ।
तुष्टुवुः शङ्करं सर्वे मया च हरिणा मुने ॥ ५॥
देवा ऊचुः ।
देवदेव महादेव करुणासागर प्रभो ।
अन्तर्यामी हि सर्वेषां सर्वं जानासि शङ्कर ॥ ६॥
देवकार्यं कुरु विभो रक्ष देवान् महेश्वर ।
जहि दैत्यान् कृपां कृत्वा तारकादीन् महाप्रभो ॥ ७॥
शिव उवाच ।
हे विष्णो हे विधे देवाः सर्वेषां वो मनोगतिः ।
यद्भावि तद्भवत्येव कोऽपि नो तन्निवारकः ॥ ८॥
यज्जातं तज्जातमेव प्रस्तुतं शृणुतामराः ।
शिवरेतस्खलितं वीर्यं को ग्रहीष्यति मेऽधुना ॥ ९॥
स गृह्णीयादिति प्रोच्य पातयामास तद्भुवि ।
अग्निर्भूत्वा कपोतो हि प्रेरितःसर्वनिर्जरैः ॥ १०॥
अभक्षच्छाम्भवं वीर्यं चञ्च्वा तु निखिलं तदा ।
एतस्मिन्नन्तरे तत्राजगाम गिरिजा मुने ॥ ११॥
शिवागमविलम्बे च ददर्श सुरपुङ्गवान् ॥
ज्ञात्वा तद्वृत्तमखिलं महाक्रोधयुता शिवा ॥ १२॥
उवाच त्रिदशान् सर्वान् हरिप्रभृतिकाँस्तदा ॥ १३॥
देव्युवाच ।
रे रे सुरगणाःसर्वे यूयं दुष्टा विशेषतः ।
स्वार्थसंसाधका नित्यं तदर्थं परदुःखदाः ॥ १४॥
स्वार्थहेतोर्महेशानमाराध्य परमं प्रभुम् ।
नष्टं चक्रुर्मद्विहारं वन्ध्याऽभवमहं सुराः ॥ १५॥
मां विरोध्य सुखं नैव केषाञ्चिदपि निर्जराः ।
तस्माद्दुःखं भवेद्वो हि दुष्टानां त्रिदिवौकसाम् ॥ १६॥
ब्रह्मोवाच ।
इत्युक्त्वा विष्णुप्रमुखान् सुरान् सर्वान् शशाप सा ।
प्रज्वलन्ती प्रकोपेन शैलराजसुता शिवा ॥ १७॥
पार्वत्युवाच ।
अद्यप्रभृति देवानां वन्ध्या भार्या भवन्त्विति ।
देवाश्च दुःखिताःसन्तु निखिला मद्विरोधिनः ॥ १८॥
ब्रह्मोवाच ।
इति शप्त्वाखिलान्देवान् विष्ण्वाद्यान्सकलेश्वरी ।
उवाच पावकं क्रुद्धा भक्षकं शिवरेतसः ॥ १९॥
पार्वत्युवाच ।
सर्वभक्षी भव शुचे पीडितात्मेति नित्यशः ।
शिवतत्त्वं न जानासि मूर्खोऽसि सुरकार्यकृत् ॥ २०॥
रे रे शठ महादुष्ट दुष्टानां दुष्टबोधवान् ।
अभक्षः शिववीर्यं यन्नाकार्षीरुचितं हितम् ॥ २१॥
ब्रह्मोवाच ।
इति शप्त्वा शिवा वह्निं सहेशेन नगात्मजा ।
जगाम स्वालयं शीघ्रमसन्तुष्टा ततो मुने ॥ २२॥
गत्वा शिवा शिवं सम्यक् बोधयामास यत्नतः ।
अजीजनत्परं पुत्रं गणेशाख्यं मुनीश्वर ॥ २३॥
तद्वृत्तान्तमशेषं च वर्णयिष्ये मुनेऽग्रतः ।
इदानीं शृणु सुप्रीत्या गुहोत्पत्तिं वदाम्यहम् ॥ २४॥
पावकार्पितमन्नादि भुञ्जते निर्जराः खलु ।
वेदवाण्येति सर्वे ते सगर्भा अभवन्सुराः ॥ २५॥
ततोऽसहन्तस्तद्वीर्यं पीडिता ह्यभवन् सुराः ।
विष्ण्वाद्या निखिलाश्चाति शिवाज्ञानष्टबुद्धयः ॥ २६॥