Shalya Parva, Adhyaya 60

हतं दुर्योधनं दृष्ट्वा भीमसेनेन संयुगे

पाण्डवाः सृञ्जयाश्चैव किमकुर्वत संजय

हतं दुर्योधनं दृष्ट्वा भीमसेनेन संयुगे

सिंहेनेव महाराज मत्तं वनगजं वने

प्रहृष्टमनसस्तत्र कृष्णेन सह पाण्डवाः

पाञ्चालाः सृञ्जयाश्चैव निहते कुरुनन्दने

आविध्यन्नुत्तरीयाणि सिंहनादांश्च नेदिरे

नैतान्हर्षसमाविष्टानियं सेहे वसुंधरा

धनूंष्यन्ये व्याक्षिपन्त ज्याश्चाप्यन्ये तथाक्षिपन्

दध्मुरन्ये महाशङ्खानन्ये जघ्नुश्च दुन्दुभीः

चिक्रीडुश्च तथैवान्ये जहसुश्च तवाहिताः

अब्रुवंश्चासकृद्वीरा भीमसेनमिदं वचः

दुष्करं भवता कर्म रणेऽद्य सुमहत्कृतम्

कौरवेन्द्रं रणे हत्वा गदयातिकृतश्रमम्

इन्द्रेणेव हि वृत्रस्य वधं परमसंयुगे

त्वया कृतममन्यन्त शत्रोर्वधमिमं जनाः

चरन्तं विविधान्मार्गान्मण्डलानि च सर्वशः

दुर्योधनमिमं शूरं कोऽन्यो हन्याद्वृकोदरात्

वैरस्य च गतः पारं त्वमिहान्यैः सुदुर्गमम्

अशक्यमेतदन्येन संपादयितुमीदृशम्

कुञ्जरेणेव मत्तेन वीर संग्राममूर्धनि

दुर्योधनशिरो दिष्ट्या पादेन मृदितं त्वया

सिंहेन महिषस्येव कृत्वा संगरमद्भुतम्

दुःशासनस्य रुधिरं दिष्ट्या पीतं त्वयानघ

ये विप्रकुर्वन्राजानं धर्मात्मानं युधिष्ठिरम्

मूर्ध्नि तेषां कृतः पादो दिष्ट्या ते स्वेन कर्मणा

अमित्राणामधिष्ठानाद्वधाद्दुर्योधनस्य च

भीम दिष्ट्या पृथिव्यां ते प्रथितं सुमहद्यशः

एवं नूनं हते वृत्रे शक्रं नन्दन्ति बन्दिनः

तथा त्वां निहतामित्रं वयं नन्दाम भारत

दुर्योधनवधे यानि रोमाणि हृषितानि नः

अद्यापि न विहृष्यन्ति तानि तद्विद्धि भारत

इत्यब्रुवन्भीमसेनं वातिकास्तत्र संगताः

तान्हृष्टान्पुरुषव्याघ्रान्पाञ्चालान्पाण्डवैः सह

ब्रुवतः सदृशं तत्र प्रोवाच मधुसूदनः

न न्याय्यं निहतः शत्रुर्भूयो हन्तुं जनाधिपाः

असकृद्वाग्भिरुग्राभिर्निहतो ह्येष मन्दधीः

तदैवैष हतः पापो यदैव निरपत्रपः

लुब्धः पापसहायश्च सुहृदां शासनातिगः

बहुशो विदुरद्रोणकृपगाङ्गेयसृञ्जयैः

पाण्डुभ्यः प्रोच्यमानोऽपि पित्र्यमंशं न दत्तवान्

नैष योग्योऽद्य मित्रं वा शत्रुर्वा पुरुषाधमः

किमनेनातिनुन्नेन वाग्भिः काष्ठसधर्मणा

रथेष्वारोहत क्षिप्रं गच्छामो वसुधाधिपाः

दिष्ट्या हतोऽयं पापात्मा सामात्यज्ञातिबान्धवः

इति श्रुत्वा त्वधिक्षेपं कृष्णाद्दुर्योधनो नृपः

अमर्षवशमापन्न उदतिष्ठद्विशां पते

स्फिग्देशेनोपविष्टः स दोर्भ्यां विष्टभ्य मेदिनीम्

दृष्टिं भ्रूसंकटां कृत्वा वासुदेवे न्यपातयत्

अर्धोन्नतशरीरस्य रूपमासीन्नृपस्य तत्

क्रुद्धस्याशीविषस्येव च्छिन्नपुच्छस्य भारत

प्राणान्तकरणीं घोरां वेदनामविचिन्तयन्

दुर्योधनो वासुदेवं वाग्भिरुग्राभिरार्दयत्

कंसदासस्य दायाद न ते लज्जास्त्यनेन वै

अधर्मेण गदायुद्धे यदहं विनिपातितः

ऊरू भिन्धीति भीमस्य स्मृतिं मिथ्या प्रयच्छता

किं न विज्ञातमेतन्मे यदर्जुनमवोचथाः

घातयित्वा महीपालानृजुयुद्धान्सहस्रशः

जिह्मैरुपायैर्बहुभिर्न ते लज्जा न ते घृणा

अहन्यहनि शूराणां कुर्वाणः कदनं महत्

शिखण्डिनं पुरस्कृत्य घातितस्ते पितामहः