Shalya Parva, Adhyaya 50

यत्रेजिवानुडुपती राजसूयेन भारत

तस्मिन्वृत्ते महानासीत्संग्रामस्तारकामयः

तत्राप्युपस्पृश्य बलो दत्त्वा दानानि चात्मवान्

सारस्वतस्य धर्मात्मा मुनेस्तीर्थं जगाम ह

यत्र द्वादशवार्षिक्यामनावृष्ट्यां द्विजोत्तमान्

वेदानध्यापयामास पुरा सारस्वतो मुनिः

कथं द्वादशवार्षिक्यामनावृष्ट्यां तपोधनः

वेदानध्यापयामास पुरा सारस्वतो मुनिः

आसीत्पूर्वं महाराज मुनिर्धीमान्महातपाः

दधीच इति विख्यातो ब्रह्मचारी जितेन्द्रियः

तस्यातितपसः शक्रो बिभेति सततं विभो

न स लोभयितुं शक्यः फलैर्बहुविधैरपि

प्रलोभनार्थं तस्याथ प्राहिणोत्पाकशासनः

दिव्यामप्सरसं पुण्यां दर्शनीयामलम्बुसाम्

तस्य तर्पयतो देवान्सरस्वत्यां महात्मनः

समीपतो महाराज सोपातिष्ठत भामिनी

तां दिव्यवपुषं दृष्ट्वा तस्यर्षेर्भावितात्मनः

रेतः स्कन्नं सरस्वत्यां तत्सा जग्राह निम्नगा

कुक्षौ चाप्यदधद्दृष्ट्वा तद्रेतः पुरुषर्षभ

सा दधार च तं गर्भं पुत्रहेतोर्महानदी

सुषुवे चापि समये पुत्रं सा सरितां वरा

जगाम पुत्रमादाय तमृषिं प्रति च प्रभो

ऋषिसंसदि तं दृष्ट्वा सा नदी मुनिसत्तमम्

ततः प्रोवाच राजेन्द्र ददती पुत्रमस्य तम्

ब्रह्मर्षे तव पुत्रोऽयं त्वद्भक्त्या धारितो मया

दृष्ट्वा तेऽप्सरसं रेतो यत्स्कन्नं प्रागलम्बुसाम्

तत्कुक्षिणा वै ब्रह्मर्षे त्वद्भक्त्या धृतवत्यहम्

न विनाशमिदं गच्छेत्त्वत्तेज इति निश्चयात्

प्रतिगृह्णीष्व पुत्रं स्वं मया दत्तमनिन्दितम्

इत्युक्तः प्रतिजग्राह प्रीतिं चावाप उत्तमाम्

मन्त्रवच्चोपजिघ्रत्तं मूर्ध्नि प्रेम्णा द्विजोत्तमः

परिष्वज्य चिरं कालं तदा भरतसत्तम

सरस्वत्यै वरं प्रादात्प्रीयमाणो महामुनिः

विश्वे देवाः सपितरो गन्धर्वाप्सरसां गणाः

तृप्तिं यास्यन्ति सुभगे तर्प्यमाणास्तवाम्भसा

इत्युक्त्वा स तु तुष्टाव वचोभिर्वै महानदीम्

प्रीतः परमहृष्टात्मा यथावच्छृणु पार्थिव

प्रसृतासि महाभागे सरसो ब्रह्मणः पुरा

जानन्ति त्वां सरिच्छ्रेष्ठे मुनयः संशितव्रताः

मम प्रियकरी चापि सततं प्रियदर्शने

तस्मात्सारस्वतः पुत्रो महांस्ते वरवर्णिनि

तवैव नाम्ना प्रथितः पुत्रस्ते लोकभावनः

सारस्वत इति ख्यातो भविष्यति महातपाः

एष द्वादशवार्षिक्यामनावृष्ट्यां द्विजर्षभान्

सारस्वतो महाभागे वेदानध्यापयिष्यति

पुण्याभ्यश्च सरिद्भ्यस्त्वं सदा पुण्यतमा शुभे

भविष्यसि महाभागे मत्प्रसादात्सरस्वति

एवं सा संस्तुता तेन वरं लब्ध्वा महानदी

पुत्रमादाय मुदिता जगाम भरतर्षभ

एतस्मिन्नेव काले तु विरोधे देवदानवैः

शक्रः प्रहरणान्वेषी लोकांस्त्रीन्विचचार ह

न चोपलेभे भगवाञ्शक्रः प्रहरणं तदा

यद्वै तेषां भवेद्योग्यं वधाय विबुधद्विषाम्

ततोऽब्रवीत्सुराञ्शक्रो न मे शक्या महासुराः

ऋतेऽस्थिभिर्दधीचस्य निहन्तुं त्रिदशद्विषः

तस्माद्गत्वा ऋषिश्रेष्ठो याच्यतां सुरसत्तमाः

दधीचास्थीनि देहीति तैर्वधिष्यामहे रिपून्

स देवैर्याचितोऽस्थीनि यत्नादृषिवरस्तदा

प्राणत्यागं कुरुष्वेति चकारैवाविचारयन्

स लोकानक्षयान्प्राप्तो देवप्रियकरस्तदा

तस्यास्थिभिरथो शक्रः संप्रहृष्टमनास्तदा

कारयामास दिव्यानि नानाप्रहरणान्युत

वज्राणि चक्राणि गदा गुरुदण्डांश्च पुष्कलान्