Shalya Parva, Adhyaya 41

वसिष्ठस्यापवाहो वै भीमवेगः कथं नु सः

किमर्थं च सरिच्छ्रेष्ठा तमृषिं प्रत्यवाहयत्

केन चास्याभवद्वैरं कारणं किं च तत्प्रभो

शंस पृष्टो महाप्राज्ञ न हि तृप्यामि कथ्यताम्

विश्वामित्रस्य चैवर्षेर्वसिष्ठस्य च भारत

भृशं वैरमभूद्राजंस्तपःस्पर्धाकृतं महत्

आश्रमो वै वसिष्ठस्य स्थाणुतीर्थेऽभवन्महान्

पूर्वतः पश्चिमश्चासीद्विश्वामित्रस्य धीमतः

यत्र स्थाणुर्महाराज तप्तवान्सुमहत्तपः

यत्रास्य कर्म तद्घोरं प्रवदन्ति मनीषिणः

यत्रेष्ट्वा भगवान्स्थाणुः पूजयित्वा सरस्वतीम्

स्थापयामास तत्तीर्थं स्थाणुतीर्थमिति प्रभो

तत्र सर्वे सुराः स्कन्दमभ्यषिञ्चन्नराधिप

सेनापत्येन महता सुरारिविनिबर्हणम्

तस्मिन्सरस्वतीतीर्थे विश्वामित्रो महामुनिः

वसिष्ठं चालयामास तपसोग्रेण तच्छृणु

विश्वामित्रवसिष्ठौ तावहन्यहनि भारत

स्पर्धां तपःकृतां तीव्रां चक्रतुस्तौ तपोधनौ

तत्राप्यधिकसंतापो विश्वामित्रो महामुनिः

दृष्ट्वा तेजो वसिष्ठस्य चिन्तामभिजगाम ह

तस्य बुद्धिरियं ह्यासीद्धर्मनित्यस्य भारत

इयं सरस्वती तूर्णं मत्समीपं तपोधनम्

आनयिष्यति वेगेन वसिष्ठं जपतां वरम्

इहागतं द्विजश्रेष्ठं हनिष्यामि न संशयः

एवं निश्चित्य भगवान्विश्वामित्रो महामुनिः

सस्मार सरितां श्रेष्ठां क्रोधसंरक्तलोचनः

सा ध्याता मुनिना तेन व्याकुलत्वं जगाम ह

जज्ञे चैनं महावीर्यं महाकोपं च भामिनी

तत एनं वेपमाना विवर्णा प्राञ्जलिस्तदा

उपतस्थे मुनिवरं विश्वामित्रं सरस्वती

हतवीरा यथा नारी साभवद्दुःखिता भृशम्

ब्रूहि किं करवाणीति प्रोवाच मुनिसत्तमम्

तामुवाच मुनिः क्रुद्धो वसिष्ठं शीघ्रमानय

यावदेनं निहन्म्यद्य तच्छ्रुत्वा व्यथिता नदी

साञ्जलिं तु ततः कृत्वा पुण्डरीकनिभेक्षणा

विव्यथे सुविरूढेव लता वायुसमीरिता

तथागतां तु तां दृष्ट्वा वेपमानां कृताञ्जलिम्

विश्वामित्रोऽब्रवीत्क्रुद्धो वसिष्ठं शीघ्रमानय

ततो भीता सरिच्छ्रेष्ठा चिन्तयामास भारत

उभयोः शापयोर्भीता कथमेतद्भविष्यति

साभिगम्य वसिष्ठं तु इममर्थमचोदयत्

यदुक्ता सरितां श्रेष्ठा विश्वामित्रेण धीमता

उभयोः शापयोर्भीता वेपमाना पुनः पुनः

चिन्तयित्वा महाशापमृषिवित्रासिता भृशम्

तां कृशां च विवर्णां च दृष्ट्वा चिन्तासमन्विताम्

उवाच राजन्धर्मात्मा वसिष्ठो द्विपदां वरः

त्राह्यात्मानं सरिच्छ्रेष्ठे वह मां शीघ्रगामिनी

विश्वामित्रः शपेद्धि त्वां मा कृथास्त्वं विचारणाम्

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा कृपाशीलस्य सा सरित्

चिन्तयामास कौरव्य किं कृतं सुकृतं भवेत्

तस्याश्चिन्ता समुत्पन्ना वसिष्ठो मय्यतीव हि

कृतवान्हि दयां नित्यं तस्य कार्यं हितं मया

अथ कूले स्वके राजञ्जपन्तमृषिसत्तमम्

जुह्वानं कौशिकं प्रेक्ष्य सरस्वत्यभ्यचिन्तयत्

इदमन्तरमित्येव ततः सा सरितां वरा

कूलापहारमकरोत्स्वेन वेगेन सा सरित्

तेन कूलापहारेण मैत्रावरुणिरौह्यत

उह्यमानश्च तुष्टाव तदा राजन्सरस्वतीम्

पितामहस्य सरसः प्रवृत्तासि सरस्वति

व्याप्तं चेदं जगत्सर्वं तवैवाम्भोभिरुत्तमैः

त्वमेवाकाशगा देवि मेघेषूत्सृजसे पयः

सर्वाश्चापस्त्वमेवेति त्वत्तो वयमधीमहे