Shalya Parva, Adhyaya 40

ब्रह्मयोनिभिराकीर्णं जगाम यदुनन्दनः

यत्र दाल्भ्यो बको राजन्पश्वर्थं सुमहातपाः

जुहाव धृतराष्ट्रस्य राष्ट्रं वैचित्रवीर्यिणः

तपसा घोररूपेण कर्शयन्देहमात्मनः

क्रोधेन महताविष्टो धर्मात्मा वै प्रतापवान्

पुरा हि नैमिषेयाणां सत्रे द्वादशवार्षिके

वृत्ते विश्वजितोऽन्ते वै पाञ्चालानृषयोऽगमन्

तत्रेश्वरमयाचन्त दक्षिणार्थं मनीषिणः

बलान्वितान्वत्सतरान्निर्व्याधीनेकविंशतिम्

तानब्रवीद्बको वृद्धो विभजध्वं पशूनिति

पशूनेतानहं त्यक्त्वा भिक्षिष्ये राजसत्तमम्

एवमुक्त्वा ततो राजन्नृषीन्सर्वान्प्रतापवान्

जगाम धृतराष्ट्रस्य भवनं ब्राह्मणोत्तमः

स समीपगतो भूत्वा धृतराष्ट्रं जनेश्वरम्

अयाचत पशून्दाल्भ्यः स चैनं रुषितोऽब्रवीत्

यदृच्छया मृता दृष्ट्वा गास्तदा नृपसत्तम

एतान्पशून्नय क्षिप्रं ब्रह्मबन्धो यदीच्छसि

ऋषिस्त्वथ वचः श्रुत्वा चिन्तयामास धर्मवित्

अहो बत नृशंसं वै वाक्यमुक्तोऽस्मि संसदि

चिन्तयित्वा मुहूर्तं च रोषाविष्टो द्विजोत्तमः

मतिं चक्रे विनाशाय धृतराष्ट्रस्य भूपतेः

स उत्कृत्य मृतानां वै मांसानि द्विजसत्तमः

जुहाव धृतराष्ट्रस्य राष्ट्रं नरपतेः पुरा

अवकीर्णे सरस्वत्यास्तीर्थे प्रज्वाल्य पावकम्

बको दाल्भ्यो महाराज नियमं परमास्थितः

स तैरेव जुहावास्य राष्ट्रं मांसैर्महातपाः

तस्मिंस्तु विधिवत्सत्रे संप्रवृत्ते सुदारुणे

अक्षीयत ततो राष्ट्रं धृतराष्ट्रस्य पार्थिव

छिद्यमानं यथानन्तं वनं परशुना विभो

बभूवापहतं तच्चाप्यवकीर्णमचेतनम्

दृष्ट्वा तदवकीर्णं तु राष्ट्रं स मनुजाधिपः

बभूव दुर्मना राजंश्चिन्तयामास च प्रभुः

मोक्षार्थमकरोद्यत्नं ब्राह्मणैः सहितः पुरा

अथासौ पार्थिवः खिन्नस्ते च विप्रास्तदा नृप

यदा चापि न शक्नोति राष्ट्रं मोचयितुं नृप

अथ वैप्राश्निकांस्तत्र पप्रच्छ जनमेजय

ततो वैप्राश्निकाः प्राहुः पशुविप्रकृतस्त्वया

मांसैरभिजुहोतीति तव राष्ट्रं मुनिर्बकः

तेन ते हूयमानस्य राष्ट्रस्यास्य क्षयो महान्

तस्यैतत्तपसः कर्म येन ते ह्यनयो महान्

अपां कुञ्जे सरस्वत्यास्तं प्रसादय पार्थिव

सरस्वतीं ततो गत्वा स राजा बकमब्रवीत्

निपत्य शिरसा भूमौ प्राञ्जलिर्भरतर्षभ

प्रसादये त्वा भगवन्नपराधं क्षमस्व मे

मम दीनस्य लुब्धस्य मौर्ख्येण हतचेतसः

त्वं गतिस्त्वं च मे नाथः प्रसादं कर्तुमर्हसि

तं तथा विलपन्तं तु शोकोपहतचेतसम्

दृष्ट्वा तस्य कृपा जज्ञे राष्ट्रं तच्च व्यमोचयत्

ऋषिः प्रसन्नस्तस्याभूत्संरम्भं च विहाय सः

मोक्षार्थं तस्य राष्ट्रस्य जुहाव पुनराहुतिम्

मोक्षयित्वा ततो राष्ट्रं प्रतिगृह्य पशून्बहून्

हृष्टात्मा नैमिषारण्यं जगाम पुनरेव हि

धृतराष्ट्रोऽपि धर्मात्मा स्वस्थचेता महामनाः

स्वमेव नगरं राजा प्रतिपेदे महर्द्धिमत्

तत्र तीर्थे महाराज बृहस्पतिरुदारधीः

असुराणामभावाय भावाय च दिवौकसाम्

मांसैरपि जुहावेष्टिमक्षीयन्त ततोऽसुराः

दैवतैरपि संभग्ना जितकाशिभिराहवे

तत्रापि विधिवद्दत्त्वा ब्राह्मणेभ्यो महायशाः

वाजिनः कुञ्जरांश्चैव रथांश्चाश्वतरीयुतान्

रत्नानि च महार्हाणि धनं धान्यं च पुष्कलम्

ययौ तीर्थं महाबाहुर्यायातं पृथिवीपते

यत्र यज्ञे ययातेस्तु महाराज सरस्वती

सर्पिः पयश्च सुस्राव नाहुषस्य महात्मनः