Shalya Parva, Adhyaya 32

एवं दुर्योधने राजन्गर्जमाने मुहुर्मुहुः

युधिष्ठिरस्य संक्रुद्धो वासुदेवोऽब्रवीदिदम्

यदि नाम ह्ययं युद्धे वरयेत्त्वां युधिष्ठिर

अर्जुनं नकुलं वापि सहदेवमथापि वा

किमिदं साहसं राजंस्त्वया व्याहृतमीदृशम्

एकमेव निहत्याजौ भव राजा कुरुष्विति

एतेन हि कृता योग्या वर्षाणीह त्रयोदश

आयसे पुरुषे राजन्भीमसेनजिघांसया

कथं नाम भवेत्कार्यमस्माभिर्भरतर्षभ

साहसं कृतवांस्त्वं तु ह्यनुक्रोशान्नृपोत्तम

नान्यमस्यानुपश्यामि प्रतियोद्धारमाहवे

ऋते वृकोदरात्पार्थात्स च नातिकृतश्रमः

तदिदं द्यूतमारब्धं पुनरेव यथा पुरा

विषमं शकुनेश्चैव तव चैव विशां पते

बली भीमः समर्थश्च कृती राजा सुयोधनः

बलवान्वा कृती वेति कृती राजन्विशिष्यते

सोऽयं राजंस्त्वया शत्रुः समे पथि निवेशितः

न्यस्तश्चात्मा सुविषमे कृच्छ्रमापादिता वयम्

को नु सर्वान्विनिर्जित्य शत्रूनेकेन वैरिणा

पणित्वा चैकपाणेन रोचयेदेवमाहवम्

न हि पश्यामि तं लोके गदाहस्तं नरोत्तमम्

युध्येद्दुर्योधनं संख्ये कृतित्वाद्धि विशेषयेत्

फल्गुनं वा भवन्तं वा माद्रीपुत्रावथापि वा

न समर्थानहं मन्ये गदाहस्तस्य संयुगे

स कथं वदसे शत्रुं युध्यस्व गदयेति ह

एकं च नो निहत्याजौ भव राजेति भारत

वृकोदरं समासाद्य संशयो विजये हि नः

न्यायतो युध्यमानानां कृती ह्येष महाबलः

मधुसूदन मा कार्षीर्विषादं यदुनन्दन

अद्य पारं गमिष्यामि वैरस्य भृशदुर्गमम्

अहं सुयोधनं संख्ये हनिष्यामि न संशयः

विजयो वै ध्रुवं कृष्ण धर्मराजस्य दृश्यते

अध्यर्धेन गुणेनेयं गदा गुरुतरी मम

न तथा धार्तराष्ट्रस्य मा कार्षीर्माधव व्यथाम्

सामरानपि लोकांस्त्रीन्नानाशस्त्रधरान्युधि

योधयेयं रणे हृष्टः किमुताद्य सुयोधनम्

तथा संभाषमाणं तु वासुदेवो वृकोदरम्

हृष्टः संपूजयामास वचनं चेदमब्रवीत्

त्वामाश्रित्य महाबाहो धर्मराजो युधिष्ठिरः

निहतारिः स्वकां दीप्तां श्रियं प्राप्तो न संशयः

त्वया विनिहताः सर्वे धृतराष्ट्रसुता रणे

राजानो राजपुत्राश्च नागाश्च विनिपातिताः

कलिङ्गा मागधाः प्राच्या गान्धाराः कुरवस्तथा

त्वामासाद्य महायुद्धे निहताः पाण्डुनन्दन

हत्वा दुर्योधनं चापि प्रयच्छोर्वीं ससागराम्

धर्मराजाय कौन्तेय यथा विष्णुः शचीपतेः

त्वां च प्राप्य रणे पापो धार्तराष्ट्रो विनङ्क्ष्यति

त्वमस्य सक्थिनी भङ्क्त्वा प्रतिज्ञां पारयिष्यसि

यत्नेन तु सदा पार्थ योद्धव्यो धृतराष्ट्रजः

कृती च बलवांश्चैव युद्धशौण्डश्च नित्यदा

ततस्तु सात्यकी राजन्पूजयामास पाण्डवम्

विविधाभिश्च तां वाग्भिः पूजयामास माधवः

पाञ्चालाः पाण्डवेयाश्च धर्मराजपुरोगमाः

तद्वचो भीमसेनस्य सर्व एवाभ्यपूजयन्

ततो भीमबलो भीमो युधिष्ठिरमथाब्रवीत्

सृञ्जयैः सह तिष्ठन्तं तपन्तमिव भास्करम्

अहमेतेन संगम्य संयुगे योद्धुमुत्सहे

न हि शक्तो रणे जेतुं मामेष पुरुषाधमः

अद्य क्रोधं विमोक्ष्यामि निहितं हृदये भृशम्

सुयोधने धार्तराष्ट्रे खाण्डवेऽग्निमिवार्जुनः