Shalya Parva, Adhyaya 26

दुर्योधनो महाराज सुदर्शश्चापि ते सुतः

हतशेषौ तदा संख्ये वाजिमध्ये व्यवस्थितौ

ततो दुर्योधनं दृष्ट्वा वाजिमध्ये व्यवस्थितम्

उवाच देवकीपुत्रः कुन्तीपुत्रं धनंजयम्

शत्रवो हतभूयिष्ठा ज्ञातयः परिपालिताः

गृहीत्वा संजयं चासौ निवृत्तः शिनिपुंगवः

परिश्रान्तश्च नकुलः सहदेवश्च भारत

योधयित्वा रणे पापान्धार्तराष्ट्रपदानुगान्

सुयोधनमभित्यज्य त्रय एते व्यवस्थिताः

कृपश्च कृतवर्मा च द्रौणिश्चैव महारथः

असौ तिष्ठति पाञ्चाल्यः श्रिया परमया युतः

दुर्योधनबलं हत्वा सह सर्वैः प्रभद्रकैः

असौ दुर्योधनः पार्थ वाजिमध्ये व्यवस्थितः

छत्रेण ध्रियमाणेन प्रेक्षमाणो मुहुर्मुहुः

प्रतिव्यूह्य बलं सर्वं रणमध्ये व्यवस्थितः

एनं हत्वा शितैर्बाणैः कृतकृत्यो भविष्यसि

गजानीकं हतं दृष्ट्वा त्वां च प्राप्तमरिंदम

यावन्न विद्रवन्त्येते तावज्जहि सुयोधनम्

यातु कश्चित्तु पाञ्चाल्यं क्षिप्रमागम्यतामिति

परिश्रान्तबलस्तात नैष मुच्येत किल्बिषी

तव हत्वा बलं सर्वं संग्रामे धृतराष्ट्रजः

जितान्पाण्डुसुतान्मत्वा रूपं धारयते महत्

निहतं स्वबलं दृष्ट्वा पीडितं चापि पाण्डवैः

ध्रुवमेष्यति संग्रामे वधायैवात्मनो नृपः

एवमुक्तः फल्गुनस्तु कृष्णं वचनमब्रवीत्

धृतराष्ट्रसुताः सर्वे हता भीमेन मानद

यावेतावास्थितौ कृष्ण तावद्य न भविष्यतः

हतो भीष्मो हतो द्रोणः कर्णो वैकर्तनो हतः

मद्रराजो हतः शल्यो हतः कृष्ण जयद्रथः

हयाः पञ्चशताः शिष्टाः शकुनेः सौबलस्य च

रथानां तु शते शिष्टे द्वे एव तु जनार्दन

दन्तिनां च शतं साग्रं त्रिसाहस्राः पदातयः

अश्वत्थामा कृपश्चैव त्रिगर्ताधिपतिस्तथा

उलूकः शकुनिश्चैव कृतवर्मा च सात्वतः

एतद्बलमभूच्छेषं धार्तराष्ट्रस्य माधव

मोक्षो न नूनं कालाद्धि विद्यते भुवि कस्यचित्

तथा विनिहते सैन्ये पश्य दुर्योधनं स्थितम्

अद्याह्ना हि महाराजो हतामित्रो भविष्यति

न हि मे मोक्ष्यते कश्चित्परेषामिति चिन्तये

ये त्वद्य समरं कृष्ण न हास्यन्ति रणोत्कटाः

तान्वै सर्वान्हनिष्यामि यद्यपि स्युरमानुषाः

अद्य युद्धे सुसंक्रुद्धो दीर्घं राज्ञः प्रजागरम्

अपनेष्यामि गान्धारं पातयित्वा शितैः शरैः

निकृत्या वै दुराचारो यानि रत्नानि सौबलः

सभायामहरद्द्यूते पुनस्तान्याहराम्यहम्

अद्य ता अपि वेत्स्यन्ति सर्वा नागपुरस्त्रियः

श्रुत्वा पतींश्च पुत्रांश्च पाण्डवैर्निहतान्युधि

समाप्तमद्य वै कर्म सर्वं कृष्ण भविष्यति

अद्य दुर्योधनो दीप्तां श्रियं प्राणांश्च त्यक्ष्यति

नापयाति भयात्कृष्ण संग्रामाद्यदि चेन्मम

निहतं विद्धि वार्ष्णेय धार्तराष्ट्रं सुबालिशम्

मम ह्येतदशक्तं वै वाजिवृन्दमरिंदम

सोढुं ज्यातलनिर्घोषं याहि यावन्निहन्म्यहम्

एवमुक्तस्तु दाशार्हः पाण्डवेन यशस्विना

अचोदयद्धयान्राजन्दुर्योधनबलं प्रति

तदनीकमभिप्रेक्ष्य त्रयः सज्जा महारथाः

भीमसेनोऽर्जुनश्चैव सहदेवश्च मारिष

प्रययुः सिंहनादेन दुर्योधनजिघांसया

तान्प्रेक्ष्य सहितान्सर्वाञ्जवेनोद्यतकार्मुकान्

सौबलोऽभ्यद्रवद्युद्धे पाण्डवानाततायिनः

सुदर्शनस्तव सुतो भीमसेनं समभ्ययात्

सुशर्मा शकुनिश्चैव युयुधाते किरीटिना

सहदेवं तव सुतो हयपृष्ठगतोऽभ्ययात्

ततो ह्ययत्नतः क्षिप्रं तव पुत्रो जनाधिप

प्रासेन सहदेवस्य शिरसि प्राहरद्भृशम्