Shalya Parva, Adhyaya 23

तस्मिञ्शब्दे मृदौ जाते पाण्डवैर्निहते बले

अश्वैः सप्तशतैः शिष्टैरुपावर्तत सौबलः

स यात्वा वाहिनीं तूर्णमब्रवीत्त्वरयन्युधि

युध्यध्वमिति संहृष्टाः पुनः पुनररिंदमः

अपृच्छत्क्षत्रियांस्तत्र क्व नु राजा महारथः

शकुनेस्तु वचः श्रुत्वा त ऊचुर्भरतर्षभ

असौ तिष्ठति कौरव्यो रणमध्ये महारथः

यत्रैतत्सुमहच्छत्रं पूर्णचन्द्रसमप्रभम्

यत्रैते सतलत्राणा रथास्तिष्ठन्ति दंशिताः

यत्रैष शब्दस्तुमुलः पर्जन्यनिनदोपमः

तत्र गच्छ द्रुतं राजंस्ततो द्रक्ष्यसि कौरवम्

एवमुक्तस्तु तैः शूरैः शकुनिः सौबलस्तदा

प्रययौ तत्र यत्रासौ पुत्रस्तव नराधिप

सर्वतः संवृतो वीरैः समरेष्वनिवर्तिभिः

ततो दुर्योधनं दृष्ट्वा रथानीके व्यवस्थितम्

सरथांस्तावकान्सर्वान्हर्षयञ्शकुनिस्ततः

दुर्योधनमिदं वाक्यं हृष्टरूपो विशां पते

कृतकार्यमिवात्मानं मन्यमानोऽब्रवीन्नृपम्

जहि राजन्रथानीकमश्वाः सर्वे जिता मया

नात्यक्त्वा जीवितं संख्ये शक्यो जेतुं युधिष्ठिरः

हते तस्मिन्रथानीके पाण्डवेनाभिपालिते

गजानेतान्हनिष्यामः पदातींश्चेतरांस्तथा

श्रुत्वा तु वचनं तस्य तावका जयगृद्धिनः

जवेनाभ्यपतन्हृष्टाः पाण्डवानामनीकिनीम्

सर्वे विवृततूणीराः प्रगृहीतशरासनाः

शरासनानि धुन्वानाः सिंहनादं प्रचक्रिरे

ततो ज्यातलनिर्घोषः पुनरासीद्विशां पते

प्रादुरासीच्छराणां च सुमुक्तानां सुदारुणः

तान्समीपगतान्दृष्ट्वा जवेनोद्यतकार्मुकान्

उवाच देवकीपुत्रं कुन्तीपुत्रो धनंजयः

चोदयाश्वानसंभ्रान्तः प्रविशैतद्बलार्णवम्

अन्तमद्य गमिष्यामि शत्रूणां निशितैः शरैः

अष्टादश दिनान्यद्य युद्धस्यास्य जनार्दन

वर्तमानस्य महतः समासाद्य परस्परम्

अनन्तकल्पा ध्वजिनी भूत्वा ह्येषां महात्मनाम्

क्षयमद्य गता युद्धे पश्य दैवं यथाविधम्

समुद्रकल्पं तु बलं धार्तराष्ट्रस्य माधव

अस्मानासाद्य संजातं गोष्पदोपममच्युत

हते भीष्मे च संदध्याच्छिवं स्यादिह माधव

न च तत्कृतवान्मूढो धार्तराष्ट्रः सुबालिशः

उक्तं भीष्मेण यद्वाक्यं हितं पथ्यं च माधव

तच्चापि नासौ कृतवान्वीतबुद्धिः सुयोधनः

तस्मिंस्तु पतिते भीष्मे प्रच्युते पृथिवीतले

न जाने कारणं किं नु येन युद्धमवर्तत

मूढांस्तु सर्वथा मन्ये धार्तराष्ट्रान्सुबालिशान्

पतिते शंतनोः पुत्रे येऽकार्षुः संयुगं पुनः

अनन्तरं च निहते द्रोणे ब्रह्मविदां वरे

राधेये च विकर्णे च नैवाशाम्यत वैशसम्

अल्पावशिष्टे सैन्येऽस्मिन्सूतपुत्रे च पातिते

सपुत्रे वै नरव्याघ्रे नैवाशाम्यत वैशसम्

श्रुतायुषि हते शूरे जलसंधे च पौरवे

श्रुतायुधे च नृपतौ नैवाशाम्यत वैशसम्

भूरिश्रवसि शल्ये च शाल्वे चैव जनार्दन

आवन्त्येषु च वीरेषु नैवाशाम्यत वैशसम्

जयद्रथे च निहते राक्षसे चाप्यलायुधे

बाह्लिके सोमदत्ते च नैवाशाम्यत वैशसम्

भगदत्ते हते शूरे काम्बोजे च सुदक्षिणे

दुःशासने च निहते नैवाशाम्यत वैशसम्

दृष्ट्वा च निहताञ्शूरान्पृथङ्माण्डलिकान्नृपान्

बलिनश्च रणे कृष्ण नैवाशाम्यत वैशसम्

अक्षौहिणीपतीन्दृष्ट्वा भीमसेनेन पातितान्

मोहाद्वा यदि वा लोभान्नैवाशाम्यत वैशसम्