Shalya Parva, Adhyaya 16

अथान्यद्धनुरादाय बलवद्वेगवत्तरम्

युधिष्ठिरं मद्रपतिर्विद्ध्वा सिंह इवानदत्

ततः स शरवर्षेण पर्जन्य इव वृष्टिमान्

अभ्यवर्षदमेयात्मा क्षत्रियान्क्षत्रियर्षभः

सात्यकिं दशभिर्विद्ध्वा भीमसेनं त्रिभिः शरैः

सहदेवं त्रिभिर्विद्ध्वा युधिष्ठिरमपीडयत्

तांस्तानन्यान्महेष्वासान्साश्वान्सरथकुञ्जरान्

कुञ्जरान्कुञ्जरारोहानश्वानश्वप्रयायिनः

रथांश्च रथिभिः सार्धं जघान रथिनां वरः

बाहूंश्चिच्छेद च तथा सायुधान्केतनानि च

चकार च महीं योधैस्तीर्णां वेदीं कुशैरिव

तथा तमरिसैन्यानि घ्नन्तं मृत्युमिवान्तकम्

परिवव्रुर्भृशं क्रुद्धाः पाण्डुपाञ्चालसोमकाः

तं भीमसेनश्च शिनेश्च नप्ता; माद्र्याश्च पुत्रौ पुरुषप्रवीरौ

समागतं भीमबलेन राज्ञा; पर्यापुरन्योन्यमथाह्वयन्तः

ततस्तु शूराः समरे नरेन्द्रं; मद्रेश्वरं प्राप्य युधां वरिष्ठम्

आवार्य चैनं समरे नृवीरा; जघ्नुः शरैः पत्रिभिरुग्रवेगैः

संरक्षितो भीमसेनेन राजा; माद्रीसुताभ्यामथ माधवेन

मद्राधिपं पत्रिभिरुग्रवेगैः; स्तनान्तरे धर्मसुतो निजघ्ने

ततो रणे तावकानां रथौघाः; समीक्ष्य मद्राधिपतिं शरार्तम्

पर्यावव्रुः प्रवराः सर्वशश्च; दुर्योधनस्यानुमते समन्तात्

ततो द्रुतं मद्रजनाधिपो रणे; युधिष्ठिरं सप्तभिरभ्यविध्यत्

तं चापि पार्थो नवभिः पृषत्कै;र्विव्याध राजंस्तुमुले महात्मा

आकर्णपूर्णायतसंप्रयुक्तैः; शरैस्तदा संयति तैलधौतैः

अन्योन्यमाच्छादयतां महारथौ; मद्राधिपश्चापि युधिष्ठिरश्च

ततस्तु तूर्णं समरे महारथौ; परस्परस्यान्तरमीक्षमाणौ

शरैर्भृशं विव्यधतुर्नृपोत्तमौ; महाबलौ शत्रुभिरप्रधृष्यौ

तयोर्धनुर्ज्यातलनिस्वनो महा;न्महेन्द्रवज्राशनितुल्यनिस्वनः

परस्परं बाणगणैर्महात्मनोः; प्रवर्षतोर्मद्रपपाण्डुवीरयोः

तौ चेरतुर्व्याघ्रशिशुप्रकाशौ; महावनेष्वामिषगृद्धिनाविव

विषाणिनौ नागवराविवोभौ; ततक्षतुः संयुगजातदर्पौ

ततस्तु मद्राधिपतिर्महात्मा; युधिष्ठिरं भीमबलं प्रसह्य

विव्याध वीरं हृदयेऽतिवेगं; शरेण सूर्याग्निसमप्रभेण

ततोऽतिविद्धोऽथ युधिष्ठिरोऽपि; सुसंप्रयुक्तेन शरेण राजन्

जघान मद्राधिपतिं महात्मा; मुदं च लेभे ऋषभः कुरूणाम्

ततो मुहूर्तादिव पार्थिवेन्द्रो; लब्ध्वा संज्ञां क्रोधसंरक्तनेत्रः

शतेन पार्थं त्वरितो जघान; सहस्रनेत्रप्रतिमप्रभावः

त्वरंस्ततो धर्मसुतो महात्मा; शल्यस्य क्रुद्धो नवभिः पृषत्कैः

भित्त्वा ह्युरस्तपनीयं च वर्म; जघान षड्भिस्त्वपरैः पृषत्कैः

ततस्तु मद्राधिपतिः प्रहृष्टो; धनुर्विकृष्य व्यसृजत्पृषत्कान्

द्वाभ्यां क्षुराभ्यां च तथैव राज्ञ;श्चिच्छेद चापं कुरुपुंगवस्य

नवं ततोऽन्यत्समरे प्रगृह्य; राजा धनुर्घोरतरं महात्मा

शल्यं तु विद्ध्वा निशितैः समन्ता;द्यथा महेन्द्रो नमुचिं शिताग्रैः

ततस्तु शल्यो नवभिः पृषत्कै;र्भीमस्य राज्ञश्च युधिष्ठिरस्य

निकृत्य रौक्मे पटुवर्मणी तयो;र्विदारयामास भुजौ महात्मा

ततोऽपरेण ज्वलितार्कतेजसा; क्षुरेण राज्ञो धनुरुन्ममाथ

कृपश्च तस्यैव जघान सूतं; षड्भिः शरैः सोऽभिमुखं पपात

मद्राधिपश्चापि युधिष्ठिरस्य; शरैश्चतुर्भिर्निजघान वाहान्

वाहांश्च हत्वा व्यकरोन्महात्मा; योधक्षयं धर्मसुतस्य राज्ञः

तथा कृते राजनि भीमसेनो; मद्राधिपस्याशु ततो महात्मा

छित्त्वा धनुर्वेगवता शरेण; द्वाभ्यामविध्यत्सुभृशं नरेन्द्रम्

अथापरेणास्य जहार यन्तुः; कायाच्छिरः संनहनीयमध्यात्

जघान चाश्वांश्चतुरः स शीघ्रं; तथा भृशं कुपितो भीमसेनः

तमग्रणीः सर्वधनुर्धराणा;मेकं चरन्तं समरेऽतिवेगम्

भीमः शतेन व्यकिरच्छराणां; माद्रीपुत्रः सहदेवस्तथैव

तैः सायकैर्मोहितं वीक्ष्य शल्यं; भीमः शरैरस्य चकर्त वर्म

स भीमसेनेन निकृत्तवर्मा; मद्राधिपश्चर्म सहस्रतारम्

प्रगृह्य खड्गं च रथान्महात्मा; प्रस्कन्द्य कुन्तीसुतमभ्यधावत्

छित्त्वा रथेषां नकुलस्य सोऽथ; युधिष्ठिरं भीमबलोऽभ्यधावत्

तं चापि राजानमथोत्पतन्तं; क्रुद्धं यथैवान्तकमापतन्तम्

धृष्टद्युम्नो द्रौपदेयाः शिखण्डी; शिनेश्च नप्ता सहसा परीयुः