Karna Parva, Adhyaya 69

तथा निपातिते कर्णे तव सैन्ये च विद्रुते

आश्लिष्य पार्थं दाशार्हो हर्षाद्वचनमब्रवीत्

हतो बलभिदा वृत्रस्त्वया कर्णो धनंजय

वधं वै कर्णवृत्राभ्यां कथयिष्यन्ति मानवाः

वज्रिणा निहतो वृत्रः संयुगे भूरितेजसा

त्वया तु निहतः कर्णो धनुषा निशितैः शरैः

तमिमं विक्रमं लोके प्रथितं ते यशोवहम्

निवेदयावः कौन्तेय धर्मराजाय धीमते

वधं कर्णस्य संग्रामे दीर्घकालचिकीर्षितम्

निवेद्य धर्मराजस्य त्वमानृण्यं गमिष्यसि

तथेत्युक्ते केशवस्तु पार्थेन यदुपुङ्गवः

पर्यवर्तयदव्यग्रो रथं रथवरस्य तम्

धृष्टद्युम्नं युधामन्युं माद्रीपुत्रौ वृकोदरम्

युयुधानं च गोविन्द इदं वचनमब्रवीत्

परानभिमुखा यत्तास्तिष्ठध्वं भद्रमस्तु वः

यावदावेद्यते राज्ञे हतः कर्णोऽर्जुनेन वै

स तैः शूरैरनुज्ञातो ययौ राजनिवेशनम्

पार्थमादाय गोविन्दो ददर्श च युधिष्ठिरम्

शयानं राजशार्दूलं काञ्चने शयनोत्तमे

अगृह्णीतां च चरणौ मुदितौ पार्थिवस्य तौ

तयोः प्रहर्षमालक्ष्य प्रहारांश्चातिमानुषान्

राधेयं निहतं मत्वा समुत्तस्थौ युधिष्ठिरः

ततोऽस्मै तद्यथावृत्तं वासुदेवः प्रियंवदः

कथयामास कर्णस्य निधनं यदुनन्दनः

ईषदुत्स्मयमानस्तु कृष्णो राजानमब्रवीत्

युधिष्ठिरं हतामित्रं कृताञ्जलिरथाच्युतः

दिष्ट्या गाण्डीवधन्वा च पाण्डवश्च वृकोदरः

त्वं चापि कुशली राजन्माद्रीपुत्रौ च पाण्डवौ

मुक्ता वीरक्षयादस्मात्संग्रामाल्लोमहर्षणात्

क्षिप्रमुत्तरकालानि कुरु कार्याणि पार्थिव

हतो वैकर्तनः क्रूरः सूतपुत्रो महाबलः

दिष्ट्या जयसि राजेन्द्र दिष्ट्या वर्धसि पाण्डव

यः स द्यूतजितां कृष्णां प्राहसत्पुरुषाधमः

तस्याद्य सूतपुत्रस्य भूमिः पिबति शोणितम्

शेतेऽसौ शरदीर्णाङ्गः शत्रुस्ते कुरुपुंगव

तं पश्य पुरुषव्याघ्र विभिन्नं बहुधा शरैः

युधिष्ठिरस्तु दाशार्हं प्रहृष्टः प्रत्यपूजयत्

दिष्ट्या दिष्ट्येति राजेन्द्र प्रीत्या चेदमुवाच ह

नैतच्चित्रं महाबाहो त्वयि देवकिनन्दन

त्वया सारथिना पार्थो यत्कुर्यादद्य पौरुषम्

प्रगृह्य च कुरुश्रेष्ठः साङ्गदं दक्षिणं भुजम्

उवाच धर्मभृत्पार्थ उभौ तौ केशवार्जुनौ

नरनारायणौ देवौ कथितौ नारदेन ह

धर्मसंस्थापने युक्तौ पुराणौ पुरुषोत्तमौ

असकृच्चापि मेधावी कृष्णद्वैपायनो मम

कथामेतां महाबाहो दिव्यामकथयत्प्रभुः

तव कृष्ण प्रभावेण गाण्डीवेन धनंजयः

जयत्यभिमुखाञ्शत्रून्न चासीद्विमुखः क्वचित्

जयश्चैव ध्रुवोऽस्माकं न त्वस्माकं पराजयः

यदा त्वं युधि पार्थस्य सारथ्यमुपजग्मिवान्

एवमुक्त्वा महाराज तं रथं हेमभूषितम्

दन्तवर्णैर्हयैर्युक्तं कालवालैर्महारथः

आस्थाय पुरुषव्याघ्रः स्वबलेनाभिसंवृतः

कृष्णार्जुनाभ्यां वीराभ्यामनुमन्य ततः प्रियम्

आगतो बहुवृत्तान्तं द्रष्टुमायोधनं तदा

आभाषमाणस्तौ वीरावुभौ माधवफल्गुनौ

स ददर्श रणे कर्णं शयानं पुरुषर्षभम्

गाण्डीवमुक्तैर्विशिखैः सर्वतः शकलीकृतम्

सपुत्रं निहतं दृष्ट्वा कर्णं राजा युधिष्ठिरः

प्रशशंस नरव्याघ्रावुभौ माधवपाण्डवौ