Karna Parva, Adhyaya 62

दुःशासने तु निहते पुत्रास्तव महारथाः

महाक्रोधविषा वीराः समरेष्वपलायिनः

दश राजन्महावीर्यो भीमं प्राच्छादयञ्शरैः

कवची निषङ्गी पाशी दण्डधारो धनुर्धरः

अलोलुपः शलः संधो वातवेगसुवर्चसौ

एते समेत्य सहिता भ्रातृव्यसनकर्शिताः

भीमसेनं महाबाहुं मार्गणैः समवारयन्

स वार्यमाणो विशिखैः समन्तात्तैर्महारथैः

भीमः क्रोधाभिरक्ताक्षः क्रुद्धः काल इवाबभौ

तांस्तु भल्लैर्महावेगैर्दशभिर्दशभिः शितैः

रुक्माङ्गदो रुक्मपुङ्खैः पार्थो निन्ये यमक्षयम्

हतेषु तेषु वीरेषु प्रदुद्राव बलं तव

पश्यतः सूतपुत्रस्य पाण्डवस्य भयार्दितम्

ततः कर्णो महाराज प्रविवेश महारणम्

दृष्ट्वा भीमस्य विक्रान्तमन्तकस्य प्रजास्विव

तस्य त्वाकारभावज्ञः शल्यः समितिशोभनः

उवाच वचनं कर्णं प्राप्तकालमरिंदम

मा व्यथां कुरु राधेय नैतत्त्वय्युपपद्यते

एते द्रवन्ति राजानो भीमसेनभयार्दिताः

दुर्योधनश्च संमूढो भ्रातृव्यसनदुःखितः

दुःशासनस्य रुधिरे पीयमाने महात्मना

व्यापन्नचेतसश्चैव शोकोपहतमन्यवः

दुर्योधनमुपासन्ते परिवार्य समन्ततः

कृपप्रभृतयः कर्ण हतशेषाश्च सोदराः

पाण्डवा लब्धलक्षाश्च धनंजयपुरोगमाः

त्वामेवाभिमुखाः शूरा युद्धाय समुपास्थिताः

स त्वं पुरुषशार्दूल पौरुषे महति स्थितः

क्षत्रधर्मं पुरस्कृत्य प्रत्युद्याहि धनंजयम्

भारो हि धार्तराष्ट्रेण त्वयि सर्वः समर्पितः

तमुद्वह महाबाहो यथाशक्ति यथाबलम्

जये स्याद्विपुला कीर्तिर्ध्रुवः स्वर्गः पराजये

वृषसेनश्च राधेय संक्रुद्धस्तनयस्तव

त्वयि मोहसमापन्ने पाण्डवानभिधावति

एतच्छ्रुत्वा तु वचनं शल्यस्यामिततेजसः

हृदि मानुष्यकं भावं चक्रे युद्धाय सुस्थिरम्

ततः क्रुद्धो वृषसेनोऽभ्यधाव;दातस्थिवांसं स्वरथं हतारिम्

वृकोदरं कालमिवात्तदण्डं; गदाहस्तं पोथमानं त्वदीयान्

तमभ्यधावन्नकुलः प्रवीरो; रोषादमित्रं प्रतुदन्पृषत्कैः

कर्णस्य पुत्रं समरे प्रहृष्टं; जिष्णुर्जिघांसुर्मघवेव जम्भम्

ततो ध्वजं स्फाटिकचित्रकम्बुं; चिच्छेद वीरो नकुलः क्षुरेण

कर्णात्मजस्येष्वसनं च चित्रं; भल्लेन जाम्बूनदपट्टनद्धम्

अथान्यदादाय धनुः सुशीघ्रं; कर्णात्मजः पाण्डवमभ्यविध्यत्

दिव्यैर्महास्त्रैर्नकुलं महास्त्रो; दुःशासनस्यापचितिं यियासुः

ततः क्रुद्धो नकुलस्तं महात्मा; शरैर्महोल्काप्रतिमैरविध्यत्

दिव्यैरस्त्रैरभ्यविध्यच्च सोऽपि; कर्णस्य पुत्रो नकुलं कृतास्त्रः

कर्णस्य पुत्रो नकुलस्य राज;न्सर्वानश्वानक्षिणोदुत्तमास्त्रैः

वनायुजान्सुकुमारस्य शुभ्रा;नलंकृताञ्जातरूपेण शीघ्रान्

ततो हताश्वादवरुह्य याना;दादाय चर्म रुचिरं चाष्टचन्द्रम्

आकाशसंकाशमसिं गृहीत्वा; पोप्लूयमानः खगवच्चचार

ततोऽन्तरिक्षे नृवराश्वनागां;श्चिच्छेद मार्गान्विचरन्विचित्रान्

ते प्रापतन्नसिना गां विशस्ता; यथाश्वमेधे पशवः शमित्रा

द्विसाहस्रा विदिता युद्धशौण्डा; नानादेश्याः सुभृताः सत्यसंधाः

एकेन शीघ्रं नकुलेन कृत्ताः; सारेप्सुनेवोत्तमचन्दनास्ते

तमापतन्तं नकुलं सोऽभिपत्य; समन्ततः सायकैरभ्यविध्यत्

स तुद्यमानो नकुलः पृषत्कै;र्विव्याध वीरं स चुकोप विद्धः

तं कर्णपुत्रो विधमन्तमेकं; नराश्वमातङ्गरथप्रवेकान्

क्रीडन्तमष्टादशभिः पृषत्कै;र्विव्याध वीरं स चुकोप विद्धः

ततोऽभ्यधावत्समरे जिघांसुः; कर्णात्मजं पाण्डुसुतो नृवीरः

तस्येषुभिर्व्यधमत्कर्णपुत्रो; महारणे चर्म सहस्रतारम्

तस्यायसं निशितं तीक्ष्णधार;मसिं विकोशं गुरुभारसाहम्

द्विषच्छरीरापहरं सुघोर;माधुन्वतः सर्पमिवोग्ररूपम्

क्षिप्रं शरैः षड्भिरमित्रसाह;श्चकर्त खड्गं निशितैः सुधारैः

पुनश्च पीतैर्निशितैः पृषत्कैः; स्तनान्तरे गाढमथाभ्यविध्यत्