Karna Parva, Adhyaya 57

अर्जुनस्तु महाराज कृत्वा सैन्यं पृथग्विधम्

सूतपुत्रं सुसंरब्धं दृष्ट्वा चैव महारणे

शोणितोदां महीं कृत्वा मांसमज्जास्थिवाहिनीम्

वासुदेवमिदं वाक्यमब्रवीत्पुरुषर्षभ

एष केतू रणे कृष्ण सूतपुत्रस्य दृश्यते

भीमसेनादयश्चैते योधयन्ति महारथान्

एते द्रवन्ति पाञ्चालाः कर्णात्त्रस्ता जनार्दन

एष दुर्योधनो राजा श्वेतच्छत्रेण भास्वता

कर्णेन भग्नान्पाञ्चालान्द्रावयन्बहु शोभते

कृपश्च कृतवर्मा च द्रौणिश्चैव महाबलः

एते रक्षन्ति राजानं सूतपुत्रेण रक्षिताः

अवध्यमानास्तेऽस्माभिर्घातयिष्यन्ति सोमकान्

एष शल्यो रथोपस्थे रश्मिसंचारकोविदः

सूतपुत्ररथं कृष्ण वाहयन्बहु शोभते

तत्र मे बुद्धिरुत्पन्ना वाहयात्र महारथम्

नाहत्वा समरे कर्णं निवर्तिष्ये कथंचन

राधेयोऽप्यन्यथा पार्थान्सृञ्जयांश्च महारथान्

निःशेषान्समरे कुर्यात्पश्यतोर्नौ जनार्दन

ततः प्रायाद्रथेनाशु केशवस्तव वाहिनीम्

कर्णं प्रति महेष्वासं द्वैरथे सव्यसाचिना

प्रयातश्च महाबाहुः पाण्डवानुज्ञया हरिः

आश्वासयन्रथेनैव पाण्डुसैन्यानि सर्वशः

रथघोषः स संग्रामे पाण्डवेयस्य संबभौ

वासवाशनितुल्यस्य महौघस्येव मारिष

महता रथघोषेण पाण्डवः सत्यविक्रमः

अभ्ययादप्रमेयात्मा विजयस्तव वाहिनीम्

तमायान्तं समीक्ष्यैव श्वेताश्वं कृष्णसारथिम्

मद्रराजोऽब्रवीत्कर्णं केतुं दृष्ट्वा महात्मनः

अयं स रथ आयाति श्वेताश्वः कृष्णसारथिः

निघ्नन्नमित्रान्समरे यं कर्ण परिपृच्छसि

एष तिष्ठति कौन्तेयः संस्पृशन्गाण्डिवं धनुः

तं हनिष्यसि चेदद्य तन्नः श्रेयो भविष्यति

एषा विदीर्यते सेना धार्तराष्ट्री समन्ततः

अर्जुनस्य भयात्तूर्णं निघ्नतः शात्रवान्बहून्

वर्जयन्सर्वसैन्यानि त्वरते हि धनंजयः

त्वदर्थमिति मन्येऽहं यथास्योदीर्यते वपुः

न ह्यवस्थाप्यते पार्थो युयुत्सुः केनचित्सह

त्वामृते क्रोधदीप्तो हि पीड्यमाने वृकोदरे

विरथं धर्मराजं च दृष्ट्वा सुदृढविक्षतम्

शिखण्डिनं सात्यकिं च धृष्टद्युम्नं च पार्षतम्

द्रौपदेयान्युधामन्युमुत्तमौजसमेव च

नकुलं सहदेवं च भ्रातरौ द्वौ समीक्ष्य च

सहसैकरथः पार्थस्त्वामभ्येति परंतप

क्रोधरक्तेक्षणः क्रुद्धो जिघांसुः सर्वधन्विनाम्

त्वरितोऽभिपतत्यस्मांस्त्यक्त्वा सैन्यान्यसंशयम्

त्वं कर्ण प्रतियाह्येनं नास्त्यन्यो हि धनुर्धरः

न तं पश्यामि लोकेऽस्मिंस्त्वत्तोऽप्यन्यं धनुर्धरम्

अर्जुनं समरे क्रुद्धं यो वेलामिव धारयेत्

न चास्य रक्षां पश्यामि पृष्ठतो न च पार्श्वतः

एक एवाभियाति त्वां पश्य साफल्यमात्मनः

त्वं हि कृष्णौ रणे शक्तः संसाधयितुमाहवे

तवैष भारो राधेय प्रत्युद्याहि धनंजयम्

त्वं कृतो ह्येव भीष्मेण द्रोणद्रौणिकृपैरपि

सव्यसाचिप्रतिरथस्तं निवर्तय पाण्डवम्

लेलिहानं यथा सर्पं गर्जन्तमृषभं यथा

लयस्थितं यथा व्याघ्रं जहि कर्ण धनंजयम्

एते द्रवन्ति समरे धार्तराष्ट्रा महारथाः

अर्जुनस्य भयात्तूर्णं निरपेक्षा जनाधिपाः

द्रवतामथ तेषां तु युधि नान्योऽस्ति मानवः

भयहा यो भवेद्वीर त्वामृते सूतनन्दन

एते त्वां कुरवः सर्वे द्वीपमासाद्य संयुगे

विष्ठिताः पुरुषव्याघ्र त्वत्तः शरणकाङ्क्षिणः