Karna Parva, Adhyaya 56

ततो भग्नेषु सैन्येषु भीमसेनेन संयुगे

दुर्योधनोऽब्रवीत्किं नु सौबलो वापि संजय

कर्णो वा जयतां श्रेष्ठो योधा वा मामका युधि

कृपो वा कृतवर्मा च द्रौणिर्दुःशासनोऽपि वा

अत्यद्भुतमिदं मन्ये पाण्डवेयस्य विक्रमम्

यथाप्रतिज्ञं योधानां राधेयः कृतवानपि

कुरूणामपि सर्वेषां कर्णः शत्रुनिषूदनः

शर्म वर्म प्रतिष्ठा च जीविताशा च संजय

तत्प्रभग्नं बलं दृष्ट्वा कौन्तेयेनामितौजसा

राधेयानामधिरथः कर्णः किमकरोद्युधि

पुत्रा वा मम दुर्धर्षा राजानो वा महारथाः

एतन्मे सर्वमाचक्ष्व कुशलो ह्यसि संजय

अपराह्णे महाराज सूतपुत्रः प्रतापवान्

जघान सोमकान्सर्वान्भीमसेनस्य पश्यतः

भीमोऽप्यतिबलः सैन्यं धार्तराष्ट्रं व्यपोथयत्

द्राव्यमाणं बलं दृष्ट्वा भीमसेनेन धीमता

यन्तारमब्रवीत्कर्णः पाञ्चालानेव मा वह

मद्रराजस्ततः शल्यः श्वेतानश्वान्महाजवान्

प्राहिणोच्चेदिपाञ्चालान्करूषांश्च महाबलः

प्रविश्य च स तां सेनां शल्यः परबलार्दनः

न्ययच्छत्तुरगान्हृष्टो यत्र यत्रैच्छदग्रणीः

तं रथं मेघसंकाशं वैयाघ्रपरिवारणम्

संदृश्य पाण्डुपाञ्चालास्त्रस्ता आसन्विशां पते

ततो रथस्य निनदः प्रादुरासीन्महारणे

पर्जन्यसमनिर्घोषः पर्वतस्येव दीर्यतः

ततः शरशतैस्तीक्ष्णैः कर्णोऽप्याकर्णनिःसृतैः

जघान पाण्डवबलं शतशोऽथ सहस्रशः

तं तथा समरे कर्म कुर्वाणमतिमानुषम्

परिवव्रुर्महेष्वासाः पाण्डवानां महारथाः

तं शिखण्डी च भीमश्च धृष्टद्युम्नश्च पार्षतः

नकुलः सहदेवश्च द्रौपदेयाः ससात्यकाः

परिवव्रुर्जिघांसन्तो राधेयं शरवृष्टिभिः

सात्यकिस्तु ततः कर्णं विंशत्या निशितैः शरैः

अताडयद्रणे शूरो जत्रुदेशे नरोत्तमः

शिखण्डी पञ्चविंशत्या धृष्टद्युम्नश्च पञ्चभिः

द्रौपदेयाश्चतुःषष्ट्या सहदेवश्च सप्तभिः

नकुलश्च शतेनाजौ कर्णं विव्याध सायकैः

भीमसेनस्तु राधेयं नवत्या नतपर्वणाम्

विव्याध समरे क्रुद्धो जत्रुदेशे महाबलः

ततः प्रहस्याधिरथिर्विक्षिपन्धनुरुत्तमम्

मुमोच निशितान्बाणान्पीडयन्सुमहाबलः

तान्प्रत्यविध्यद्राधेयः पञ्चभिः पञ्चभिः शरैः

सात्यकेस्तु धनुश्छित्त्वा ध्वजं च पुरुषर्षभः

अथैनं नवभिर्बाणैराजघान स्तनान्तरे

भीमसेनस्तु तं क्रुद्धो विव्याध त्रिंशता शरैः

सारथिं च त्रिभिर्बाणैराजघान परंतपः

विरथान्द्रौपदेयांश्च चकार पुरुषर्षभः

अक्ष्णोर्निमेषमात्रेण तदद्भुतमिवाभवत्

विमुखीकृत्य तान्सर्वाञ्शरैः संनतपर्वभिः

पाञ्चालानहनच्छूरश्चेदीनां च महारथान्

ते वध्यमानाः समरे चेदिमत्स्या विशां पते

कर्णमेकमभिद्रुत्य शरसंघैः समार्दयन्

ताञ्जघान शितैर्बाणैः सूतपुत्रो महारथः

एतदत्यद्भुतं कर्णे दृष्टवानस्मि भारत

यदेकः समरे शूरान्सूतपुत्रः प्रतापवान्

यतमानान्परं शक्त्यायोधयत्तांश्च धन्विनः

पाण्डवेयान्महाराज शरैर्वारितवान्रणे

तत्र भारत कर्णस्य लाघवेन महात्मनः

तुतुषुर्देवताः सर्वाः सिद्धाश्च परमर्षयः

अपूजयन्महेष्वासा धार्तराष्ट्रा नरोत्तमम्

कर्णं रथवरश्रेष्ठं श्रेष्ठं सर्वधनुष्मताम्

ततः कर्णो महाराज ददाह रिपुवाहिनीम्

कक्षमिद्धो यथा वह्निर्निदाघे ज्वलितो महान्

ते वध्यमानाः कर्णेन पाण्डवेयास्ततस्ततः

प्राद्रवन्त रणे भीताः कर्णं दृष्ट्वा महाबलम्