Karna Parva, Adhyaya 55

श्रुत्वा च रथनिर्घोषं सिंहनादं च संयुगे

अर्जुनः प्राह गोविन्दं शीघ्रं चोदय वाजिनः

अर्जुनस्य वचः श्रुत्वा गोविन्दोऽर्जुनमब्रवीत्

एष गच्छामि सुक्षिप्रं यत्र भीमो व्यवस्थितः

आयान्तमश्वैर्हिमशङ्खवर्णैः; सुवर्णमुक्तामणिजालनद्धैः

जम्भं जिघांसुं प्रगृहीतवज्रं; जयाय देवेन्द्रमिवोग्रमन्युम्

रथाश्वमातङ्गपदातिसंघा; बाणस्वनैर्नेमिखुरस्वनैश्च

संनादयन्तो वसुधां दिशश्च; क्रुद्धा नृसिंहा जयमभ्युदीयुः

तेषां च पार्थस्य महत्तदासी;द्देहासुपाप्मक्षपणं सुयुद्धम्

त्रैलोक्यहेतोरसुरैर्यथासी;द्देवस्य विष्णोर्जयतां वरस्य

तैरस्तमुच्चावचमायुधौघ;मेकः प्रचिच्छेद किरीटमाली

क्षुरार्धचन्द्रैर्निशितैश्च बाणैः; शिरांसि तेषां बहुधा च बाहून्

छत्राणि वालव्यजनानि केतू;नश्वान्रथान्पत्तिगणान्द्विपांश्च

ते पेतुरुर्व्यां बहुधा विरूपा; वातप्रभग्नानि यथा वनानि

सुवर्णजालावतता महागजाः; सवैजयन्तीध्वजयोधकल्पिताः

सुवर्णपुङ्खैरिषुभिः समाचिता;श्चकाशिरे प्रज्वलिता यथाचलाः

विदार्य नागांश्च रथांश्च वाजिनः; शरोत्तमैर्वासववज्रसंनिभैः

द्रुतं ययौ कर्णजिघांसया तथा; यथा मरुत्वान्बलभेदने पुरा

ततः स पुरुषव्याघ्रः सूतसैन्यमरिंदम

प्रविवेश महाबाहुर्मकरः सागरं यथा

तं दृष्ट्वा तावका राजन्रथपत्तिसमन्विताः

गजाश्वसादिबहुलाः पाण्डवं समुपाद्रवन्

तत्राभिद्रवतां पार्थमारावः सुमहानभूत्

सागरस्येव मत्तस्य यथा स्यात्सलिलस्वनः

ते तु तं पुरुषव्याघ्रं व्याघ्रा इव महारथाः

अभ्यद्रवन्त संग्रामे त्यक्त्वा प्राणकृतं भयम्

तेषामापततां तत्र शरवर्षाणि मुञ्चताम्

अर्जुनो व्यधमत्सैन्यं महावातो घनानिव

तेऽर्जुनं सहिता भूत्वा रथवंशैः प्रहारिणः

अभियाय महेष्वासा विव्यधुर्निशितैः शरैः

ततोऽर्जुनः सहस्राणि रथवारणवाजिनाम्

प्रेषयामास विशिखैर्यमस्य सदनं प्रति

ते वध्यमानाः समरे पार्थचापच्युतैः शरैः

तत्र तत्र स्म लीयन्ते भये जाते महारथाः

तेषां चतुःशतान्वीरान्यतमानान्महारथान्

अर्जुनो निशितैर्बाणैरनयद्यमसादनम्

ते वध्यमानाः समरे नानालिङ्गैः शितैः शरैः

अर्जुनं समभित्यज्य दुद्रुवुर्वै दिशो भयात्

तेषां शब्दो महानासीद्द्रवतां वाहिनीमुखे

महौघस्येव भद्रं ते गिरिमासाद्य दीर्यतः

तां तु सेनां भृशं विद्ध्वा द्रावयित्वार्जुनः शरैः

प्रायादभिमुखः पार्थः सूतानीकानि मारिष

तस्य शब्दो महानासीत्परानभिमुखस्य वै

गरुडस्येव पततः पन्नगार्थे यथा पुरा

तं तु शब्दमभिश्रुत्य भीमसेनो महाबलः

बभूव परमप्रीतः पार्थदर्शनलालसः

श्रुत्वैव पार्थमायान्तं भीमसेनः प्रतापवान्

त्यक्त्वा प्राणान्महाराज सेनां तव ममर्द ह

स वायुवेगप्रतिमो वायुवेगसमो जवे

वायुवद्व्यचरद्भीमो वायुपुत्रः प्रतापवान्

तेनार्द्यमाना राजेन्द्र सेना तव विशां पते

व्यभ्राम्यत महाराज भिन्ना नौरिव सागरे

तां तु सेनां तदा भीमो दर्शयन्पाणिलाघवम्

शरैरवचकर्तोग्रैः प्रेषयिष्यन्यमक्षयम्

तत्र भारत भीमस्य बलं दृष्ट्वातिमानुषम्

व्यत्रस्यन्त रणे योधाः कालस्येव युगक्षये

तथार्दितान्भीमबलान्भीमसेनेन भारत

दृष्ट्वा दुर्योधनो राजा इदं वचनमब्रवीत्

सैनिकान्स महेष्वासो योधांश्च भरतर्षभ

समादिशद्रणे सर्वान्हत भीममिति स्म ह

तस्मिन्हते हतं मन्ये सर्वसैन्यमशेषतः