Karna Parva, Adhyaya 50

इति स्म कृष्णवचनात्प्रत्युच्चार्य युधिष्ठिरम्

बभूव विमनाः पार्थः किंचित्कृत्वेव पातकम्

ततोऽब्रवीद्वासुदेवः प्रहसन्निव पाण्डवम्

कथं नाम भवेदेतद्यदि त्वं पार्थ धर्मजम्

असिना तीक्ष्णधारेण हन्या धर्मे व्यवस्थितम्

त्वमित्युक्त्वैव राजानमेवं कश्मलमाविशः

हत्वा तु नृपतिं पार्थ अकरिष्यः किमुत्तरम्

एवं सुदुर्विदो धर्मो मन्दप्रज्ञैर्विशेषतः

स भवान्धर्मभीरुत्वाद्ध्रुवमैष्यन्महत्तमः

नरकं घोररूपं च भ्रातुर्ज्येष्ठस्य वै वधात्

स त्वं धर्मभृतां श्रेष्ठं राजानं धर्मसंहितम्

प्रसादय कुरुश्रेष्ठमेतदत्र मतं मम

प्रसाद्य भक्त्या राजानं प्रीतं चैव युधिष्ठिरम्

प्रयामस्त्वरिता योद्धुं सूतपुत्ररथं प्रति

हत्वा सुदुर्जयं कर्णं त्वमद्य निशितैः शरैः

विपुलां प्रीतिमाधत्स्व धर्मपुत्रस्य मानद

एतदत्र महाबाहो प्राप्तकालं मतं मम

एवं कृते कृतं चैव तव कार्यं भविष्यति

ततोऽर्जुनो महाराज लज्जया वै समन्वितः

धर्मराजस्य चरणौ प्रपेदे शिरसानघ

उवाच भरतश्रेष्ठ प्रसीदेति पुनः पुनः

क्षमस्व राजन्यत्प्रोक्तं धर्मकामेन भीरुणा

पादयोः पतितं दृष्ट्वा धर्मराजो युधिष्ठिरः

धनंजयममित्रघ्नं रुदन्तं भरतर्षभ

उत्थाप्य भ्रातरं राजा धर्मराजो धनंजयम्

समाश्लिष्य च सस्नेहं प्ररुरोद महीपतिः

रुदित्वा तु चिरं कालं भ्रातरौ सुमहाद्युती

कृतशौचौ नरव्याघ्रौ प्रीतिमन्तौ बभूवतुः

तत आश्लिष्य स प्रेम्णा मूर्ध्नि चाघ्राय पाण्डवम्

प्रीत्या परमया युक्तः प्रस्मयंश्चाब्रवीज्जयम्

कर्णेन मे महाबाहो सर्वसैन्यस्य पश्यतः

कवचं च ध्वजश्चैव धनुः शक्तिर्हया गदा

शरैः कृत्ता महेष्वास यतमानस्य संयुगे

सोऽहं ज्ञात्वा रणे तस्य कर्म दृष्ट्वा च फल्गुन

व्यवसीदामि दुःखेन न च मे जीवितं प्रियम्

तमद्य यदि वै वीर न हनिष्यसि सूतजम्

प्राणानेव परित्यक्ष्ये जीवितार्थो हि को मम

एवमुक्तः प्रत्युवाच विजयो भरतर्षभ

सत्येन ते शपे राजन्प्रसादेन तवैव च

भीमेन च नरश्रेष्ठ यमाभ्यां च महीपते

यथाद्य समरे कर्णं हनिष्यामि हतोऽथ वा

महीतले पतिष्यामि सत्येनायुधमालभे

एवमाभाष्य राजानमब्रवीन्माधवं वचः

अद्य कर्णं रणे कृष्ण सूदयिष्ये न संशयः

तदनुध्याहि भद्रं ते वधं तस्य दुरात्मनः

एवमुक्तोऽब्रवीत्पार्थं केशवो राजसत्तम

शक्तोऽस्मि भरतश्रेष्ठ यत्नं कर्तुं यथाबलम्

एवं चापि हि मे कामो नित्यमेव महारथ

कथं भवान्रणे कर्णं निहन्यादिति मे मतिः

भूयश्चोवाच मतिमान्माधवो धर्मनन्दनम्

युधिष्ठिरेमं बीभत्सुं त्वं सान्त्वयितुमर्हसि

अनुज्ञातुं च कर्णस्य वधायाद्य दुरात्मनः

श्रुत्वा ह्ययमहं चैव त्वां कर्णशरपीडितम्

प्रवृत्तिं ज्ञातुमायाताविह पाण्डवनन्दन

दिष्ट्यासि राजन्निरुजो दिष्ट्या न ग्रहणं गतः

परिसान्त्वय बीभत्सुं जयमाशाधि चानघ

एह्येहि पार्थ बीभत्सो मां परिष्वज पाण्डव

वक्तव्यमुक्तोऽस्म्यहितं त्वया क्षान्तं च तन्मया

अहं त्वामनुजानामि जहि कर्णं धनंजय

मन्युं च मा कृथाः पार्थ यन्मयोक्तोऽसि दारुणम्

ततो धनंजयो राजञ्शिरसा प्रणतस्तदा

पादौ जग्राह पाणिभ्यां भ्रातुर्ज्येष्ठस्य मारिष

समुत्थाप्य ततो राजा परिष्वज्य च पीडितम्

मूर्ध्न्युपाघ्राय चैवैनमिदं पुनरुवाच ह

धनंजय महाबाहो मानितोऽस्मि दृढं त्वया

माहात्म्यं विजयं चैव भूयः प्राप्नुहि शाश्वतम्