Karna Parva, Adhyaya 45

द्रौणिस्तु रथवंशेन महता परिवारितः

आपतत्सहसा राजन्यत्र राजा व्यवस्थितः

तमापतन्तं सहसा शूरः शौरिसहायवान्

दधार सहसा पार्थो वेलेव मकरालयम्

ततः क्रुद्धो महाराज द्रोणपुत्रः प्रतापवान्

अर्जुनं वासुदेवं च छादयामास पत्रिभिः

अवच्छन्नौ ततः कृष्णौ दृष्ट्वा तत्र महारथाः

विस्मयं परमं गत्वा प्रैक्षन्त कुरवस्तदा

अर्जुनस्तु ततो दिव्यमस्त्रं चक्रे हसन्निव

तदस्त्रं ब्राह्मणो युद्धे वारयामास भारत

यद्यद्धि व्याक्षिपद्युद्धे पाण्डवोऽस्त्रं जिघांसया

तत्तदस्त्रं महेष्वासो द्रोणपुत्रो व्यशातयत्

अस्त्रयुद्धे ततो राजन्वर्तमाने भयावहे

अपश्याम रणे द्रौणिं व्यात्ताननमिवान्तकम्

स दिशो विदिशश्चैव छादयित्वा विजिह्मगैः

वासुदेवं त्रिभिर्बाणैरविध्यद्दक्षिणे भुजे

ततोऽर्जुनो हयान्हत्वा सर्वांस्तस्य महात्मनः

चकार समरे भूमिं शोणितौघतरङ्गिणीम्

निहता रथिनः पेतुः पार्थचापच्युतैः शरैः

हयाश्च पर्यधावन्त मुक्तयोक्त्रास्ततस्ततः

तद्दृष्ट्वा कर्म पार्थस्य द्रौणिराहवशोभिनः

अवाकिरद्रणे कृष्णं समन्तान्निशितैः शरैः

ततोऽर्जुनं महाराज द्रौणिरायम्य पत्रिणा

वक्षोदेशे समासाद्य ताडयामास संयुगे

सोऽतिविद्धो रणे तेन द्रोणपुत्रेण भारत

आदत्त परिघं घोरं द्रौणेश्चैनमवाक्षिपत्

तमापतन्तं परिघं कार्तस्वरविभूषितम्

द्रौणिश्चिच्छेद सहसा तत उच्चुक्रुशुर्जनाः

सोऽनेकधापतद्भूमौ भारद्वाजस्य सायकैः

विशीर्णः पर्वतो राजन्यथा स्यान्मातरिश्वना

ततोऽर्जुनो रणे द्रौणिं विव्याध दशभिः शरैः

सारथिं चास्य भल्लेन रथनीडादपाहरत्

स संगृह्य स्वयं वाहान्कृष्णौ प्राच्छादयच्छरैः

तत्राद्भुतमपश्याम द्रौणेराशु पराक्रमम्

अयच्छत्तुरगान्यच्च फल्गुनं चाप्ययोधयत्

तदस्य समरे राजन्सर्वे योधा अपूजयन्

यदा त्वग्रस्यत रणे द्रोणपुत्रेण फल्गुनः

ततो रश्मीन्रथाश्वानां क्षुरप्रैश्चिच्छिदे जयः

प्राद्रवंस्तुरगास्ते तु शरवेगप्रबाधिताः

ततोऽभून्निनदो भूयस्तव सैन्यस्य भारत

पाण्डवास्तु जयं लब्ध्वा तव सैन्यमुपाद्रवन्

समन्तान्निशितान्बाणान्विमुञ्चन्तो जयैषिणः

पाण्डवैस्तु महाराज धार्तराष्ट्री महाचमूः

पुनः पुनरथो वीरैरभज्यत जयोद्धतैः

पश्यतां ते महाराज पुत्राणां चित्रयोधिनाम्

शकुनेः सौबलेयस्य कर्णस्य च महात्मनः

वार्यमाणा महासेना पुत्रैस्तव जनेश्वर

नावतिष्ठत संग्रामे ताड्यमाना समन्ततः

ततो योधैर्महाराज पलायद्भिस्ततस्ततः

अभवद्व्याकुलं भीतैः पुत्राणां ते महद्बलम्

तिष्ठ तिष्ठेति सततं सूतपुत्रस्य जल्पतः

नावतिष्ठत सा सेना वध्यमाना महात्मभिः

अथोत्क्रुष्टं महाराज पाण्डवैर्जितकाशिभिः

धार्तराष्ट्रबलं दृष्ट्वा द्रवमाणं समन्ततः

ततो दुर्योधनः कर्णमब्रवीत्प्रणयादिव

पश्य कर्ण यथा सेना पाण्डवैरर्दिता भृशम्

त्वयि तिष्ठति संत्रासात्पलायति समन्ततः

एतज्ज्ञात्वा महाबाहो कुरु प्राप्तमरिंदम

सहस्राणि च योधानां त्वामेव पुरुषर्षभ

क्रोशन्ति समरे वीर द्राव्यमाणानि पाण्डवैः