Karna Parva, Adhyaya 42

ततः पुनः समाजग्मुरभीताः कुरुसृञ्जयाः

युधिष्ठिरमुखाः पार्था वैकर्तनमुखा वयम्

ततः प्रववृते भीमः संग्रामो लोमहर्षणः

कर्णस्य पाण्डवानां च यमराष्ट्रविवर्धनः

तस्मिन्प्रवृत्ते संग्रामे तुमुले शोणितोदके

संशप्तकेषु शूरेषु किंचिच्छिष्टेषु भारत

धृष्टद्युम्नो महाराज सहितः सर्वराजभिः

कर्णमेवाभिदुद्राव पाण्डवाश्च महारथाः

आगच्छमानांस्तान्संख्ये प्रहृष्टान्विजयैषिणः

दधारैको रणे कर्णो जलौघानिव पर्वतः

तमासाद्य तु ते कर्णं व्यशीर्यन्त महारथाः

यथाचलं समासाद्य जलौघाः सर्वतोदिशम्

तयोरासीन्महाराज संग्रामो लोमहर्षणः

धृष्टद्युम्नस्तु राधेयं शरेण नतपर्वणा

ताडयामास संक्रुद्धस्तिष्ठ तिष्ठेति चाब्रवीत्

विजयं तु धनुःश्रेष्ठं विधुन्वानो महारथः

पार्षतस्य धनुश्छित्त्वा शरानाशीविषोपमान्

ताडयामास संक्रुद्धः पार्षतं नवभिः शरैः

ते वर्म हेमविकृतं भित्त्वा तस्य महात्मनः

शोणिताक्ता व्यराजन्त शक्रगोपा इवानघ

तदपास्य धनुश्छिन्नं धृष्टद्युम्नो महारथः

अन्यद्धनुरुपादाय शरांश्चाशीविषोपमान्

कर्णं विव्याध सप्तत्या शरैः संनतपर्वभिः

तथैव राजन्कर्णोऽपि पार्षतं शत्रुतापनम्

द्रोणशत्रुं महेष्वासो विव्याध निशितैः शरैः

तस्य कर्णो महाराज शरं कनकभूषणम्

प्रेषयामास संक्रुद्धो मृत्युदण्डमिवापरम्

तमापतन्तं सहसा घोररूपं विशां पते

चिच्छेद सप्तधा राजञ्शैनेयः कृतहस्तवत्

दृष्ट्वा विनिहितं बाणं शरैः कर्णो विशां पते

सात्यकिं शरवर्षेण समन्तात्पर्यवारयत्

विव्याध चैनं समरे नाराचैस्तत्र सप्तभिः

तं प्रत्यविध्यच्छैनेयः शरैर्हेमविभूषितैः

ततो युद्धमतीवासीच्चक्षुःश्रोत्रभयावहम्

राजन्घोरं च चित्रं च प्रेक्षणीयं समन्ततः

सर्वेषां तत्र भूतानां लोमहर्षो व्यजायत

तद्दृष्ट्वा समरे कर्म कर्णशैनेययोर्नृप

एतस्मिन्नन्तरे द्रौणिरभ्ययात्सुमहाबलम्

पार्षतं शत्रुदमनं शत्रुवीर्यासुनाशनम्

अभ्यभाषत संक्रुद्धो द्रौणिर्दूरे धनंजये

तिष्ठ तिष्ठाद्य ब्रह्मघ्न न मे जीवन्विमोक्ष्यसे

इत्युक्त्वा सुभृशं वीरः शीघ्रकृन्निशितैः शरैः

पार्षतं छादयामास घोररूपैः सुतेजनैः

यतमानं परं शक्त्या यतमानो महारथः

यथा हि समरे द्रौणिः पार्षतं वीक्ष्य मारिष

तथा द्रौणिं रणे दृष्ट्वा पार्षतः परवीरहा

नातिहृष्टमना भूत्वा मन्यते मृत्युमात्मनः

द्रौणिस्तु दृष्ट्वा राजेन्द्र धृष्टद्युम्नं रणे स्थितम्

क्रोधेन निःश्वसन्वीरः पार्षतं समुपाद्रवत्

तावन्योन्यं तु दृष्ट्वैव संरम्भं जग्मतुः परम्

अथाब्रवीन्महाराज द्रोणपुत्रः प्रतापवान्

धृष्टद्युम्नं समीपस्थं त्वरमाणो विशां पते

पाञ्चालापसदाद्य त्वां प्रेषयिष्यामि मृत्यवे

पापं हि यत्त्वया कर्म घ्नता द्रोणं पुरा कृतम्

अद्य त्वा पत्स्यते तद्वै यथा ह्यकुशलं तथा

अरक्ष्यमाणः पार्थेन यदि तिष्ठसि संयुगे

नापक्रमसि वा मूढ सत्यमेतद्ब्रवीमि ते

एवमुक्तः प्रत्युवाच धृष्टद्युम्नः प्रतापवान्

प्रतिवाक्यं स एवासिर्मामको दास्यते तव

येनैव ते पितुर्दत्तं यतमानस्य संयुगे

यदि तावन्मया द्रोणो निहतो ब्राह्मणब्रुवः

त्वामिदानीं कथं युद्धे न हनिष्यामि विक्रमात्

एवमुक्त्वा महाराज सेनापतिरमर्षणः

निशितेनाथ बाणेन द्रौणिं विव्याध पार्षतः

ततो द्रौणिः सुसंक्रुद्धः शरैः संनतपर्वभिः

प्राच्छादयद्दिशो राजन्धृष्टद्युम्नस्य संयुगे

नैवान्तरिक्षं न दिशो नैव योधाः समन्ततः

दृश्यन्ते वै महाराज शरैश्छन्नाः सहस्रशः