Karna Parva, Adhyaya 27

प्रयानेव तदा कर्णो हर्षयन्वाहिनीं तव

एकैकं समरे दृष्ट्वा पाण्डवं पर्यपृच्छत

यो ममाद्य महात्मानं दर्शयेच्छ्वेतवाहनम्

तस्मै दद्यामभिप्रेतं वरं यं मनसेच्छति

स चेत्तदभिमन्येत तस्मै दद्यामहं पुनः

शकटं रत्नसंपूर्णं यो मे ब्रूयाद्धनंजयम्

स चेत्तदभिमन्येत पुरुषोऽर्जुनदर्शिवान्

अन्यं तस्मै पुनर्दद्यां सौवर्णं हस्तिषड्गवम्

तथा तस्मै पुनर्दद्यां स्त्रीणां शतमलंकृतम्

श्यामानां निष्ककण्ठीनां गीतवाद्यविपश्चिताम्

स चेत्तदभिमन्येत पुरुषोऽर्जुनदर्शिवान्

अन्यं तस्मै वरं दद्यां श्वेतान्पञ्चशतान्हयान्

हेमभाण्डपरिच्छन्नान्सुमृष्टमणिकुण्डलान्

सुदान्तानपि चैवाहं दद्यामष्टशतान्परान्

रथं च शुभ्रं सौवर्णं दद्यां तस्मै स्वलंकृतम्

युक्तं परमकाम्बोजैर्यो मे ब्रूयाद्धनंजयम्

अन्यं तस्मै वरं दद्यां कुञ्जराणां शतानि षट्

काञ्चनैर्विविधैर्भाण्डैराच्छन्नान्हेममालिनः

उत्पन्नानपरान्तेषु विनीतान्हस्तिशिक्षकैः

स चेत्तदभिमन्येत पुरुषोऽर्जुनदर्शिवान्

अन्यं तस्मै वरं दद्यां यमसौ कामयेत्स्वयम्

पुत्रदारान्विहारांश्च यदन्यद्वित्तमस्ति मे

तच्च तस्मै पुनर्दद्यां यद्यत्स मनसेच्छति

हत्वा च सहितौ कृष्णौ तयोर्वित्तानि सर्वशः

तस्मै दद्यामहं यो मे प्रब्रूयात्केशवार्जुनौ

एता वाचः सुबहुशः कर्ण उच्चारयन्युधि

दध्मौ सागरसंभूतं सुस्वनं शङ्खमुत्तमम्

ता वाचः सूतपुत्रस्य तथा युक्ता निशम्य तु

दुर्योधनो महाराज प्रहृष्टः सानुगोऽभवत्

ततो दुन्दुभिनिर्घोषो मृदङ्गानां च सर्वशः

सिंहनादः सवादित्रः कुञ्जराणां च निस्वनः

प्रादुरासीत्तदा राजंस्त्वत्सैन्ये भरतर्षभ

योधानां संप्रहृष्टानां तथा समभवत्स्वनः

तथा प्रहृष्टे सैन्ये तु प्लवमानं महारथम्

विकत्थमानं समरे राधेयमरिकर्शनम्

मद्रराजः प्रहस्येदं वचनं प्रत्यभाषत

मा सूतपुत्र मानेन सौवर्णं हस्तिषड्गवम्

प्रयच्छ पुरुषायाद्य द्रक्ष्यसि त्वं धनंजयम्

बाल्यादिव त्वं त्यजसि वसु वैश्रवणो यथा

अयत्नेनैव राधेय द्रष्टास्यद्य धनंजयम्

परासृजसि मिथ्या किं किं च त्वं बहु मूढवत्

अपात्रदाने ये दोषास्तान्मोहान्नावबुध्यसे

यत्प्रवेदयसे वित्तं बहुत्वेन खलु त्वया

शक्यं बहुविधैर्यज्ञैर्यष्टुं सूत यजस्व तैः

यच्च प्रार्थयसे हन्तुं कृष्णौ मोहान्मृषैव तत्

न हि शुश्रुम संमर्दे क्रोष्ट्रा सिंहौ निपातितौ

अप्रार्थितं प्रार्थयसे सुहृदो न हि सन्ति ते

ये त्वां न वारयन्त्याशु प्रपतन्तं हुताशने

कालकार्यं न जानीषे कालपक्वोऽस्यसंशयम्

बह्वबद्धमकर्णीयं को हि ब्रूयाज्जिजीविषुः

समुद्रतरणं दोर्भ्यां कण्ठे बद्ध्वा यथा शिलाम्

गिर्यग्राद्वा निपतनं तादृक्तव चिकीर्षितम्

सहितः सर्वयोधैस्त्वं व्यूढानीकैः सुरक्षितः

धनंजयेन युध्यस्व श्रेयश्चेत्प्राप्तुमिच्छसि

हितार्थं धार्तराष्ट्रस्य ब्रवीमि त्वा न हिंसया

श्रद्धत्स्वैतन्मया प्रोक्तं यदि तेऽस्ति जिजीविषा

स्ववीर्येऽहं पराश्वस्य प्रार्थयाम्यर्जुनं रणे

त्वं तु मित्रमुखः शत्रुर्मां भीषयितुमिच्छसि

न मामस्मादभिप्रायात्कश्चिदद्य निवर्तयेत्

अपीन्द्रो वज्रमुद्यम्य किं नु मर्त्यः करिष्यति

इति कर्णस्य वाक्यान्ते शल्यः प्राहोत्तरं वचः

चुकोपयिषुरत्यर्थं कर्णं मद्रेश्वरः पुनः