Karna Parva, Adhyaya 18

युयुत्सुं तव पुत्रं तु प्राद्रवन्तं महद्बलम्

उलूकोऽभ्यपतत्तूर्णं तिष्ठ तिष्ठेति चाब्रवीत्

युयुत्सुस्तु ततो राजञ्शितधारेण पत्रिणा

उलूकं ताडयामास वज्रेणेन्द्र इवाचलम्

उलूकस्तु ततः क्रुद्धस्तव पुत्रस्य संयुगे

क्षुरप्रेण धनुश्छित्त्वा ताडयामास कर्णिना

तदपास्य धनुश्छिन्नं युयुत्सुर्वेगवत्तरम्

अन्यदादत्त सुमहच्चापं संरक्तलोचनः

शाकुनिं च ततः षष्ट्या विव्याध भरतर्षभ

सारथिं त्रिभिरानर्छत्तं च भूयो व्यविध्यत

उलूकस्तं तु विंशत्या विद्ध्वा हेमविभूषितैः

अथास्य समरे क्रुद्धो ध्वजं चिच्छेद काञ्चनम्

स च्छिन्नयष्टिः सुमहाञ्शीर्यमाणो महाध्वजः

पपात प्रमुखे राजन्युयुत्सोः काञ्चनोज्ज्वलः

ध्वजमुन्मथितं दृष्ट्वा युयुत्सुः क्रोधमूर्छितः

उलूकं पञ्चभिर्बाणैराजघान स्तनान्तरे

उलूकस्तस्य भल्लेन तैलधौतेन मारिष

शिरश्चिच्छेद सहसा यन्तुर्भरतसत्तम

जघान चतुरोऽश्वांश्च तं च विव्याध पञ्चभिः

सोऽतिविद्धो बलवता प्रत्यपायाद्रथान्तरम्

तं निर्जित्य रणे राजन्नुलूकस्त्वरितो ययौ

पाञ्चालान्सृञ्जयांश्चैव विनिघ्नन्निशितैः शरैः

शतानीकं महाराज श्रुतकर्मा सुतस्तव

व्यश्वसूतरथं चक्रे निमेषार्धादसंभ्रमम्

हताश्वे तु रथे तिष्ठञ्शतानीको महाबलः

गदां चिक्षेप संक्रुद्धस्तव पुत्रस्य मारिष

सा कृत्वा स्यन्दनं भस्म हयांश्चैव ससारथीन्

पपात धरणीं तूर्णं दारयन्तीव भारत

तावुभौ विरथौ वीरौ कुरूणां कीर्तिवर्धनौ

अपाक्रमेतां युद्धार्तौ प्रेक्षमाणौ परस्परम्

पुत्रस्तु तव संभ्रान्तो विवित्सो रथमाविशत्

शतानीकोऽपि त्वरितः प्रतिविन्ध्यरथं गतः

सुतसोमस्तु शकुनिं विव्याध निशितैः शरैः

नाकम्पयत संरब्धो वार्योघ इव पर्वतम्

सुतसोमस्तु तं दृष्ट्वा पितुरत्यन्तवैरिणम्

शरैरनेकसाहस्रैश्छादयामास भारत

ताञ्शराञ्शकुनिस्तूर्णं चिच्छेदान्यैः पतत्रिभिः

लघ्वस्त्रश्चित्रयोधी च जितकाशी च संयुगे

निवार्य समरे चापि शरांस्तान्निशितैः शरैः

आजघान सुसंक्रुद्धः सुतसोमं त्रिभिः शरैः

तस्याश्वान्केतनं सूतं तिलशो व्यधमच्छरैः

स्यालस्तव महावीर्यस्ततस्ते चुक्रुशुर्जनाः

हताश्वो विरथश्चैव छिन्नधन्वा च मारिष

धन्वी धनुर्वरं गृह्य रथाद्भूमावतिष्ठत

व्यसृजत्सायकांश्चैव स्वर्णपुङ्खाञ्शिलाशितान्

छादयामासुरथ ते तव स्यालस्य तं रथम्

पतंगानामिव व्राताः शरव्राता महारथम्

रथोपस्थान्समीक्ष्यापि विव्यथे नैव सौबलः

प्रमृद्नंश्च शरांस्तांस्ताञ्शरव्रातैर्महायशाः

तत्रातुष्यन्त योधाश्च सिद्धाश्चापि दिवि स्थिताः

सुतसोमस्य तत्कर्म दृष्ट्वाश्रद्धेयमद्भुतम्

रथस्थं नृपतिं तं तु पदातिः सन्नयोधयत्

तस्य तीक्ष्णैर्महावेगैर्भल्लैः संनतपर्वभिः

व्यहनत्कार्मुकं राजा तूणीरं चैव सर्वशः

स च्छिन्नधन्वा समरे खड्गमुद्यम्य नानदन्

वैडूर्योत्पलवर्णाभं हस्तिदन्तमयत्सरुम्

भ्राम्यमाणं ततस्तं तु विमलाम्बरवर्चसम्

कालोपमं ततो मेने सुतसोमस्य धीमतः

सोऽचरत्सहसा खड्गी मण्डलानि सहस्रशः

चतुर्विंशन्महाराज शिक्षाबलसमन्वितः

सौबलस्तु ततस्तस्य शरांश्चिक्षेप वीर्यवान्

तानापतत एवाशु चिच्छेद परमासिना