Karna Parva, Adhyaya 5

श्रुत्वा कर्णं हतं युद्धे पुत्रांश्चैवापलायिनः

नरेन्द्रः किंचिदाश्वस्तो द्विजश्रेष्ठ किमब्रवीत्

प्राप्तवान्परमं दुःखं पुत्रव्यसनजं महत्

तस्मिन्यदुक्तवान्काले तन्ममाचक्ष्व पृच्छतः

श्रुत्वा कर्णस्य निधनमश्रद्धेयमिवाद्भुतम्

भूतसंमोहनं भीमं मेरोः पर्यसनं यथा

चित्तमोहमिवायुक्तं भार्गवस्य महामतेः

पराजयमिवेन्द्रस्य द्विषद्भ्यो भीमकर्मणः

दिवः प्रपतनं भानोरुर्व्यामिव महाद्युतेः

संशोषणमिवाचिन्त्यं समुद्रस्याक्षयाम्भसः

महीवियद्दिगीशानां सर्वनाशमिवाद्भुतम्

कर्मणोरिव वैफल्यमुभयोः पुण्यपापयोः

संचिन्त्य निपुणं बुद्ध्या धृतराष्ट्रो जनेश्वरः

नेदमस्तीति संचिन्त्य कर्णस्य निधनं प्रति

प्राणिनामेतदात्मत्वात्स्यादपीति विनाशनम्

शोकाग्निना दह्यमानो धम्यमान इवाशयः

विध्वस्तात्मा श्वसन्दीनो हा हेत्युक्त्वा सुदुःखितः

विललाप महाराज धृतराष्ट्रोऽम्बिकासुतः

संजयाधिरथो वीरः सिंहद्विरदविक्रमः

वृषमप्रतिमस्कन्धो वृषभाक्षगतिस्वनः

वृषभो वृषभस्येव यो युद्धे न निवर्तते

शत्रोरपि महेन्द्रस्य वज्रसंहननो युवा

यस्य ज्यातलशब्देन शरवृष्टिरवेण च

रथाश्वनरमातङ्गा नावतिष्ठन्ति संयुगे

यमाश्रित्य महाबाहुं द्विषत्संघघ्नमच्युतम्

दुर्योधनोऽकरोद्वैरं पाण्डुपुत्रैर्महाबलैः

स कथं रथिनां श्रेष्ठः कर्णः पार्थेन संयुगे

निहतः पुरुषव्याघ्रः प्रसह्यासह्यविक्रमः

यो नामन्यत वै नित्यमच्युतं न धनंजयम्

न वृष्णीनपि तानन्यान्स्वबाहुबलमाश्रितः

शार्ङ्गगाण्डीवधन्वानौ सहितावपराजितौ

अहं दिव्याद्रथादेकः पातयिष्यामि संयुगे

इति यः सततं मन्दमवोचल्लोभमोहितम्

दुर्योधनमपादीनं राज्यकामुकमातुरम्

यश्चाजैषीदतिबलानमित्रानपि दुर्जयान्

गान्धारान्मद्रकान्मत्स्यांस्त्रिगर्तांस्तङ्गणाञ्शकान्

पाञ्चालांश्च विदेहांश्च कुणिन्दान्काशिकोसलान्

सुह्मानङ्गांश्च पुण्ड्रांश्च निषादान्वङ्गकीचकान्

वत्सान्कलिङ्गांस्तरलानश्मकानृषिकांस्तथा

यो जित्वा समरे वीरश्चक्रे बलिभृतः पुरा

उच्चैःश्रवा वरोऽश्वानां राज्ञां वैश्रवणो वरः

वरो महेन्द्रो देवानां कर्णः प्रहरतां वरः

यं लब्ध्वा मागधो राजा सान्त्वमानार्थगौरवैः

अरौत्सीत्पार्थिवं क्षत्रमृते कौरवयादवान्

तं श्रुत्वा निहतं कर्णं द्वैरथे सव्यसाचिना

शोकार्णवे निमग्नोऽहमप्लवः सागरे यथा

ईदृशैर्यद्यहं दुःखैर्न विनश्यामि संजय

वज्राद्दृढतरं मन्ये हृदयं मम दुर्भिदम्

ज्ञातिसंबन्धिमित्राणामिमं श्रुत्वा पराजयम्

को मदन्यः पुमाँल्लोके न जह्यात्सूत जीवितम्

विषमग्निं प्रपातं वा पर्वताग्रादहं वृणे

न हि शक्ष्यामि दुःखानि सोढुं कष्टानि संजय

श्रिया कुलेन यशसा तपसा च श्रुतेन च

त्वामद्य सन्तो मन्यन्ते ययातिमिव नाहुषम्

श्रुते महर्षिप्रतिमः कृतकृत्योऽसि पार्थिव

पर्यवस्थापयात्मानं मा विषादे मनः कृथाः

दैवमेव परं मन्ये धिक्पौरुषमनर्थकम्

यत्र रामप्रतीकाशः कर्णोऽहन्यत संयुगे

हत्वा युधिष्ठिरानीकं पाञ्चालानां रथव्रजान्

प्रताप्य शरवर्षेण दिशः सर्वा महारथः