Karna Parva, Adhyaya 1

ततो द्रोणे हते राजन्दुर्योधनमुखा नृपाः

भृशमुद्विग्नमनसो द्रोणपुत्रमुपागमन्

ते द्रोणमुपशोचन्तः कश्मलाभिहतौजसः

पर्युपासन्त शोकार्तास्ततः शारद्वतीसुतम्

मुहूर्तं ते समाश्वास्य हेतुभिः शास्त्रसंमितैः

रात्र्यागमे महीपालाः स्वानि वेश्मानि भेजिरे

विशेषतः सूतपुत्रो राजा चैव सुयोधनः

दुःशासनोऽथ शकुनिर्न निद्रामुपलेभिरे

ते वेश्मस्वपि कौरव्य पृथ्वीशा नाप्नुवन्सुखम्

चिन्तयन्तः क्षयं तीव्रं निद्रां नैवोपलेभिरे

सहितास्ते निशायां तु दुर्योधननिवेशने

अतिप्रचण्डाद्विद्वेषात्पाण्डवानां महात्मनाम्

यत्तद्द्यूतपरिक्लिष्टां कृष्णामानिन्यिरे सभाम्

तत्स्मरन्तोऽन्वतप्यन्त भृशमुद्विग्नचेतसः

चिन्तयन्तश्च पार्थानां तान्क्लेशान्द्यूतकारितान्

कृच्छ्रेण क्षणदां राजन्निन्युरब्दशतोपमाम्

ततः प्रभाते विमले स्थिता दिष्टस्य शासने

चक्रुरावश्यकं सर्वे विधिदृष्टेन कर्मणा

ते कृत्वावश्यकार्याणि समाश्वस्य च भारत

योगमाज्ञापयामासुर्युद्धाय च विनिर्ययुः

कर्णं सेनापतिं कृत्वा कृतकौतुकमङ्गलाः

वाचयित्वा द्विजश्रेष्ठान्दधिपात्रघृताक्षतैः

निष्कैर्गोभिर्हिरण्येन वासोभिश्च महाधनैः

वर्ध्यमाना जयाशीर्भिः सूतमागधबन्दिभिः

तथैव पाण्डवा राजन्कृतसर्वाह्णिकक्रियाः

शिबिरान्निर्ययू राजन्युद्धाय कृतनिश्चयाः

ततः प्रववृते युद्धं तुमुलं रोमहर्षणम्

कुरूणां पाण्डवानां च परस्परवधैषिणाम्

तयोर्द्वे दिवसे युद्धं कुरुपाण्डवसेनयोः

कर्णे सेनापतौ राजन्नभूदद्भुतदर्शनम्

ततः शत्रुक्षयं कृत्वा सुमहान्तं रणे वृषः

पश्यतां धार्तराष्ट्राणां फल्गुनेन निपातितः

ततस्तत्संजयः सर्वं गत्वा नागाह्वयं पुरम्

आचख्यौ धृतराष्ट्राय यद्वृत्तं कुरुजाङ्गले

आपगेयं हतं श्रुत्वा द्रोणं च समरे परैः

यो जगाम परामार्तिं वृद्धो राजाम्बिकासुतः

स श्रुत्वा निहतं कर्णं दुर्योधनहितैषिणम्

कथं द्विजवर प्राणानधारयत दुःखितः

यस्मिञ्जयाशां पुत्राणाममन्यत स पार्थिवः

तस्मिन्हते स कौरव्यः कथं प्राणानधारयत्

दुर्मरं बत मन्येऽहं नृणां कृच्छ्रेऽपि वर्तताम्

यत्र कर्णं हतं श्रुत्वा नात्यजज्जीवितं नृपः

तथा शांतनवं वृद्धं ब्रह्मन्बाह्लिकमेव च

द्रोणं च सोमदत्तं च भूरिश्रवसमेव च

तथैव चान्यान्सुहृदः पुत्रपौत्रांश्च पातितान्

श्रुत्वा यन्नाजहात्प्राणांस्तन्मन्ये दुष्करं द्विज

एतन्मे सर्वमाचक्ष्व विस्तरेण तपोधन

न हि तृप्यामि पूर्वेषां शृण्वानश्चरितं महत्

हते कर्णे महाराज निशि गावल्गणिस्तदा

दीनो ययौ नागपुरमश्वैर्वातसमैर्जवे

स हास्तिनपुरं गत्वा भृशमुद्विग्नमानसः

जगाम धृतराष्ट्रस्य क्षयं प्रक्षीणबान्धवम्

स समुद्वीक्ष्य राजानं कश्मलाभिहतौजसम्

ववन्दे प्राञ्जलिर्भूत्वा मूर्ध्ना पादौ नृपस्य ह

संपूज्य च यथान्यायं धृतराष्ट्रं महीपतिम्

हा कष्टमिति चोक्त्वा स ततो वचनमाददे

संजयोऽहं क्षितिपते कच्चिदास्ते सुखं भवान्

स्वदोषेणापदं प्राप्य कच्चिन्नाद्य विमुह्यसि

हितान्युक्तानि विदुरद्रोणगाङ्गेयकेशवैः

अगृहीतान्यनुस्मृत्य कच्चिन्न कुरुषे व्यथाम्