Drona Parva, Adhyaya 173

तस्मिन्नतिरथे द्रोणे निहते तत्र संजय

मामकाः पाण्डवाश्चैव किमकुर्वन्नतः परम्

तस्मिन्नतिरथे द्रोणे निहते पार्षतेन वै

कौरवेषु च भग्नेषु कुन्तीपुत्रो धनंजयः

दृष्ट्वा सुमहदाश्चर्यमात्मनो विजयावहम्

यदृच्छयागतं व्यासं पप्रच्छ भरतर्षभ

संग्रामे निघ्नतः शत्रूञ्शरौघैर्विमलैरहम्

अग्रतो लक्षये यान्तं पुरुषं पावकप्रभम्

ज्वलन्तं शूलमुद्यम्य यां दिशं प्रतिपद्यते

तस्यां दिशि विशीर्यन्ते शत्रवो मे महामुने

न पद्भ्यां स्पृशते भूमिं न च शूलं विमुञ्चति

शूलाच्छूलसहस्राणि निष्पेतुस्तस्य तेजसा

तेन भग्नानरीन्सर्वान्मद्भग्नान्मन्यते जनः

तेन दग्धानि सैन्यानि पृष्ठतोऽनुदहाम्यहम्

भगवंस्तन्ममाचक्ष्व को वै स पुरुषोत्तमः

शूलपाणिर्महान्कृष्ण तेजसा सूर्यसंनिभः

प्रजापतीनां प्रथमं तैजसं पुरुषं विभुम्

भुवनं भूर्भुवं देवं सर्वलोकेश्वरं प्रभुम्

ईशानं वरदं पार्थ दृष्टवानसि शंकरम्

तं गच्छ शरणं देवं सर्वादिं भुवनेश्वरम्

महादेवं महात्मानमीशानं जटिलं शिवम्

त्र्यक्षं महाभुजं रुद्रं शिखिनं चीरवाससम्

दातारं चैव भक्तानां प्रसादविहितान्वरान्

तस्य ते पार्षदा दिव्या रूपैर्नानाविधैः विभोः

वामना जटिला मुण्डा ह्रस्वग्रीवा महोदराः

महाकाया महोत्साहा महाकर्णास्तथापरे

आननैर्विकृतैः पादैः पार्थ वेषैश्च वैकृतैः

ईदृशैः स महादेवः पूज्यमानो महेश्वरः

स शिवस्तात तेजस्वी प्रसादाद्याति तेऽग्रतः

तस्मिन्घोरे तदा पार्थ संग्रामे लोमहर्षणे

द्रोणकर्णकृपैर्गुप्तां महेष्वासैः प्रहारिभिः

कस्तां सेनां तदा पार्थ मनसापि प्रधर्षयेत्

ऋते देवान्महेष्वासाद्बहुरूपान्महेश्वरात्

स्थातुमुत्सहते कश्चिन्न तस्मिन्नग्रतः स्थिते

न हि भूतं समं तेन त्रिषु लोकेषु विद्यते

गन्धेनापि हि संग्रामे तस्य क्रुद्धस्य शत्रवः

विसंज्ञा हतभूयिष्ठा वेपन्ति च पतन्ति च

तस्मै नमस्तु कुर्वन्तो देवास्तिष्ठन्ति वै दिवि

ये चान्ये मानवा लोके ये च स्वर्गजितो नराः

ये भक्ता वरदं देवं शिवं रुद्रमुमापतिम्

इह लोके सुखं प्राप्य ते यान्ति परमां गतिम्

नमस्कुरुष्व कौन्तेय तस्मै शान्ताय वै सदा

रुद्राय शितिकण्ठाय कनिष्ठाय सुवर्चसे

कपर्दिने करालाय हर्यक्ष्णे वरदाय च

याम्यायाव्यक्तकेशाय सद्वृत्ते शंकराय च

काम्याय हरिनेत्राय स्थाणवे पुरुषाय च

हरिकेशाय मुण्डाय कृशायोत्तरणाय च

भास्कराय सुतीर्थाय देवदेवाय रंहसे

बहुरूपाय शर्वाय प्रियाय प्रियवाससे

उष्णीषिणे सुवक्त्राय सहस्राक्षाय मीढुषे

गिरिशाय प्रशान्ताय पतये चीरवाससे

हिरण्यबाहवे चैव उग्राय पतये दिशाम्

पर्जन्यपतये चैव भूतानां पतये नमः

वृक्षाणां पतये चैव अपां च पतये तथा

वृक्षैरावृतकायाय सेनान्ये मध्यमाय च

स्रुवहस्ताय देवाय धन्विने भार्गवाय च

बहुरूपाय विश्वस्य पतये चीरवाससे

सहस्रशिरसे चैव सहस्रनयनाय च

सहस्रबाहवे चैव सहस्रचरणाय च

शरणं प्राप्य कौन्तेय वरदं भुवनेश्वरम्

उमापतिं विरूपाक्षं दक्षयज्ञनिबर्हणम्

प्रजानां पतिमव्यग्रं भूतानां पतिमव्ययम्

कपर्दिनं वृषावर्तं वृषनाभं वृषध्वजम्

वृषदर्पं वृषपतिं वृषशृङ्गं वृषर्षभम्