Drona Parva, Adhyaya 170

ततः स कदनं चक्रे रिपूणां द्रोणनन्दनः

युगान्ते सर्वभूतानां कालसृष्ट इवान्तकः

ध्वजद्रुमं शस्त्रशृङ्गं हतनागमहाशिलम्

अश्वकिंपुरुषाकीर्णं शरासनलतावृतम्

शूलक्रव्यादसंघुष्टं भूतयक्षगणाकुलम्

निहत्य शात्रवान्भल्लैः सोऽचिनोद्देहपर्वतम्

ततो वेगेन महता विनद्य स नरर्षभः

प्रतिज्ञां श्रावयामास पुनरेव तवात्मजम्

यस्माद्युध्यन्तमाचार्यं धर्मकञ्चुकमास्थितः

मुञ्च शस्त्रमिति प्राह कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः

तस्मात्संपश्यतस्तस्य द्रावयिष्यामि वाहिनीम्

विद्राव्य सत्यं हन्तास्मि पापं पाञ्चाल्यमेव तु

सर्वानेतान्हनिष्यामि यदि योत्स्यन्ति मां रणे

सत्यं ते प्रतिजानामि परावर्तय वाहिनीम्

तच्छ्रुत्वा तव पुत्रस्तु वाहिनीं पर्यवर्तयत्

सिंहनादेन महता व्यपोह्य सुमहद्भयम्

ततः समागमो राजन्कुरुपाण्डवसेनयोः

पुनरेवाभवत्तीव्रः पूर्णसागरयोरिव

संरब्धा हि स्थिरीभूता द्रोणपुत्रेण कौरवाः

उदग्राः पाण्डुपाञ्चाला द्रोणस्य निधनेन च

तेषां परमहृष्टानां जयमात्मनि पश्यताम्

संरब्धानां महावेगः प्रादुरासीद्रणाजिरे

यथा शिलोच्चये शैलः सागरे सागरो यथा

प्रतिहन्येत राजेन्द्र तथासन्कुरुपाण्डवाः

ततः शङ्खसहस्राणि भेरीणामयुतानि च

अवादयन्त संहृष्टाः कुरुपाण्डवसैनिकाः

ततो निर्मथ्यमानस्य सागरस्येव निस्वनः

अभवत्तस्य सैन्यस्य सुमहानद्भुतोपमः

प्रादुश्चक्रे ततो द्रौणिरस्त्रं नारायणं तदा

अभिसंधाय पाण्डूनां पाञ्चालानां च वाहिनीम्

प्रादुरासंस्ततो बाणा दीप्ताग्राः खे सहस्रशः

पाण्डवान्भक्षयिष्यन्तो दीप्तास्या इव पन्नगाः

ते दिशः खं च सैन्यं च समावृण्वन्महाहवे

मुहूर्ताद्भास्करस्येव राजँल्लोकं गभस्तयः

तथापरे द्योतमाना ज्योतींषीवाम्बरेऽमले

प्रादुरासन्महीपाल कार्ष्णायसमया गुडाः

चतुर्दिशं विचित्राश्च शतघ्न्योऽथ हुताशदाः

चक्राणि च क्षुरान्तानि मण्डलानीव भास्वतः

शस्त्राकृतिभिराकीर्णमतीव भरतर्षभ

दृष्ट्वान्तरिक्षमाविग्नाः पाण्डुपाञ्चालसृञ्जयाः

यथा यथा ह्ययुध्यन्त पाण्डवानां महारथाः

तथा तथा तदस्त्रं वै व्यवर्धत जनाधिप

वध्यमानास्तथास्त्रेण तेन नारायणेन वै

दह्यमानानलेनेव सर्वतोऽभ्यर्दिता रणे

यथा हि शिशिरापाये दहेत्कक्षं हुताशनः

तथा तदस्त्रं पाण्डूनां ददाह ध्वजिनीं प्रभो

आपूर्यमाणेनास्त्रेण सैन्ये क्षीयति चाभिभो

जगाम परमं त्रासं धर्मपुत्रो युधिष्ठिरः

द्रवमाणं तु तत्सैन्यं दृष्ट्वा विगतचेतनम्

मध्यस्थतां च पार्थस्य धर्मपुत्रोऽब्रवीदिदम्

धृष्टद्युम्न पलायस्व सह पाञ्चालसेनया

सात्यके त्वं च गच्छस्व वृष्ण्यन्धकवृतो गृहान्

वासुदेवोऽपि धर्मात्मा करिष्यत्यात्मनः क्षमम्

उपदेष्टुं समर्थोऽयं लोकस्य किमुतात्मनः

संग्रामस्तु न कर्तव्यः सर्वसैन्यान्ब्रवीमि वः

अहं हि सह सोदर्यैः प्रवेक्ष्ये हव्यवाहनम्

भीष्मद्रोणार्णवं तीर्त्वा संग्रामं भीरुदुस्तरम्

अवसत्स्याम्यसलिले सगणो द्रौणिगोष्पदे

कामः संपद्यतामस्य बीभत्सोराशु मां प्रति

कल्याणवृत्त आचार्यो मया युधि निपातितः