Drona Parva, Adhyaya 168

अर्जुनस्य वचः श्रुत्वा नोचुस्तत्र महारथाः

अप्रियं वा प्रियं वापि महाराज धनंजयम्

ततः क्रुद्धो महाबाहुर्भीमसेनोऽभ्यभाषत

उत्स्मयन्निव कौन्तेयमर्जुनं भरतर्षभ

मुनिर्यथारण्यगतो भाषसे धर्मसंहितम्

न्यस्तदण्डो यथा पार्थ ब्राह्मणः संशितव्रतः

क्षतात्त्राता क्षताज्जीवन्क्षान्तस्त्रिष्वपि साधुषु

क्षत्रियः क्षितिमाप्नोति क्षिप्रं धर्मं यशः श्रियम्

स भवान्क्षत्रियगुणैर्युक्तः सर्वैः कुलोद्वहः

अविपश्चिद्यथा वाक्यं व्याहरन्नाद्य शोभसे

पराक्रमस्ते कौन्तेय शक्रस्येव शचीपतेः

न चातिवर्तसे धर्मं वेलामिव महोदधिः

न पूजयेत्त्वा कोऽन्वद्य यत्त्रयोदशवार्षिकम्

अमर्षं पृष्ठतः कृत्वा धर्ममेवाभिकाङ्क्षसे

दिष्ट्या तात मनस्तेऽद्य स्वधर्ममनुवर्तते

आनृशंस्ये च ते दिष्ट्या बुद्धिः सततमच्युत

यत्तु धर्मप्रवृत्तस्य हृतं राज्यमधर्मतः

द्रौपदी च परामृष्टा सभामानीय शत्रुभिः

वनं प्रव्राजिताश्चास्म वल्कलाजिनवाससः

अनर्हमाणास्तं भावं त्रयोदश समाः परैः

एतान्यमर्षस्थानानि मर्षितानि त्वयानघ

क्षत्रधर्मप्रसक्तेन सर्वमेतदनुष्ठितम्

तमधर्ममपाक्रष्टुमारब्धः सहितस्त्वया

सानुबन्धान्हनिष्यामि क्षुद्रान्राज्यहरानहम्

त्वया तु कथितं पूर्वं युद्धायाभ्यागता वयम्

घटामश्च यथाशक्ति त्वं तु नोऽद्य जुगुप्ससे

स्वधर्मं नेच्छसे ज्ञातुं मिथ्या वचनमेव ते

भयार्दितानामस्माकं वाचा मर्माणि कृन्तसि

वपन्व्रणे क्षारमिव क्षतानां शत्रुकर्शन

विदीर्यते मे हृदयं त्वया वाक्शल्यपीडितम्

अधर्ममेतद्विपुलं धार्मिकः सन्न बुध्यसे

यत्त्वमात्मानमस्मांश्च प्रशंस्यान्न प्रशंससि

यः कलां षोडशीं त्वत्तो नार्हते तं प्रशंससि

स्वयमेवात्मनो वक्तुं न युक्तं गुणसंस्तवम्

दारयेयं महीं क्रोधाद्विकिरेयं च पर्वतान्

आविध्य च गदां गुर्वीं भीमां काञ्चनमालिनीम्

गिरिप्रकाशान्क्षितिजान्भञ्जेयमनिलो यथा

स त्वमेवंविधं जानन्भ्रातरं मां नरर्षभ

द्रोणपुत्राद्भयं कर्तुं नार्हस्यमितविक्रम

अथ वा तिष्ठ बीभत्सो सह सर्वैर्नरर्षभैः

अहमेनं गदापाणिर्जेष्याम्येको महाहवे

ततः पाञ्चालराजस्य पुत्रः पार्थमथाब्रवीत्

संक्रुद्धमिव नर्दन्तं हिरण्यकशिपुं हरिः

बीभत्सो विप्रकर्माणि विदितानि मनीषिणाम्

याजनाध्यापने दानं तथा यज्ञप्रतिग्रहौ

षष्ठमध्ययनं नाम तेषां कस्मिन्प्रतिष्ठितः

हतो द्रोणो मया यत्तत्किं मां पार्थ विगर्हसे

अपक्रान्तः स्वधर्माच्च क्षत्रधर्ममुपाश्रितः

अमानुषेण हन्त्यस्मानस्त्रेण क्षुद्रकर्मकृत्

तथा मायां प्रयुञ्जानमसह्यं ब्राह्मणब्रुवम्

माययैव निहन्याद्यो न युक्तं पार्थ तत्र किम्

तस्मिंस्तथा मया शस्ते यदि द्रौणायनी रुषा

कुरुते भैरवं नादं तत्र किं मम हीयते

न चाद्भुतमिदं मन्ये यद्द्रौणिः शुद्धगर्जया

घातयिष्यति कौरव्यान्परित्रातुमशक्नुवन्

यच्च मां धार्मिको भूत्वा ब्रवीषि गुरुघातिनम्

तदर्थमहमुत्पन्नः पाञ्चाल्यस्य सुतोऽनलात्

यस्य कार्यमकार्यं वा युध्यतः स्यात्समं रणे

तं कथं ब्राह्मणं ब्रूयाः क्षत्रियं वा धनंजय

यो ह्यनस्त्रविदो हन्याद्ब्रह्मास्त्रैः क्रोधमूर्छितः

सर्वोपायैर्न स कथं वध्यः पुरुषसत्तम