Drona Parva, Adhyaya 158

कर्णदुर्योधनादीनां शकुनेः सौबलस्य च

अपनीतं महत्तात तव चैव विशेषतः

यदाजानीत तां शक्तिमेकघ्नीं सततं रणे

अनिवार्यामसह्यां च देवैरपि सवासवैः

सा किमर्थं न कर्णेन प्रवृत्ते समरे पुरा

न देवकीसुते मुक्ता फल्गुने वापि संजय

संग्रामाद्विनिवृत्तानां सर्वेषां नो विशां पते

रात्रौ कुरुकुलश्रेष्ठ मन्त्रोऽयं समजायत

प्रभातमात्रे श्वोभूते केशवायार्जुनाय वा

शक्तिरेषा विमोक्तव्या कर्ण कर्णेति नित्यशः

ततः प्रभातसमये राजन्कर्णस्य दैवतैः

अन्येषां चैव योधानां सा बुद्धिर्नश्यते पुनः

दैवमेव परं मन्ये यत्कर्णो हस्तसंस्थया

न जघान रणे पार्थं कृष्णं वा देवकीसुतम्

तस्य हस्तस्थिता शक्तिः कालरात्रिरिवोद्यता

दैवोपहतबुद्धित्वान्न तां कर्णो विमुक्तवान्

कृष्णे वा देवकीपुत्रे मोहितो देवमायया

पार्थे वा शक्रकल्पे वै वधार्थं वासवीं प्रभो

दैवेनैव हता यूयं स्वबुद्ध्या केशवस्य च

गता हि वासवी हत्वा तृणभूतं घटोत्कचम्

कर्णश्च मम पुत्राश्च सर्वे चान्ये च पार्थिवाः

अनेन दुष्प्रणीतेन गता वैवस्वतक्षयम्

भूय एव तु मे शंस यथा युद्धमवर्तत

कुरूणां पाण्डवानां च हैडिम्बे निहते तदा

ये च तेऽभ्यद्रवन्द्रोणं व्यूढानीकाः प्रहारिणः

सृञ्जयाः सह पाञ्चालैस्तेऽप्यकुर्वन्कथं रणम्

सौमदत्तेर्वधाद्द्रोणमायस्तं सैन्धवस्य च

अमर्षाज्जीवितं त्यक्त्वा गाहमानं वरूथिनीम्

जृम्भमाणमिव व्याघ्रं व्यात्ताननमिवान्तकम्

कथं प्रत्युद्ययुर्द्रोणमस्यन्तं पाण्डुसृञ्जयाः

आचार्यं ये च तेऽरक्षन्दुर्योधनपुरोगमाः

द्रौणिकर्णकृपास्तात तेऽप्यकुर्वन्किमाहवे

भारद्वाजं जिघांसन्तौ सव्यसाचिवृकोदरौ

समार्छन्मामका युद्धे कथं संजय शंस मे

सिन्धुराजवधेनेमे घटोत्कचवधेन ते

अमर्षिताः सुसंक्रुद्धा रणं चक्रुः कथं निशि

हते घटोत्कचे राजन्कर्णेन निशि राक्षसे

प्रणदत्सु च हृष्टेषु तावकेषु युयुत्सुषु

आपतत्सु च वेगेन वध्यमाने बलेऽपि च

विगाढायां रजन्यां च राजा दैन्यं परं गतः

अब्रवीच्च महाबाहुर्भीमसेनं परंतपः

आवारय महाबाहो धार्तराष्ट्रस्य वाहिनीम्

हैडिम्बस्याभिघातेन मोहो मामाविशन्महान्

एवं भीमं समादिश्य स्वरथे समुपाविशत्

अश्रुपूर्णमुखो राजा निःश्वसंश्च पुनः पुनः

कश्मलं प्राविशद्घोरं दृष्ट्वा कर्णस्य विक्रमम्

तं तथा व्यथितं दृष्ट्वा कृष्णो वचनमब्रवीत्

मा व्यथां कुरु कौन्तेय नैतत्त्वय्युपपद्यते

वैक्लव्यं भरतश्रेष्ठ यथा प्राकृतपूरुषे

उत्तिष्ठ राजन्युध्यस्व वह गुर्वीं धुरं विभो

त्वयि वैक्लव्यमापन्ने संशयो विजये भवेत्

श्रुत्वा कृष्णस्य वचनं धर्मराजो युधिष्ठिरः

विमृज्य नेत्रे पाणिभ्यां कृष्णं वचनमब्रवीत्

विदिता ते महाबाहो धर्माणां परमा गतिः

ब्रह्महत्याफलं तस्य यः कृतं नावबुध्यते

अस्माकं हि वनस्थानां हैडिम्बेन महात्मना

बालेनापि सता तेन कृतं साह्यं जनार्दन

अस्त्रहेतोर्गतं ज्ञात्वा पाण्डवं श्वेतवाहनम्

असौ कृष्ण महेष्वासः काम्यके मामुपस्थितः

उषितश्च सहास्माभिर्यावन्नासीद्धनंजयः

गन्धमादनयात्रायां दुर्गेभ्यश्च स्म तारिताः

पाञ्चाली च परिश्रान्ता पृष्ठेनोढा महात्मना

आरम्भाच्चैव युद्धानां यदेष कृतवान्प्रभो

मदर्थं दुष्करं कर्म कृतं तेन महात्मना