Drona Parva, Adhyaya 148

ततः कर्णो रणे दृष्ट्वा पार्षतं परवीरहा

आजघानोरसि शरैर्दशभिर्मर्मभेदिभिः

प्रतिविव्याध तं तूर्णं धृष्टद्युम्नोऽपि मारिष

पञ्चभिः सायकैर्हृष्टस्तिष्ठ तिष्ठेति चाब्रवीत्

तावन्योन्यं शरैः संख्ये संछाद्य सुमहारथौ

पुनः पूर्णायतोत्सृष्टैर्विव्यधाते परस्परम्

ततः पाञ्चालमुख्यस्य धृष्टद्युम्नस्य संयुगे

सारथिं चतुरश्चाश्वान्कर्णो विव्याध सायकैः

कार्मुकप्रवरं चास्य प्रचिच्छेद शितैः शरैः

सारथिं चास्य भल्लेन रथनीडादपातयत्

धृष्टद्युम्नस्तु विरथो हताश्वो हतसारथिः

गृहीत्वा परिघं घोरं कर्णस्याश्वानपीपिषत्

विद्धश्च बहुभिस्तेन शरैराशीविषोपमैः

ततो युधिष्ठिरानीकं पद्भ्यामेवान्ववर्तत

आरुरोह रथं चापि सहदेवस्य मारिष

कर्णस्यापि रथे वाहानन्यान्सूतो न्ययोजयत्

शङ्खवर्णान्महावेगान्सैन्धवान्साधुवाहिनः

लब्धलक्ष्यस्तु राधेयः पाञ्चालानां महारथान्

अभ्यपीडयदायस्तः शरैर्मेघ इवाचलान्

सा पीड्यमाना कर्णेन पाञ्चालानां महाचमूः

संप्राद्रवत्सुसंत्रस्ता सिंहेनेवार्दिता मृगी

पतितास्तुरगेभ्यश्च गजेभ्यश्च महीतले

रथेभ्यश्च नरास्तूर्णमदृश्यन्त ततस्ततः

धावमानस्य योधस्य क्षुरप्रैः स महामृधे

बाहू चिच्छेद वै कर्णः शिरश्चैव सकुण्डलम्

ऊरू चिच्छेद चान्यस्य गजस्थस्य विशां पते

वाजिपृष्ठगतस्यापि भूमिष्ठस्य च मारिष

नाज्ञासिषुर्धावमाना बहवश्च महारथाः

संछिन्नान्यात्मगात्राणि वाहनानि च संयुगे

ते वध्यमानाः समरे पाञ्चालाः सृञ्जयैः सह

तृणप्रस्पन्दनाच्चापि सूतपुत्रं स्म मेनिरे

अपि स्वं समरे योधं धावमानं विचेतसः

कर्णमेवाभ्यमन्यन्त ततो भीता द्रवन्ति ते

तान्यनीकानि भग्नानि द्रवमाणानि भारत

अभ्यद्रवद्द्रुतं कर्णः पृष्ठतो विकिरञ्शरान्

अवेक्षमाणास्तेऽन्योन्यं सुसंमूढा विचेतसः

नाशक्नुवन्नवस्थातुं काल्यमाना महात्मना

कर्णेनाभ्याहता राजन्पाञ्चालाः परमेषुभिः

द्रोणेन च दिशः सर्वा वीक्षमाणाः प्रदुद्रुवुः

ततो युधिष्ठिरो राजा स्वसैन्यं प्रेक्ष्य विद्रुतम्

अपयाने मतिं कृत्वा फल्गुनं वाक्यमब्रवीत्

पश्य कर्णं महेष्वासं धनुष्पाणिमवस्थितम्

निशीथे दारुणे काले तपन्तमिव भास्करम्

कर्णसायकनुन्नानां क्रोशतामेष निस्वनः

अनिशं श्रूयते पार्थ त्वद्बन्धूनामनाथवत्

यथा विसृजतश्चास्य संदधानस्य चाशुगान्

पश्यामि जयविक्रान्तं क्षपयिष्यति नो ध्रुवम्

यदत्रानन्तरं कार्यं प्राप्तकालं प्रपश्यसि

कर्णस्य वधसंयुक्तं तत्कुरुष्व धनंजय

एवमुक्तो महाबाहुः पार्थः कृष्णमथाब्रवीत्

भीतः कुन्तीसुतो राजा राधेयस्यातिविक्रमात्

एवं गते प्राप्तकालं कर्णानीके पुनः पुनः

भवान्व्यवस्यतां क्षिप्रं द्रवते हि वरूथिनी

द्रोणसायकनुन्नानां भग्नानां मधुसूदन

कर्णेन त्रास्यमानानामवस्थानं न विद्यते

पश्यामि च तथा कर्णं विचरन्तमभीतवत्

द्रवमाणान्रथोदारान्किरन्तं विशिखैः शितैः

नैतदस्योत्सहे सोढुं चरितं रणमूर्धनि

प्रत्यक्षं वृष्णिशार्दूल पादस्पर्शमिवोरगः

स भवानत्र यात्वाशु यत्र कर्णो महारथः

अहमेनं वधिष्यामि मां वैष मधुसूदन