Drona Parva, Adhyaya 144

नकुलं रभसं युद्धे निघ्नन्तं वाहिनीं तव

अभ्ययात्सौबलः क्रुद्धस्तिष्ठ तिष्ठेति चाब्रवीत्

कृतवैरौ तु तौ वीरावन्योन्यवधकाङ्क्षिणौ

शरैः पूर्णायतोत्सृष्टैरन्योन्यमभिजघ्नतुः

यथैव सौबलः क्षिप्रं शरवर्षाणि मुञ्चति

तथैव नकुलो राजञ्शिक्षां संदर्शयन्युधि

तावुभौ समरे शूरौ शरकण्टकिनौ तदा

व्यराजेतां महाराज कण्टकैरिव शाल्मली

सुजिह्मं प्रेक्षमाणौ च राजन्विवृतलोचनौ

क्रोधसंरक्तनयनौ निर्दहन्तौ परस्परम्

स्यालस्तु तव संक्रुद्धो माद्रीपुत्रं हसन्निव

कर्णिनैकेन विव्याध हृदये निशितेन ह

नकुलस्तु भृशं विद्धः स्यालेन तव धन्विना

निषसाद रथोपस्थे कश्मलं चैनमाविशत्

अत्यन्तवैरिणं दृप्तं दृष्ट्वा शत्रुं तथागतम्

ननाद शकुनी राजंस्तपान्ते जलदो यथा

प्रतिलभ्य ततः संज्ञां नकुलः पाण्डुनन्दनः

अभ्ययात्सौबलं भूयो व्यात्तानन इवान्तकः

संक्रुद्धः शकुनिं षष्ट्या विव्याध भरतर्षभ

पुनश्चैव शतेनैव नाराचानां स्तनान्तरे

ततोऽस्य सशरं चापं मुष्टिदेशे स चिच्छिदे

ध्वजं च त्वरितं छित्त्वा रथाद्भूमावपातयत्

सोऽतिविद्धो महाराज रथोपस्थ उपाविशत्

तं विसंज्ञं निपतितं दृष्ट्वा स्यालं तवानघ

अपोवाह रथेनाशु सारथिर्ध्वजिनीमुखात्

ततः संचुक्रुशुः पार्था ये च तेषां पदानुगाः

निर्जित्य च रणे शत्रून्नकुलः शत्रुतापनः

अब्रवीत्सारथिं क्रुद्धो द्रोणानीकाय मां वह

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा माद्रीपुत्रस्य धीमतः

प्रायात्तेन रणे राजन्येन द्रोणोऽन्वयुध्यत

शिखण्डिनं तु समरे द्रोणप्रेप्सुं विशां पते

कृपः शारद्वतो यत्तः प्रत्युद्गच्छत्सुवेगितः

गौतमं द्रुतमायान्तं द्रोणान्तिकमरिंदमम्

विव्याध नवभिर्भल्लैः शिखण्डी प्रहसन्निव

तमाचार्यो महाराज विद्ध्वा पञ्चभिराशुगैः

पुनर्विव्याध विंशत्या पुत्राणां प्रियकृत्तव

महद्युद्धं तयोरासीद्घोररूपं विशां पते

यथा देवासुरे युद्धे शम्बरामरराजयोः

शरजालावृतं व्योम चक्रतुस्तौ महारथौ

प्रकृत्या घोररूपं तदासीद्घोरतरं पुनः

रात्रिश्च भरतश्रेष्ठ योधानां युद्धशालिनाम्

कालरात्रिनिभा ह्यासीद्घोररूपा भयावहा

शिखण्डी तु महाराज गौतमस्य महद्धनुः

अर्धचन्द्रेण चिच्छेद सज्यं सविशिखं तदा

तस्य क्रुद्धः कृपो राजञ्शक्तिं चिक्षेप दारुणाम्

स्वर्णदण्डामकुण्ठाग्रां कर्मारपरिमार्जिताम्

तामापतन्तीं चिच्छेद शिखण्डी बहुभिः शरैः

सापतन्मेदिनीं दीप्ता भासयन्ती महाप्रभा

अथान्यद्धनुरादाय गौतमो रथिनां वरः

प्राच्छादयच्छितैर्बाणैर्महाराज शिखण्डिनम्

स छाद्यमानः समरे गौतमेन यशस्विना

व्यषीदत रथोपस्थे शिखण्डी रथिनां वरः

सीदन्तं चैनमालोक्य कृपः शारद्वतो युधि

आजघ्ने बहुभिर्बाणैर्जिघांसन्निव भारत

विमुखं तं रणे दृष्ट्वा याज्ञसेनिं महारथम्

पाञ्चालाः सोमकाश्चैव परिवव्रुः समन्ततः

तथैव तव पुत्राश्च परिवव्रुर्द्विजोत्तमम्

महत्या सेनया सार्धं ततो युद्धमभूत्पुनः

रथानां च रणे राजन्नन्योन्यमभिधावताम्

बभूव तुमुलः शब्दो मेघानां नदतामिव

द्रवतां सादिनां चैव गजानां च विशां पते

अन्योन्यमभितो राजन्क्रूरमायोधनं बभौ