Drona Parva, Adhyaya 142

सहदेवमथायान्तं द्रोणप्रेप्सुं विशां पते

कर्णो वैकर्तनो युद्धे वारयामास भारत

सहदेवस्तु राधेयं विद्ध्वा नवभिराशुगैः

पुनर्विव्याध दशभिर्निशितैर्नतपर्वभिः

तं कर्णः प्रतिविव्याध शतेन नतपर्वणाम्

सज्यं चास्य धनुः शीघ्रं चिच्छेद लघुहस्तवत्

ततोऽन्यद्धनुरादाय माद्रीपुत्रः प्रतापवान्

कर्णं विव्याध विंशत्या तदद्भुतमिवाभवत्

तस्य कर्णो हयान्हत्वा शरैः संनतपर्वभिः

सारथिं चास्य भल्लेन द्रुतं निन्ये यमक्षयम्

विरथः सहदेवस्तु खड्गं चर्म समाददे

तदप्यस्य शरैः कर्णो व्यधमत्प्रहसन्निव

ततो गुर्वीं महाघोरां हेमचित्रां महागदाम्

प्रेषयामास समरे वैकर्तनरथं प्रति

तामापतन्तीं सहसा सहदेवप्रवेरिताम्

व्यष्टम्भयच्छरैः कर्णो भूमौ चैनामपातयत्

गदां विनिहतां दृष्ट्वा सहदेवस्त्वरान्वितः

शक्तिं चिक्षेप कर्णाय तामप्यस्याच्छिनच्छरैः

ससंभ्रमस्ततस्तूर्णमवप्लुत्य रथोत्तमात्

सहदेवो महाराज दृष्ट्वा कर्णं व्यवस्थितम्

रथचक्रं ततो गृह्य मुमोचाधिरथिं प्रति

तमापतन्तं सहसा कालचक्रमिवोद्यतम्

शरैरनेकसाहस्रैरच्छिनत्सूतनन्दनः

तस्मिंस्तु वितथे चक्रे कृते तेन महात्मना

वार्यमाणश्च विशिखैः सहदेवो रणं जहौ

तमभिद्रुत्य राधेयो मुहूर्ताद्भरतर्षभ

अब्रवीत्प्रहसन्वाक्यं सहदेवं विशां पते

मा युध्यस्व रणे वीर विशिष्टै रथिभिः सह

सदृशैर्युध्य माद्रेय वचो मे मा विशङ्किथाः

अथैनं धनुषोऽग्रेण तुदन्भूयोऽब्रवीद्वचः

एषोऽर्जुनो रणे यत्तो युध्यते कुरुभिः सह

तत्र गच्छस्व माद्रेय गृहं वा यदि मन्यसे

एवमुक्त्वा तु तं कर्णो रथेन रथिनां वरः

प्रायात्पाञ्चालपाण्डूनां सैन्यानि प्रहसन्निव

वधप्राप्तं तु माद्रेयं नावधीत्समरेऽरिहा

कुन्त्याः स्मृत्वा वचो राजन्सत्यसंधो महारथः

सहदेवस्ततो राजन्विमनाः शरपीडितः

कर्णवाक्शल्यतप्तश्च जीवितान्निरविद्यत

आरुरोह रथं चापि पाञ्चाल्यस्य महात्मनः

जनमेजयस्य समरे त्वरायुक्तो महारथः

विराटं सहसेनं तु द्रोणार्थे द्रुतमागतम्

मद्रराजः शरौघेण छादयामास धन्विनम्

तयोः समभवद्युद्धं समरे दृढधन्विनोः

यादृशं ह्यभवद्राजञ्जम्भवासवयोः पुरा

मद्रराजो महाराज विराटं वाहिनीपतिम्

आजघ्ने त्वरितं तीक्ष्णैः शतेन नतपर्वणाम्

प्रतिविव्याध तं राजा नवभिर्निशितैः शरैः

पुनश्चैव त्रिसप्तत्या भूयश्चैव शतेन ह

तस्य मद्राधिपो हत्वा चतुरो रथवाजिनः

सूतं ध्वजं च समरे रथोपस्थादपातयत्

हताश्वात्तु रथात्तूर्णमवप्लुत्य महारथः

तस्थौ विस्फारयंश्चापं विमुञ्चंश्च शिताञ्शरान्

शतानीकस्ततो दृष्ट्वा भ्रातरं हतवाहनम्

रथेनाभ्यपतत्तूर्णं सर्वलोकस्य पश्यतः

शतानीकमथायान्तं मद्रराजो महामृधे

विशिखैर्बहुभिर्विद्ध्वा ततो निन्ये यमक्षयम्

तस्मिंस्तु निहते वीरे विराटो रथसत्तमः

आरुरोह रथं तूर्णं तमेव ध्वजमालिनम्

ततो विस्फार्य नयने क्रोधाद्द्विगुणविक्रमः

मद्रराजरथं तूर्णं छादयामास पत्रिभिः

ततो मद्राधिपः क्रुद्धः शतेन नतपर्वणाम्

आजघानोरसि दृढं विराटं वाहिनीपतिम्