Drona Parva, Adhyaya 133

उदीर्यमाणं तद्दृष्ट्वा पाण्डवानां महद्बलम्

अविषह्यं च मन्वानः कर्णं दुर्योधनोऽब्रवीत्

अयं स कालः संप्राप्तो मित्राणां मित्रवत्सल

त्रायस्व समरे कर्ण सर्वान्योधान्महाबल

पाञ्चालैर्मत्स्यकैकेयैः पाण्डवैश्च महारथैः

वृतान्समन्तात्संक्रुद्धैर्निःश्वसद्भिरिवोरगैः

एते नदन्ति संहृष्टाः पाण्डवा जितकाशिनः

शक्रोपमाश्च बहवः पाञ्चालानां रथव्रजाः

परित्रातुमिह प्राप्तो यदि पार्थं पुरंदरः

तमप्याशु पराजित्य ततो हन्तास्मि पाण्डवम्

सत्यं ते प्रतिजानामि समाश्वसिहि भारत

हन्तास्मि पाण्डुतनयान्पाञ्चालांश्च समागतान्

जयं ते प्रतिजानामि वासवस्येव पावकिः

प्रियं तव मया कार्यमिति जीवामि पार्थिव

सर्वेषामेव पार्थानां फल्गुनो बलवत्तरः

तस्यामोघां विमोक्ष्यामि शक्तिं शक्रविनिर्मिताम्

तस्मिन्हते महेष्वासे भ्रातरस्तस्य मानद

तव वश्या भविष्यन्ति वनं यास्यन्ति वा पुनः

मयि जीवति कौरव्य विषादं मा कृथाः क्वचित्

अहं जेष्यामि समरे सहितान्सर्वपाण्डवान्

पाञ्चालान्केकयांश्चैव वृष्णींश्चापि समागतान्

बाणौघैः शकलीकृत्य तव दास्यामि मेदिनीम्

एवं ब्रुवाणं कर्णं तु कृपः शारद्वतोऽब्रवीत्

स्मयन्निव महाबाहुः सूतपुत्रमिदं वचः

शोभनं शोभनं कर्ण सनाथः कुरुपुंगवः

त्वया नाथेन राधेय वचसा यदि सिध्यति

बहुशः कत्थसे कर्ण कौरव्यस्य समीपतः

न तु ते विक्रमः कश्चिद्दृश्यते बलमेव वा

समागमः पाण्डुसुतैर्दृष्टस्ते बहुशो युधि

सर्वत्र निर्जितश्चासि पाण्डवैः सूतनन्दन

ह्रियमाणे तदा कर्ण गन्धर्वैर्धृतराष्ट्रजे

तदायुध्यन्त सैन्यानि त्वमेकस्तु पलायथाः

विराटनगरे चापि समेताः सर्वकौरवाः

पार्थेन निर्जिता युद्धे त्वं च कर्ण सहानुजः

एकस्याप्यसमर्थस्त्वं फल्गुनस्य रणाजिरे

कथमुत्सहसे जेतुं सकृष्णान्सर्वपाण्डवान्

अब्रुवन्कर्ण युध्यस्व बहु कत्थसि सूतज

अनुक्त्वा विक्रमेद्यस्तु तद्वै सत्पुरुषव्रतम्

गर्जित्वा सूतपुत्र त्वं शारदाभ्रमिवाजलम्

निष्फलो दृश्यसे कर्ण तच्च राजा न बुध्यते

तावद्गर्जसि राधेय यावत्पार्थं न पश्यसि

पुरा पार्थं हि ते दृष्ट्वा दुर्लभं गर्जितं भवेत्

त्वमनासाद्य तान्बाणान्फल्गुनस्य विगर्जसि

पार्थसायकविद्धस्य दुर्लभं गर्जितं भवेत्

बाहुभिः क्षत्रियाः शूरा वाग्भिः शूरा द्विजातयः

धनुषा फल्गुनः शूरः कर्णः शूरो मनोरथैः

एवं परुषितस्तेन तदा शारद्वतेन सः

कर्णः प्रहरतां श्रेष्ठः कृपं वाक्यमथाब्रवीत्

शूरा गर्जन्ति सततं प्रावृषीव बलाहकाः

फलं चाशु प्रयच्छन्ति बीजमुप्तमृताविव

दोषमत्र न पश्यामि शूराणां रणमूर्धनि

तत्तद्विकत्थमानानां भारं चोद्वहतां मृधे

यं भारं पुरुषो वोढुं मनसा हि व्यवस्यति

दैवमस्य ध्रुवं तत्र साहाय्यायोपपद्यते

व्यवसायद्वितीयोऽहं मनसा भारमुद्वहन्

गर्जामि यद्यहं विप्र तव किं तत्र नश्यति

वृथा शूरा न गर्जन्ति सजला इव तोयदाः

सामर्थ्यमात्मनो ज्ञात्वा ततो गर्जन्ति पण्डिताः

सोऽहमद्य रणे यत्तः सहितौ कृष्णपाण्डवौ

उत्सहे तरसा जेतुं ततो गर्जामि गौतम