Drona Parva, Adhyaya 125

सैन्धवे निहते राजन्पुत्रस्तव सुयोधनः

अश्रुक्लिन्नमुखो दीनो निरुत्साहो द्विषज्जये

अमन्यतार्जुनसमो योधो भुवि न विद्यते

न द्रोणो न च राधेयो नाश्वत्थामा कृपो न च

क्रुद्धस्य प्रमुखे स्थातुं पर्याप्ता इति मारिष

निर्जित्य हि रणे पार्थः सर्वान्मम महारथान्

अवधीत्सैन्धवं संख्ये नैनं कश्चिदवारयत्

सर्वथा हतमेवैतत्कौरवाणां महद्बलम्

न ह्यस्य विद्यते त्राता साक्षादपि पुरंदरः

यमुपाश्रित्य संग्रामे कृतः शस्त्रसमुद्यमः

स कर्णो निर्जितः संख्ये हतश्चैव जयद्रथः

परुषाणि सभामध्ये प्रोक्तवान्यः स्म पाण्डवान्

स कर्णो निर्जितः संख्ये सैन्धवश्च निपातितः

यस्य वीर्यं समाश्रित्य शमं याचन्तमच्युतम्

तृणवत्तमहं मन्ये स कर्णो निर्जितो युधि

एवं क्लान्तमना राजन्नुपायाद्द्रोणमीक्षितुम्

आगस्कृत्सर्वलोकस्य पुत्रस्ते भरतर्षभ

ततस्तत्सर्वमाचख्यौ कुरूणां वैशसं महत्

परान्विजयतश्चापि धार्तराष्ट्रान्निमज्जतः

पश्य मूर्धावसिक्तानामाचार्य कदनं कृतम्

कृत्वा प्रमुखतः शूरं भीष्मं मम पितामहम्

तं निहत्य प्रलुब्धोऽयं शिखण्डी पूर्णमानसः

पाञ्चालैः सहितः सर्वैः सेनाग्रमभिकर्षति

अपरश्चापि दुर्धर्षः शिष्यस्ते सव्यसाचिना

अक्षौहिणीः सप्त हत्वा हतो राजा जयद्रथः

अस्मद्विजयकामानां सुहृदामुपकारिणाम्

गन्तास्मि कथमानृण्यं गतानां यमसादनम्

ये मदर्थं परीप्सन्ति वसुधां वसुधाधिपाः

ते हित्वा वसुधैश्वर्यं वसुधामधिशेरते

सोऽहं कापुरुषः कृत्वा मित्राणां क्षयमीदृशम्

नाश्वमेधसहस्रेण पातुमात्मानमुत्सहे

मम लुब्धस्य पापस्य तथा धर्मापचायिनः

व्यायच्छन्तो जिगीषन्तः प्राप्ता वैवस्वतक्षयम्

कथं पतितवृत्तस्य पृथिवी सुहृदां द्रुहः

विवरं नाशकद्दातुं मम पार्थिवसंसदि

सोऽहं रुधिरसिक्ताङ्गं राज्ञां मध्ये पितामहम्

शयानं नाशकं त्रातुं भीष्ममायोधने हतम्

तं मामनार्यपुरुषं मित्रद्रुहमधार्मिकम्

किं स वक्ष्यति दुर्धर्षः समेत्य परलोकजित्

जलसंधं महेष्वासं पश्य सात्यकिना हतम्

मदर्थमुद्यतं शूरं प्राणांस्त्यक्त्वा महारथम्

काम्बोजं निहतं दृष्ट्वा तथालम्बुसमेव च

अन्यान्बहूंश्च सुहृदो जीवितार्थोऽद्य को मम

व्यायच्छन्तो हताः शूरा मदर्थे येऽपराङ्मुखाः

यतमानाः परं शक्त्या विजेतुमहितान्मम

तेषां गत्वाहमानृण्यमद्य शक्त्या परंतप

तर्पयिष्यामि तानेव जलेन यमुनामनु

सत्यं ते प्रतिजानामि सर्वशस्त्रभृतां वर

इष्टापूर्तेन च शपे वीर्येण च सुतैरपि

निहत्य तान्रणे सर्वान्पाञ्चालान्पाण्डवैः सह

शान्तिं लब्धास्मि तेषां वा रणे गन्ता सलोकताम्

न हीदानीं सहाया मे परीप्सन्त्यनुपस्कृताः

श्रेयो हि पाण्डून्मन्यन्ते न तथास्मान्महाभुज

स्वयं हि मृत्युर्विहितः सत्यसंधेन संयुगे

भवानुपेक्षां कुरुते सुशिष्यत्वाद्धनंजये

अतो विनिहताः सर्वे येऽस्मज्जयचिकीर्षवः

कर्णमेव तु पश्यामि संप्रत्यस्मज्जयैषिणम्

यो हि मित्रमविज्ञाय याथातथ्येन मन्दधीः

मित्रार्थे योजयत्येनं तस्य सोऽर्थोऽवसीदति

तादृग्रूपमिदं कार्यं कृतं मम सुहृद्ब्रुवैः

मोहाल्लुब्धस्य पापस्य जिह्माचारैस्ततस्ततः