Drona Parva, Adhyaya 122

तस्मिन्विनिहते वीरे सैन्धवे सव्यसाचिना

मामका यदकुर्वन्त तन्ममाचक्ष्व संजय

सैन्धवं निहतं दृष्ट्वा रणे पार्थेन मारिष

अमर्षवशमापन्नः कृपः शारद्वतस्तदा

महता शरवर्षेण पाण्डवं समवाकिरत्

द्रौणिश्चाभ्यद्रवत्पार्थं रथमास्थाय फल्गुनम्

तावेनं रथिनां श्रेष्ठौ रथाभ्यां रथसत्तमम्

उभावुभयतस्तीक्ष्णैर्विशिखैरभ्यवर्षताम्

स तथा शरवर्षाभ्यां सुमहद्भ्यां महाभुजः

पीड्यमानः परामार्तिमगमद्रथिनां वरः

सोऽजिघांसुर्गुरुं संख्ये गुरोस्तनयमेव च

चकाराचार्यकं तत्र कुन्तीपुत्रो धनंजयः

अस्त्रैरस्त्राणि संवार्य द्रौणेः शारद्वतस्य च

मन्दवेगानिषूंस्ताभ्यामजिघांसुरवासृजत्

ते नातिभृशमभ्यघ्नन्विशिखा जयचोदिताः

बहुत्वात्तु परामार्तिं शराणां तावगच्छताम्

अथ शारद्वतो राजन्कौन्तेयशरपीडितः

अवासीदद्रथोपस्थे मूर्च्छामभिजगाम ह

विह्वलं तमभिज्ञाय भर्तारं शरपीडितम्

हतोऽयमिति च ज्ञात्वा सारथिस्तमपावहत्

तस्मिन्सन्ने महाराज कृपे शारद्वते युधि

अश्वत्थामाप्यपायासीत्पाण्डवेयाद्रथान्तरम्

दृष्ट्वा शारद्वतं पार्थो मूर्छितं शरपीडितम्

रथ एव महेष्वासः कृपणं पर्यदेवयत्

पश्यन्निदं महाप्राज्ञः क्षत्ता राजानमुक्तवान्

कुलान्तकरणे पापे जातमात्रे सुयोधने

नीयतां परलोकाय साध्वयं कुलपांसनः

अस्माद्धि कुरुमुख्यानां महदुत्पत्स्यते भयम्

तदिदं समनुप्राप्तं वचनं सत्यवादिनः

तत्कृते ह्यद्य पश्यामि शरतल्पगतं कृपम्

धिगस्तु क्षात्रमाचारं धिगस्तु बलपौरुषम्

को हि ब्राह्मणमाचार्यमभिद्रुह्येत मादृशः

ऋषिपुत्रो ममाचार्यो द्रोणस्य दयितः सखा

एष शेते रथोपस्थे मद्बाणैरभिपीडितः

अकामयानेन मया विशिखैरर्दितो भृशम्

अवासीदद्रथोपस्थे प्राणान्पीडयतीव मे

शरार्दितेन हि मया प्रेक्षणीयो महाद्युतिः

प्रत्यस्तो बहुभिर्बाणैर्दशधर्मगतेन वै

शोचयत्येष निपतन्भूयः पुत्रवधाद्धि माम्

कृपणं स्वरथे सन्नं पश्य कृष्ण यथा गतम्

उपाकृत्य तु वै विद्यामाचार्येभ्यो नरर्षभाः

प्रयच्छन्तीह ये कामान्देवत्वमुपयान्ति ते

ये तु विद्यामुपादाय गुरुभ्यः पुरुषाधमाः

घ्नन्ति तानेव दुर्वृत्तास्ते वै निरयगामिनः

तदिदं नरकायाद्य कृतं कर्म मया ध्रुवम्

आचार्यं शरवर्षेण रथे सादयता कृपम्

यत्तत्पूर्वमुपाकुर्वन्नस्त्रं मामब्रवीत्कृपः

न कथंचन कौरव्य प्रहर्तव्यं गुराविति

तदिदं वचनं साधोराचार्यस्य महात्मनः

नानुष्ठितं तमेवाजौ विशिखैरभिवर्षता

नमस्तस्मै सुपूज्याय गौतमायापलायिने

धिगस्तु मम वार्ष्णेय यो ह्यस्मै प्रहराम्यहम्

तथा विलपमाने तु सव्यसाचिनि तं प्रति

सैन्धवं निहतं दृष्ट्वा राधेयः समुपाद्रवत्

उपायान्तं तु राधेयं दृष्ट्वा पार्थो महारथः

प्रहसन्देवकीपुत्रमिदं वचनमब्रवीत्

एष प्रयात्याधिरथिः सात्यकेः स्यन्दनं प्रति

न मृष्यति हतं नूनं भूरिश्रवसमाहवे

यत्र यात्येष तत्र त्वं चोदयाश्वाञ्जनार्दन

मा सोमदत्तेः पदवीं गमयेत्सात्यकिं वृषः