Drona Parva, Adhyaya 121

स रणे व्यचरत्पार्थः प्रेक्षणीयो धनंजयः

युगपद्दिक्षु सर्वासु चित्राण्यस्त्राणि दर्शयन्

मध्यंदिनगतं सूर्यं प्रतपन्तमिवाम्बरे

न शेकुः सर्वभूतानि पाण्डवं प्रतिवीक्षितुम्

प्रसृतांस्तस्य गाण्डीवाच्छरव्रातान्महात्मनः

संग्रामे समपश्याम हंसपङ्क्तीरिवाम्बरे

विनिवार्य स वीराणामस्त्रैरस्त्राणि सर्वशः

दर्शयन्रौद्रमात्मानमुग्रे कर्मणि धिष्ठितः

स तान्रथवरान्राजन्नभ्यतिक्रामदर्जुनः

मोहयन्निव नाराचैर्जयद्रथवधेप्सया

विसृजन्दिक्षु सर्वासु शरानसितसारथिः

स रणे व्यचरत्तूर्णं प्रेक्षणीयो धनंजयः

भ्रमन्त इव शूरस्य शरव्राता महात्मनः

अदृश्यन्तान्तरिक्षस्थाः शतशोऽथ सहस्रशः

आददानं महेष्वासं संदधानं च पाण्डवम्

विसृजन्तं च कौन्तेयं नानुपश्यामहे तदा

तथा सर्वा दिशो राजन्सर्वांश्च रथिनो रणे

आकुलीकृत्य कौन्तेयो जयद्रथमुपाद्रवत्

विव्याध च चतुःषष्ट्या शराणां नतपर्वणाम्

सैन्धवस्तु तथा विद्धः शरैर्गाण्डीवधन्वना

न चक्षमे सुसंक्रुद्धस्तोत्त्रार्दित इव द्विपः

स वराहध्वजस्तूर्णं गार्ध्रपत्रानजिह्मगान्

आशीविषसमप्रख्यान्कर्मारपरिमार्जितान्

मुमोच निशितान्संख्ये सायकान्सव्यसाचिनि

त्रिभिस्तु विद्ध्वा गाण्डीवं नाराचैः षड्भिरर्जुनम्

अष्टाभिर्वाजिनोऽविध्यद्ध्वजं चैकेन पत्रिणा

स विक्षिप्यार्जुनस्तीक्ष्णान्सैन्धवप्रेषिताञ्शरान्

युगपत्तस्य चिच्छेद शराभ्यां सैन्धवस्य ह

सारथेश्च शिरः कायाद्ध्वजं च समलंकृतम्

स छिन्नयष्टिः सुमहाञ्शीर्यमाणः शराहतः

वराहः सिन्धुराजस्य पपाताग्निशिखोपमः

एतस्मिन्नेव काले तु द्रुतं गच्छति भास्करे

अब्रवीत्पाण्डवं तत्र त्वरमाणो जनार्दनः

धनंजय शिरश्छिन्धि सैन्धवस्य दुरात्मनः

अस्तं महीधरश्रेष्ठं यियासति दिवाकरः

शृणुष्वैव च मे वाक्यं जयद्रथवधं प्रति

वृद्धक्षत्रः सैन्धवस्य पिता जगति विश्रुतः

स कालेनेह महता सैन्धवं प्राप्तवान्सुतम्

जयद्रथममित्रघ्नं तं चोवाच ततो नृपम्

अन्तर्हिता तदा वाणी मेघदुन्दुभिनिस्वना

तवात्मजोऽयं मर्त्येषु कुलशीलदमादिभिः

गुणैर्भविष्यति विभो सदृशो वंशयोर्द्वयोः

क्षत्रियप्रवरो लोके नित्यं शूराभिसत्कृतः

शत्रुभिर्युध्यमानस्य संग्रामे त्वस्य धन्विनः

शिरश्छेत्स्यति संक्रुद्धः शत्रुर्नालक्षितो भुवि

एतच्छ्रुत्वा सिन्धुराजो ध्यात्वा चिरमरिंदम

ज्ञातीन्सर्वानुवाचेदं पुत्रस्नेहाभिपीडितः

संग्रामे युध्यमानस्य वहतो महतीं धुरम्

धरण्यां मम पुत्रस्य पातयिष्यति यः शिरः

तस्यापि शतधा मूर्धा फलिष्यति न संशयः

एवमुक्त्वा ततो राज्ये स्थापयित्वा जयद्रथम्

वृद्धक्षत्रो वनं यातस्तपश्चेष्टं समास्थितः

सोऽयं तप्यति तेजस्वी तपो घोरं दुरासदम्

समन्तपञ्चकादस्माद्बहिर्वानरकेतन

तस्माज्जयद्रथस्य त्वं शिरश्छित्त्वा महामृधे

दिव्येनास्त्रेण रिपुहन्घोरेणाद्भुतकर्मणा

सकुण्डलं सिन्धुपतेः प्रभञ्जनसुतानुज

उत्सङ्गे पातयस्वाशु वृद्धक्षत्रस्य भारत

अथ त्वमस्य मूर्धानं पातयिष्यसि भूतले

तवापि शतधा मूर्धा फलिष्यति न संशयः

यथा चैतन्न जानीयात्स राजा पृथिवीपतिः

तथा कुरु कुरुश्रेष्ठ दिव्यमस्त्रमुपाश्रितः

न ह्यसाध्यमकार्यं वा विद्यते तव किंचन

समस्तेष्वपि लोकेषु त्रिषु वासवनन्दन

एतच्छ्रुत्वा तु वचनं सृक्किणी परिसंलिहन्

इन्द्राशनिसमस्पर्शं दिव्यमन्त्राभिमन्त्रितम्