Drona Parva, Adhyaya 95

ततः स सात्यकिर्धीमान्महात्मा वृष्णिपुंगवः

सुदर्शनं निहत्याजौ यन्तारमिदमब्रवीत्

रथाश्वनागकलिलं शरशक्त्यूर्मिमालिनम्

खड्गमत्स्यं गदाग्राहं शूरायुधमहास्वनम्

प्राणापहारिणं रौद्रं वादित्रोत्क्रुष्टनादितम्

योधानामसुखस्पर्शं दुर्धर्षमजयैषिणाम्

तीर्णाः स्म दुस्तरं तात द्रोणानीकमहार्णवम्

जलसंधबलेनाजौ पुरुषादैरिवावृतम्

अतोऽन्यं पृतनाशेषं मन्ये कुनदिकामिव

तर्तव्यामल्पसलिलां चोदयाश्वानसंभ्रमम्

हस्तप्राप्तमहं मन्ये सांप्रतं सव्यसाचिनम्

निर्जित्य दुर्धरं द्रोणं सपदानुगमाहवे

हार्दिक्यं योधवर्यं च प्राप्तं मन्ये धनंजयम्

न हि मे जायते त्रासो दृष्ट्वा सैन्यान्यनेकशः

वह्नेरिव प्रदीप्तस्य ग्रीष्मे शुष्कं तृणोलपम्

पश्य पाण्डवमुख्येन यातां भूमिं किरीटिना

पत्त्यश्वरथनागौघैः पतितैर्विषमीकृताम्

अभ्याशस्थमहं मन्ये श्वेताश्वं कृष्णसारथिम्

स एष श्रूयते शब्दो गाण्डीवस्यामितौजसः

यादृशानि निमित्तानि मम प्रादुर्भवन्ति वै

अनस्तंगत आदित्ये हन्ता सैन्धवमर्जुनः

शनैर्विश्रम्भयन्नश्वान्याहि यत्तोऽरिवाहिनीम्

यत्रैते सतनुत्राणाः सुयोधनपुरोगमाः

दंशिताः क्रूरकर्माणः काम्बोजा युद्धदुर्मदाः

शरबाणासनधरा यवनाश्च प्रहारिणः

शकाः किराता दरदा बर्बरास्ताम्रलिप्तकाः

अन्ये च बहवो म्लेच्छा विविधायुधपाणयः

मामेवाभिमुखाः सर्वे तिष्ठन्ति समरार्थिनः

एतान्सरथनागाश्वान्निहत्याजौ सपत्तिनः

इदं दुर्गं महाघोरं तीर्णमेवोपधारय

न संभ्रमो मे वार्ष्णेय विद्यते सत्यविक्रम

यद्यपि स्यात्सुसंक्रुद्धो जामदग्न्योऽग्रतः स्थितः

द्रोणो वा रथिनां श्रेष्ठः कृपो मद्रेश्वरोऽपि वा

तथापि संभ्रमो न स्यात्त्वामाश्रित्य महाभुज

त्वया सुबहवो युद्धे निर्जिताः शत्रुसूदन

न च मे संभ्रमः कश्चिद्भूतपूर्वः कदाचन

किमु चैतत्समासाद्य वीर संयुगगोष्पदम्

आयुष्मन्कतरेण त्वा प्रापयामि धनंजयम्

केषां क्रुद्धोऽसि वार्ष्णेय केषां मृत्युरुपस्थितः

केषां संयमनीमद्य गन्तुमुत्सहते मनः

के त्वां युधि पराक्रान्तं कालान्तकयमोपमम्

दृष्ट्वा विक्रमसंपन्नं विद्रविष्यन्ति संयुगे

केषां वैवस्वतो राजा स्मरतेऽद्य महाभुज

मुण्डानेतान्हनिष्यामि दानवानिव वासवः

प्रतिज्ञां पारयिष्यामि काम्बोजानेव मा वह

अद्यैषां कदनं कृत्वा क्षिप्रं यास्यामि पाण्डवम्

अद्य द्रक्ष्यन्ति मे वीर्यं कौरवाः ससुयोधनाः

मुण्डानीके हते सूत सर्वसैन्येषु चासकृत्

अद्य कौरवसैन्यस्य दीर्यमाणस्य संयुगे

श्रुत्वा विरावं बहुधा संतप्स्यति सुयोधनः

अद्य पाण्डवमुख्यस्य श्वेताश्वस्य महात्मनः

आचार्यककृतं मार्गं दर्शयिष्यामि संयुगे

अद्य मद्बाणनिहतान्योधमुख्यान्सहस्रशः

दृष्ट्वा दुर्योधनो राजा पश्चात्तापं गमिष्यति

अद्य मे क्षिप्रहस्तस्य क्षिपतः सायकोत्तमान्

अलातचक्रप्रतिमं धनुर्द्रक्ष्यन्ति कौरवाः

मत्सायकचिताङ्गानां रुधिरं स्रवतां बहु

सैनिकानां वधं दृष्ट्वा संतप्स्यति सुयोधनः

अद्य मे क्रुद्धरूपस्य निघ्नतश्च वरान्वरान्

द्विरर्जुनमिमं लोकं मंस्यते स सुयोधनः

अद्य राजसहस्राणि निहतानि मया रणे

दृष्ट्वा दुर्योधनो राजा संतप्स्यति महामृधे

अद्य स्नेहं च भक्तिं च पाण्डवेषु महात्मसु

हत्वा राजसहस्राणि दर्शयिष्यामि राजसु

एवमुक्तस्तदा सूतः शिक्षितान्साधुवाहिनः

शशाङ्कसंनिकाशान्वै वाजिनोऽचूचुदद्भृशम्