Drona Parva, Adhyaya 78

एवमुक्त्वार्जुनं राजा त्रिभिर्मर्मातिगैः शरैः

प्रत्यविध्यन्महावेगैश्चतुर्भिश्चतुरो हयान्

वासुदेवं च दशभिः प्रत्यविध्यत्स्तनान्तरे

प्रतोदं चास्य भल्लेन छित्त्वा भूमावपातयत्

तं चतुर्दशभिः पार्थश्चित्रपुङ्खैः शिलाशितैः

अविध्यत्तूर्णमव्यग्रस्तेऽस्याभ्रश्यन्त वर्मणः

तेषां वैफल्यमालोक्य पुनर्नव च पञ्च च

प्राहिणोन्निशितान्बाणांस्ते चाभ्रश्यन्त वर्मणः

अष्टाविंशत्तु तान्बाणानस्तान्विप्रेक्ष्य निष्फलान्

अब्रवीत्परवीरघ्नः कृष्णोऽर्जुनमिदं वचः

अदृष्टपूर्वं पश्यामि शिलानामिव सर्पणम्

त्वया संप्रेषिताः पार्थ नार्थं कुर्वन्ति पत्रिणः

कच्चिद्गाण्डीवतः प्राणास्तथैव भरतर्षभ

मुष्टिश्च ते यथापूर्वं भुजयोश्च बलं तव

न चेद्विधेरयं कालः प्राप्तः स्यादद्य पश्चिमः

तव चैवास्य शत्रोश्च तन्ममाचक्ष्व पृच्छतः

विस्मयो मे महान्पार्थ तव दृष्ट्वा शरानिमान्

व्यर्थान्निपततः संख्ये दुर्योधनरथं प्रति

वज्राशनिसमा घोराः परकायावभेदिनः

शराः कुर्वन्ति ते नार्थं पार्थ काद्य विडम्बना

द्रोणेनैषा मतिः कृष्ण धार्तराष्ट्रे निवेशिता

अन्ते विहितमस्त्राणामेतत्कवचधारणम्

अस्मिन्नन्तर्हितं कृष्ण त्रैलोक्यमपि वर्मणि

एको द्रोणो हि वेदैतदहं तस्माच्च सत्तमात्

न शक्यमेतत्कवचं बाणैर्भेत्तुं कथंचन

अपि वज्रेण गोविन्द स्वयं मघवता युधि

जानंस्त्वमपि वै कृष्ण मां विमोहयसे कथम्

यद्वृत्तं त्रिषु लोकेषु यच्च केशव वर्तते

तथा भविष्यद्यच्चैव तत्सर्वं विदितं तव

न त्वेवं वेद वै कश्चिद्यथा त्वं मधुसूदन

एष दुर्योधनः कृष्ण द्रोणेन विहितामिमाम्

तिष्ठत्यभीतवत्संख्ये बिभ्रत्कवचधारणाम्

यत्त्वत्र विहितं कार्यं नैष तद्वेत्ति माधव

स्त्रीवदेष बिभर्त्येतां युक्तां कवचधारणाम्

पश्य बाह्वोश्च मे वीर्यं धनुषश्च जनार्दन

पराजयिष्ये कौरव्यं कवचेनापि रक्षितम्

इदमङ्गिरसे प्रादाद्देवेशो वर्म भास्वरम्

पुनर्ददौ सुरपतिर्मह्यं वर्म ससंग्रहम्

दैवं यद्यस्य वर्मैतद्ब्रह्मणा वा स्वयं कृतम्

नैतद्गोप्स्यति दुर्बुद्धिमद्य बाणहतं मया

एवमुक्त्वार्जुनो बाणानभिमन्त्र्य व्यकर्षयत्

विकृष्यमाणांस्तेनैवं धनुर्मध्यगताञ्शरान्

तानस्यास्त्रेण चिच्छेद द्रौणिः सर्वास्त्रघातिना

तान्निकृत्तानिषून्दृष्ट्वा दूरतो ब्रह्मवादिना

न्यवेदयत्केशवाय विस्मितः श्वेतवाहनः

नैतदस्त्रं मया शक्यं द्विः प्रयोक्तुं जनार्दन

अस्त्रं मामेव हन्याद्धि पश्य त्वद्य बलं मम

ततो दुर्योधनः कृष्णौ नवभिर्नतपर्वभिः

अविध्यत रणे राजञ्शरैराशीविषोपमैः

भूय एवाभ्यवर्षच्च समरे कृष्णपाण्डवौ

शरवर्षेण महता ततोऽहृष्यन्त तावकाः

चक्रुर्वादित्रनिनदान्सिंहनादरवांस्तथा

ततः क्रुद्धो रणे पार्थः सृक्कणी परिसंलिहन्

नापश्यत ततोऽस्याङ्गं यन्न स्याद्वर्मरक्षितम्

ततोऽस्य निशितैर्बाणैः सुमुक्तैरन्तकोपमैः

हयांश्चकार निर्देहानुभौ च पार्ष्णिसारथी

धनुरस्याच्छिनच्चित्रं हस्तावापं च वीर्यवान्

रथं च शकलीकर्तुं सव्यसाची प्रचक्रमे

दुर्योधनं च बाणाभ्यां तीक्ष्णाभ्यां विरथीकृतम्

अविध्यद्धस्ततलयोरुभयोरर्जुनस्तदा

तं कृच्छ्रामापदं प्राप्तं दृष्ट्वा परमधन्विनः

समापेतुः परीप्सन्तो धनंजयशरार्दितम्