Drona Parva, Adhyaya 61

श्वोभूते किमकार्षुस्ते दुःखशोकसमन्विताः

अभिमन्यौ हते तत्र के वायुध्यन्त मामकाः

जानन्तस्तस्य कर्माणि कुरवः सव्यसाचिनः

कथं तत्किल्बिषं कृत्वा निर्भया ब्रूहि मामकाः

पुत्रशोकाभिसंतप्तं क्रुद्धं मृत्युमिवान्तकम्

आयान्तं पुरुषव्याघ्रं कथं ददृशुराहवे

कपिराजध्वजं संख्ये विधुन्वानं महद्धनुः

दृष्ट्वा पुत्रपरिद्यूनं किमकुर्वन्त मामकाः

किं नु संजय संग्रामे वृत्तं दुर्योधनं प्रति

परिदेवो महानत्र श्रुतो मे नाभिनन्दनम्

बभूवुर्ये मनोग्राह्याः शब्दाः श्रुतिसुखावहाः

न श्रूयन्तेऽद्य ते सर्वे सैन्धवस्य निवेशने

स्तुवतां नाद्य श्रूयन्ते पुत्राणां शिबिरे मम

सूतमागधसंघानां नर्तकानां च सर्वशः

शब्देन नादिताभीक्ष्णमभवद्यत्र मे श्रुतिः

दीनानामद्य तं शब्दं न शृणोमि समीरितम्

निवेशने सत्यधृतेः सोमदत्तस्य संजय

आसीनोऽहं पुरा तात शब्दमश्रौषमुत्तमम्

तदद्य हीनपुण्योऽहमार्तस्वरनिनादितम्

निवेशनं हतोत्साहं पुत्राणां मम लक्षये

विविंशतेर्दुर्मुखस्य चित्रसेनविकर्णयोः

अन्येषां च सुतानां मे न तथा श्रूयते ध्वनिः

ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्या यं शिष्याः पर्युपासते

द्रोणपुत्रं महेष्वासं पुत्राणां मे परायणम्

वितण्डालापसंलापैर्हुतयाचितवन्दितैः

गीतैश्च विविधैरिष्टै रमते यो दिवानिशम्

उपास्यमानो बहुभिः कुरुपाण्डवसात्वतैः

सूत तस्य गृहे शब्दो नाद्य द्रौणेर्यथा पुरा

द्रोणपुत्रं महेष्वासं गायना नर्तकाश्च ये

अत्यर्थमुपतिष्ठन्ति तेषां न श्रूयते ध्वनिः

विन्दानुविन्दयोः सायं शिबिरे यो महाध्वनिः

श्रूयते सोऽद्य न तथा केकयानां च वेश्मसु

नित्यप्रमुदितानां च तालगीतस्वनो महान्

नृत्यतां श्रूयते तात गणानां सोऽद्य न ध्वनिः

सप्ततन्तून्वितन्वाना यमुपासन्ति याजकाः

सौमदत्तिं श्रुतनिधिं तेषां न श्रूयते ध्वनिः

ज्याघोषो ब्रह्मघोषश्च तोमरासिरथध्वनिः

द्रोणस्यासीदविरतो गृहे तन्न शृणोम्यहम्

नानादेशसमुत्थानां गीतानां योऽभवत्स्वनः

वादित्रनादितानां च सोऽद्य न श्रूयते महान्

यदा प्रभृत्युपप्लव्याच्छान्तिमिच्छञ्जनार्दनः

आगतः सर्वभूतानामनुकम्पार्थमच्युतः

ततोऽहमब्रुवं सूत मन्दं दुर्योधनं तदा

वासुदेवेन तीर्थेन पुत्र संशाम्य पाण्डवैः

कालप्राप्तमहं मन्ये मा त्वं दुर्योधनातिगाः

शमे चेद्याचमानं त्वं प्रत्याख्यास्यसि केशवम्

हितार्थमभिजल्पन्तं न तथास्त्यपराजयः

प्रत्याचष्ट स दाशार्हमृषभं सर्वधन्विनाम्

अनुनेयानि जल्पन्तमनयान्नान्वपद्यत

ततो दुःशासनस्यैव कर्णस्य च मतं द्वयोः

अन्ववर्तत हित्वा मां कृष्टः कालेन दुर्मतिः

न ह्यहं द्यूतमिच्छामि विदुरो न प्रशंसति

सैन्धवो नेच्छते द्यूतं भीष्मो न द्यूतमिच्छति

शल्यो भूरिश्रवाश्चैव पुरुमित्रो जयस्तथा

अश्वत्थामा कृपो द्रोणो द्यूतं नेच्छन्ति संजय

एतेषां मतमाज्ञाय यदि वर्तेत पुत्रकः

सज्ञातिमित्रः ससुहृच्चिरं जीवेदनामयः

श्लक्ष्णा मधुरसंभाषा ज्ञातिमध्ये प्रियंवदाः

कुलीनाः संमताः प्राज्ञाः सुखं प्राप्स्यन्ति पाण्डवाः

धर्मापेक्षो नरो नित्यं सर्वत्र लभते सुखम्

प्रेत्यभावे च कल्याणं प्रसादं प्रतिपद्यते