Drona Parva, Adhyaya 57

कुन्तीपुत्रस्तु तं मन्त्रं स्मरन्नेव धनंजयः

प्रतिज्ञामात्मनो रक्षन्मुमोहाचिन्त्यविक्रमः

तं तु शोकेन संतप्तं स्वप्ने कपिवरध्वजम्

आससाद महातेजा ध्यायन्तं गरुडध्वजः

प्रत्युत्थानं तु कृष्णस्य सर्वावस्थं धनंजयः

नालोपयत धर्मात्मा भक्त्या प्रेम्णा च सर्वदा

प्रत्युत्थाय च गोविन्दं स तस्मायासनं ददौ

न चासने स्वयं बुद्धिं बीभत्सुर्व्यदधात्तदा

ततः कृष्णो महातेजा जानन्पार्थस्य निश्चयम्

कुन्तीपुत्रमिदं वाक्यमासीनः स्थितमब्रवीत्

मा विषादे मनः पार्थ कृथाः कालो हि दुर्जयः

कालः सर्वाणि भूतानि नियच्छति परे विधौ

किमर्थं च विषादस्ते तद्ब्रूहि वदतां वर

न शोचितव्यं विदुषा शोकः कार्यविनाशनः

शोचन्नन्दयते शत्रून्कर्शयत्यपि बान्धवान्

क्षीयते च नरस्तस्मान्न त्वं शोचितुमर्हसि

इत्युक्तो वासुदेवेन बीभत्सुरपराजितः

आबभाषे तदा विद्वानिदं वचनमर्थवत्

मया प्रतिज्ञा महती जयद्रथवधे कृता

श्वोऽस्मि हन्ता दुरात्मानं पुत्रघ्नमिति केशव

मत्प्रतिज्ञाविघातार्थं धार्तराष्ट्रैः किलाच्युत

पृष्ठतः सैन्धवः कार्यः सर्वैर्गुप्तो महारथैः

दश चैका च ताः कृष्ण अक्षौहिण्यः सुदुर्जयाः

प्रतिज्ञायां च हीनायां कथं जीवेत मद्विधः

दुःखोपायस्य मे वीर विकाङ्क्षा परिवर्तते

द्रुतं च याति सविता तत एतद्ब्रवीम्यहम्

शोकस्थानं तु तच्छ्रुत्वा पार्थस्य द्विजकेतनः

संस्पृश्याम्भस्ततः कृष्णः प्राङ्मुखः समवस्थितः

इदं वाक्यं महातेजा बभाषे पुष्करेक्षणः

हितार्थं पाण्डुपुत्रस्य सैन्धवस्य वधे वृतः

पार्थ पाशुपतं नाम परमास्त्रं सनातनम्

येन सर्वान्मृधे दैत्याञ्जघ्ने देवो महेश्वरः

यदि तद्विदितं तेऽद्य श्वो हन्तासि जयद्रथम्

अथ ज्ञातुं प्रपद्यस्व मनसा वृषभध्वजम्

तं देवं मनसा ध्यायञ्जोषमास्स्व धनंजय

ततस्तस्य प्रसादात्त्वं भक्तः प्राप्स्यसि तन्महत्

ततः कृष्णवचः श्रुत्वा संस्पृश्याम्भो धनंजयः

भूमावासीन एकाग्रो जगाम मनसा भवम्

ततः प्रणिहिते ब्राह्मे मुहूर्ते शुभलक्षणे

आत्मानमर्जुनोऽपश्यद्गगने सहकेशवम्

ज्योतिर्भिश्च समाकीर्णं सिद्धचारणसेवितम्

वायुवेगगतिः पार्थः खं भेजे सहकेशवः

केशवेन गृहीतः स दक्षिणे विभुना भुजे

प्रेक्षमाणो बहून्भावाञ्जगामाद्भुतदर्शनान्

उदीच्यां दिशि धर्मात्मा सोऽपश्यच्छ्वेतपर्वतम्

कुबेरस्य विहारे च नलिनीं पद्मभूषिताम्

सरिच्छ्रेष्ठां च तां गङ्गां वीक्षमाणो बहूदकाम्

सदापुष्पफलैर्वृक्षैरुपेतां स्फटिकोपलाम्

सिंहव्याघ्रसमाकीर्णां नानामृगगणाकुलाम्

पुण्याश्रमवतीं रम्यां मनोज्ञाण्डजसेविताम्

मन्दरस्य प्रदेशांश्च किंनरोद्गीतनादितान्

हेमरूप्यमयैः शृङ्गैर्नानौषधिविदीपितान्

तथा मन्दारवृक्षैश्च पुष्पितैरुपशोभितान्

स्निग्धाञ्जनचयाकारं संप्राप्तः कालपर्वतम्

पुण्यं हिमवतः पादं मणिमन्तं च पर्वतम्

ब्रह्मतुङ्गं नदीश्चान्यास्तथा जनपदानपि

सुशृङ्गं शतशृङ्गं च शर्यातिवनमेव च

पुण्यमश्वशिरःस्थानं स्थानमाथर्वणस्य च

वृषदंशं च शैलेन्द्रं महामन्दरमेव च

अप्सरोभिः समाकीर्णं किंनरैश्चोपशोभितम्

तांश्च शैलान्व्रजन्पार्थः प्रेक्षते सहकेशवः

शुभैः प्रस्रवणैर्जुष्टान्हेमधातुविभूषितान्