Drona Parva, Adhyaya 47

स कर्णं कर्णिना कर्णे पुनर्विव्याध फाल्गुनिः

शरैः पञ्चाशता चैनमविध्यत्कोपयन्भृशम्

प्रतिविव्याध राधेयस्तावद्भिरथ तं पुनः

स तैराचितसर्वाङ्गो बह्वशोभत भारत

कर्णं चाप्यकरोत्क्रुद्धो रुधिरोत्पीडवाहिनम्

कर्णोऽपि विबभौ शूरः शरैश्चित्रोऽसृगाप्लुतः

तावुभौ शरचित्राङ्गौ रुधिरेण समुक्षितौ

बभूवतुर्महात्मानौ पुष्पिताविव किंशुकौ

अथ कर्णस्य सचिवान्षट्शूरांश्चित्रयोधिनः

साश्वसूतध्वजरथान्सौभद्रो निजघान ह

अथेतरान्महेष्वासान्दशभिर्दशभिः शरैः

प्रत्यविध्यदसंभ्रान्तस्तदद्भुतमिवाभवत्

मागधस्य पुनः पुत्रं हत्वा षड्भिरजिह्मगैः

साश्वं ससूतं तरुणमश्वकेतुमपातयत्

मार्तिकावतकं भोजं ततः कुञ्जरकेतनम्

क्षुरप्रेण समुन्मथ्य ननाद विसृजञ्शरान्

तस्य दौःशासनिर्विद्ध्वा चतुर्भिश्चतुरो हयान्

सूतमेकेन विव्याध दशभिश्चार्जुनात्मजम्

ततो दौःशासनिं कार्ष्णिर्विद्ध्वा सप्तभिराशुगैः

संरम्भाद्रक्तनयनो वाक्यमुच्चैरथाब्रवीत्

पिता तवाहवं त्यक्त्वा गतः कापुरुषो यथा

दिष्ट्या त्वमपि जानीषे योद्धुं न त्वद्य मोक्ष्यसे

एतावदुक्त्वा वचनं कर्मारपरिमार्जितम्

नाराचं विससर्जास्मै तं द्रौणिस्त्रिभिराच्छिनत्

तस्यार्जुनिर्ध्वजं छित्त्वा शल्यं त्रिभिरताडयत्

तं शल्यो नवभिर्बाणैर्गार्ध्रपत्रैरताडयत्

तस्यार्जुनिर्ध्वजं छित्त्वा उभौ च पार्ष्णिसारथी

तं विव्याधायसैः षड्भिः सोऽपक्रामद्रथान्तरम्

शत्रुंजयं चन्द्रकेतुं मेघवेगं सुवर्चसम्

सूर्यभासं च पञ्चैतान्हत्वा विव्याध सौबलम्

तं सौबलस्त्रिभिर्विद्ध्वा दुर्योधनमथाब्रवीत्

सर्व एनं प्रमथ्नीमः पुरैकैकं हिनस्ति नः

अथाब्रवीत्तदा द्रोणं कर्णो वैकर्तनो वृषा

पुरा सर्वान्प्रमथ्नाति ब्रूह्यस्य वधमाशु नः

ततो द्रोणो महेष्वासः सर्वांस्तान्प्रत्यभाषत

अस्ति वोऽस्यान्तरं कश्चित्कुमारस्य प्रपश्यति

अन्वस्य पितरं ह्यद्य चरतः सर्वतोदिशम्

शीघ्रतां नरसिंहस्य पाण्डवेयस्य पश्यत

धनुर्मण्डलमेवास्य रथमार्गेषु दृश्यते

संदधानस्य विशिखाञ्शीघ्रं चैव विमुञ्चतः

आरुजन्निव मे प्राणान्मोहयन्नपि सायकैः

प्रहर्षयति मा भूयः सौभद्रः परवीरहा

अति मा नन्दयत्येष सौभद्रो विचरन्रणे

अन्तरं यस्य संरब्धा न पश्यन्ति महारथाः

अस्यतो लघुहस्तस्य दिशः सर्वा महेषुभिः

न विशेषं प्रपश्यामि रणे गाण्डीवधन्वनः

अथ कर्णः पुनर्द्रोणमाहार्जुनिशरार्दितः

स्थातव्यमिति तिष्ठामि पीड्यमानोऽभिमन्युना

तेजस्विनः कुमारस्य शराः परमदारुणाः

क्षिण्वन्ति हृदयं मेऽद्य घोराः पावकतेजसः

तमाचार्योऽब्रवीत्कर्णं शनकैः प्रहसन्निव

अभेद्यमस्य कवचं युवा चाशुपराक्रमः

उपदिष्टा मया अस्य पितुः कवचधारणा

तामेष निखिलां वेत्ति ध्रुवं परपुरंजयः

शक्यं त्वस्य धनुश्छेत्तुं ज्यां च बाणैः समाहितैः

अभीशवो हयाश्चैव तथोभौ पार्ष्णिसारथी

एतत्कुरु महेष्वास राधेय यदि शक्यते

अथैनं विमुखीकृत्य पश्चात्प्रहरणं कुरु

सधनुष्को न शक्योऽयमपि जेतुं सुरासुरैः

विरथं विधनुष्कं च कुरुष्वैनं यदीच्छसि