Drona Parva, Adhyaya 28

तथा क्रुद्धः किमकरोद्भगदत्तस्य पाण्डवः

प्राग्ज्योतिषो वा पार्थस्य तन्मे शंस यथातथम्

प्राग्ज्योतिषेण संसक्तावुभौ दाशार्हपाण्डवौ

मृत्योरिवान्तिकं प्राप्तौ सर्वभूतानि मेनिरे

तथा हि शरवर्षाणि पातयत्यनिशं प्रभो

भगदत्तो गजस्कन्धात्कृष्णयोः स्यन्दनस्थयोः

अथ कार्ष्णायसैर्बाणैः पूर्णकार्मुकनिःसृतैः

अविध्यद्देवकीपुत्रं हेमपुङ्खैः शिलाशितैः

अग्निस्पर्शसमास्तीक्ष्णा भगदत्तेन चोदिताः

निर्भिद्य देवकीपुत्रं क्षितिं जग्मुः शरास्ततः

तस्य पार्थो धनुश्छित्त्वा शरावापं निहत्य च

लाडयन्निव राजानं भगदत्तमयोधयत्

सोऽर्करश्मिनिभांस्तीक्ष्णांस्तोमरान्वै चतुर्दश

प्रेरयत्सव्यसाची तांस्त्रिधैकैकमथाच्छिनत्

ततो नागस्य तद्वर्म व्यधमत्पाकशासनिः

शरजालेन स बभौ व्यभ्रः पर्वतराडिव

ततः प्राग्ज्योतिषः शक्तिं हेमदण्डामयस्मयीम्

व्यसृजद्वासुदेवाय द्विधा तामर्जुनोऽच्छिनत्

ततश्छत्रं ध्वजं चैव छित्त्वा राज्ञोऽर्जुनः शरैः

विव्याध दशभिस्तूर्णमुत्स्मयन्पर्वताधिपम्

सोऽतिविद्धोऽर्जुनशरैः सुपुङ्खैः कङ्कपत्रिभिः

भगदत्तस्ततः क्रुद्धः पाण्डवस्य महात्मनः

व्यसृजत्तोमरान्मूर्ध्नि श्वेताश्वस्योन्ननाद च

तैरर्जुनस्य समरे किरीटं परिवर्तितम्

परिवृत्तं किरीटं तं यमयन्नेव फल्गुनः

सुदृष्टः क्रियतां लोक इति राजानमब्रवीत्

एवमुक्तस्तु संक्रुद्धः शरवर्षेण पाण्डवम्

अभ्यवर्षत्सगोविन्दं धनुरादाय भास्वरम्

तस्य पार्थो धनुश्छित्त्वा तूणीरान्संनिकृत्य च

त्वरमाणो द्विसप्तत्या सर्वमर्मस्वताडयत्

विद्धस्तथाप्यव्यथितो वैष्णवास्त्रमुदीरयन्

अभिमन्त्र्याङ्कुशं क्रुद्धो व्यसृजत्पाण्डवोरसि

विसृष्टं भगदत्तेन तदस्त्रं सर्वघातकम्

उरसा प्रतिजग्राह पार्थं संछाद्य केशवः

वैजयन्त्यभवन्माला तदस्त्रं केशवोरसि

ततोऽर्जुनः क्लान्तमनाः केशवं प्रत्यभाषत

अयुध्यमानस्तुरगान्संयन्तास्मि जनार्दन

इत्युक्त्वा पुण्डरीकाक्ष प्रतिज्ञां स्वां न रक्षसि

यद्यहं व्यसनी वा स्यामशक्तो वा निवारणे

ततस्त्वयैवं कार्यं स्यान्न तु कार्यं मयि स्थिते

सबाणः सधनुश्चाहं ससुरासुरमानवान्

शक्तो लोकानिमाञ्जेतुं तच्चापि विदितं तव

ततोऽर्जुनं वासुदेवः प्रत्युवाचार्थवद्वचः

शृणु गुह्यमिदं पार्थ यथा वृत्तं पुरानघ

चतुर्मूर्तिरहं शश्वल्लोकत्राणार्थमुद्यतः

आत्मानं प्रविभज्येह लोकानां हितमादधे

एका मूर्तिस्तपश्चर्यां कुरुते मे भुवि स्थिता

अपरा पश्यति जगत्कुर्वाणं साध्वसाधुनी

अपरा कुरुते कर्म मानुषं लोकमाश्रिता

शेते चतुर्थी त्वपरा निद्रां वर्षसहस्रिकाम्

यासौ वर्षसहस्रान्ते मूर्तिरुत्तिष्ठते मम

वरार्हेभ्यो वराञ्श्रेष्ठांस्तस्मिन्काले ददाति सा

तं तु कालमनुप्राप्तं विदित्वा पृथिवी तदा

प्रायाचत वरं यं मां नरकार्थाय तं शृणु

देवानामसुराणां च अवध्यस्तनयोऽस्तु मे

उपेतो वैष्णवास्त्रेण तन्मे त्वं दातुमर्हसि

एवं वरमहं श्रुत्वा जगत्यास्तनये तदा

अमोघमस्त्रमददं वैष्णवं तदहं पुरा

अवोचं चैतदस्त्रं वै ह्यमोघं भवतु क्षमे

नरकस्याभिरक्षार्थं नैनं कश्चिद्वधिष्यति