Drona Parva, Adhyaya 27

यियासतस्ततः कृष्णः पार्थस्याश्वान्मनोजवान्

अप्रैषीद्धेमसंछन्नान्द्रोणानीकाय पाण्डुरान्

तं प्रयान्तं कुरुश्रेष्ठं स्वांस्त्रातुं द्रोणतापितान्

सुशर्मा भ्रातृभिः सार्धं युद्धार्थी पृष्ठतोऽन्वयात्

ततः श्वेतहयः कृष्णमब्रवीदजितं जयः

एष मां भ्रातृभिः सार्धं सुशर्माह्वयतेऽच्युत

दीर्यते चोत्तरेणैतत्सैन्यं नः शत्रुसूदन

द्वैधीभूतं मनो मेऽद्य कृतं संशप्तकैरिदम्

किं नु संशप्तकान्हन्मि स्वान्रक्षाम्यहितार्दितान्

इति मे त्वं मतं वेत्थ तत्र किं सुकृतं भवेत्

एवमुक्तस्तु दाशार्हः स्यन्दनं प्रत्यवर्तयत्

येन त्रिगर्ताधिपतिः पाण्डवं समुपाह्वयत्

ततोऽर्जुनः सुशर्माणं विद्ध्वा सप्तभिराशुगैः

ध्वजं धनुश्चास्य तथा क्षुराभ्यां समकृन्तत

त्रिगर्ताधिपतेश्चापि भ्रातरं षड्भिरायसैः

साश्वं ससूतं त्वरितः पार्थः प्रैषीद्यमक्षयम्

ततो भुजगसंकाशां सुशर्मा शक्तिमायसीम्

चिक्षेपार्जुनमादिश्य वासुदेवाय तोमरम्

शक्तिं त्रिभिः शरैश्छित्त्वा तोमरं त्रिभिरर्जुनः

सुशर्माणं शरव्रातैर्मोहयित्वा न्यवर्तत

तं वासवमिवायान्तं भूरिवर्षशरौघिणम्

राजंस्तावकसैन्यानां नोग्रं कश्चिदवारयत्

ततो धनंजयो बाणैस्तत एव महारथान्

आयाद्विनिघ्नन्कौरव्यान्दहन्कक्षमिवानलः

तस्य वेगमसह्यं तु कुन्तीपुत्रस्य धीमतः

नाशक्नुवंस्ते संसोढुं स्पर्शमग्नेरिव प्रजाः

संवेष्टयन्ननीकानि शरवर्षेण पाण्डवः

सुपर्णपातवद्राजन्नायात्प्राग्ज्योतिषं प्रति

यत्तदानामयज्जिष्णुर्भरतानामपायिनाम्

धनुः क्षेमकरं संख्ये द्विषतामश्रुवर्धनम्

तदेव तव पुत्रस्य राजन्दुर्द्यूतदेविनः

कृते क्षत्रविनाशाय धनुरायच्छदर्जुनः

तथा विक्षोभ्यमाणा सा पार्थेन तव वाहिनी

व्यदीर्यत महाराज नौरिवासाद्य पर्वतम्

ततो दश सहस्राणि न्यवर्तन्त धनुष्मताम्

मतिं कृत्वा रणे क्रुद्धा वीरा जयपराजये

व्यपेतहृदयत्रास आपद्धर्मातिगो रथः

आर्छत्पार्थो गुरुं भारं सर्वभारसहो युधि

यथा नडवनं क्रुद्धः प्रभिन्नः षष्टिहायनः

मृद्नीयात्तद्वदायस्तः पार्थोऽमृद्नाच्चमूं तव

तस्मिन्प्रमथिते सैन्ये भगदत्तो नराधिपः

तेन नागेन सहसा धनंजयमुपाद्रवत्

तं रथेन नरव्याघ्रः प्रत्यगृह्णादभीतवत्

स संनिपातस्तुमुलो बभूव रथनागयोः

कल्पिताभ्यां यथाशास्त्रं रथेन च गजेन च

संग्रामे चेरतुर्वीरौ भगदत्तधनंजयौ

ततो जीमूतसंकाशान्नागादिन्द्र इवाभिभूः

अभ्यवर्षच्छरौघेण भगदत्तो धनंजयम्

स चापि शरवर्षं तच्छरवर्षेण वासविः

अप्राप्तमेव चिच्छेद भगदत्तस्य वीर्यवान्

ततः प्राग्ज्योतिषो राजा शरवर्षं निवार्य तत्

शरैर्जघ्ने महाबाहुं पार्थं कृष्णं च भारत

ततः स शरजालेन महताभ्यवकीर्य तौ

चोदयामास तं नागं वधायाच्युतपार्थयोः

तमापतन्तं द्विरदं दृष्ट्वा क्रुद्धमिवान्तकम्

चक्रेऽपसव्यं त्वरितः स्यन्दनेन जनार्दनः

संप्राप्तमपि नेयेष परावृत्तं महाद्विपम्

सारोहं मृत्युसात्कर्तुं स्मरन्धर्मं धनंजयः

स तु नागो द्विपरथान्हयांश्चारुज्य मारिष

प्राहिणोन्मृत्युलोकाय ततोऽक्रुध्यद्धनंजयः