Bhishma Parva, Adhyaya 117

ततस्ते पार्थिवाः सर्वे जग्मुः स्वानालयान्पुनः

तूष्णींभूते महाराज भीष्मे शंतनुनन्दने

श्रुत्वा तु निहतं भीष्मं राधेयः पुरुषर्षभः

ईषदागतसंत्रासः त्वरयोपजगाम ह

स ददर्श महात्मानं शरतल्पगतं तदा

जन्मशय्यागतं देवं कार्त्तिकेयमिव प्रभुम्

निमीलिताक्षं तं वीरं साश्रुकण्ठस्तदा वृषः

अभ्येत्य पादयोस्तस्य निपपात महाद्युतिः

राधेयोऽहं कुरुश्रेष्ठ नित्यं चाक्षिगतस्तव

द्वेष्योऽत्यन्तमनागाः सन्निति चैनमुवाच ह

तच्छ्रुत्वा कुरुवृद्धः स बलात्संवृत्तलोचनः

शनैरुद्वीक्ष्य सस्नेहमिदं वचनमब्रवीत्

रहितं धिष्ण्यमालोक्य समुत्सार्य च रक्षिणः

पितेव पुत्रं गाङ्गेयः परिष्वज्यैकबाहुना

एह्येहि मे विप्रतीप स्पर्धसे त्वं मया सह

यदि मां नाभिगच्छेथा न ते श्रेयो भवेद्ध्रुवम्

कौन्तेयस्त्वं न राधेयो विदितो नारदान्मम

कृष्णद्वैपायनाच्चैव केशवाच्च न संशयः

न च द्वेषोऽस्ति मे तात त्वयि सत्यं ब्रवीमि ते

तेजोवधनिमित्तं तु परुषाण्यहमुक्तवान्

अकस्मात्पाण्डवान्हि त्वं द्विषसीति मतिर्मम

येनासि बहुशो रूक्षं चोदितः सूर्यनन्दन

जानामि समरे वीर्यं शत्रुभिर्दुःसहं तव

ब्रह्मण्यतां च शौर्यं च दाने च परमां गतिम्

न त्वया सदृशः कश्चित्पुरुषेष्वमरोपम

कुलभेदं च मत्वाहं सदा परुषमुक्तवान्

इष्वस्त्रे भारसंधाने लाघवेऽस्त्रबले तथा

सदृशः फल्गुनेनासि कृष्णेन च महात्मना

कर्ण राजपुरं गत्वा त्वयैकेन धनुष्मता

तस्यार्थे कुरुराजस्य राजानो मृदिता युधि

तथा च बलवान्राजा जरासंधो दुरासदः

समरे समरश्लाघी त्वया न सदृशोऽभवत्

ब्रह्मण्यः सत्यवादी च तेजसार्क इवापरः

देवगर्भोऽजितः संख्ये मनुष्यैरधिको भुवि

व्यपनीतोऽद्य मन्युर्मे यस्त्वां प्रति पुरा कृतः

दैवं पुरुषकारेण न शक्यमतिवर्तितुम्

सोदर्याः पाण्डवा वीरा भ्रातरस्तेऽरिसूदन

संगच्छ तैर्महाबाहो मम चेदिच्छसि प्रियम्

मया भवतु निर्वृत्तं वैरमादित्यनन्दन

पृथिव्यां सर्वराजानो भवन्त्वद्य निरामयाः

जानाम्यहं महाप्राज्ञ सर्वमेतन्न संशयः

यथा वदसि दुर्धर्ष कौन्तेयोऽहं न सूतजः

अवकीर्णस्त्वहं कुन्त्या सूतेन च विवर्धितः

भुक्त्वा दुर्योधनैश्वर्यं न मिथ्या कर्तुमुत्सहे

वसु चैव शरीरं च यदुदारं तथा यशः

सर्वं दुर्योधनस्यार्थे त्यक्तं मे भूरिदक्षिण

कोपिताः पाण्डवा नित्यं मयाश्रित्य सुयोधनम्

अवश्यभावी वै योऽर्थो न स शक्यो निवर्तितुम्

दैवं पुरुषकारेण को निवर्तितुमुत्सहेत्

पृथिवीक्षयशंसीनि निमित्तानि पितामह

भवद्भिरुपलब्धानि कथितानि च संसदि

पाण्डवा वासुदेवश्च विदिता मम सर्वशः

अजेयाः पुरुषैरन्यैरिति तांश्चोत्सहामहे

अनुजानीष्व मां तात युद्धे प्रीतमनाः सदा

अनुज्ञातस्त्वया वीर युध्येयमिति मे मतिः

दुरुक्तं विप्रतीपं वा संरम्भाच्चापलात्तथा

यन्मयापकृतं किंचित्तदनुक्षन्तुमर्हसि

न चेच्छक्यमथोत्स्रष्टुं वैरमेतत्सुदारुणम्

अनुजानामि कर्ण त्वां युध्यस्व स्वर्गकाम्यया

विमन्युर्गतसंरम्भः कुरु कर्म नृपस्य हि

यथाशक्ति यथोत्साहं सतां वृत्तेषु वृत्तवान्