Bhishma Parva, Adhyaya 97

आर्जुनिं समरे शूरं विनिघ्नन्तं महारथम्

अलम्बुसः कथं युद्धे प्रत्ययुध्यत संजय

आर्श्यशृङ्गिं कथं चापि सौभद्रः परवीरहा

तन्ममाचक्ष्व तत्त्वेन यथा वृत्तं स्म संयुगे

धनंजयश्च किं चक्रे मम सैन्येषु संजय

भीमो वा बलिनां श्रेष्ठो राक्षसो वा घटोत्कचः

नकुलः सहदेवो वा सात्यकिर्वा महारथः

एतदाचक्ष्व मे सर्वं कुशलो ह्यसि संजय

हन्त तेऽहं प्रवक्ष्यामि संग्रामं लोमहर्षणम्

यथाभूद्राक्षसेन्द्रस्य सौभद्रस्य च मारिष

अर्जुनश्च यथा संख्ये भीमसेनश्च पाण्डवः

नकुलः सहदेवश्च रणे चक्रुः पराक्रमम्

तथैव तावकाः सर्वे भीष्मद्रोणपुरोगमाः

अद्भुतानि विचित्राणि चक्रुः कर्माण्यभीतवत्

अलम्बुसस्तु समरे अभिमन्युं महारथम्

विनद्य सुमहानादं तर्जयित्वा मुहुर्मुहुः

अभिदुद्राव वेगेन तिष्ठ तिष्ठेति चाब्रवीत्

सौभद्रोऽपि रणे राजन्सिंहवद्विनदन्मुहुः

आर्श्यशृङ्गिं महेष्वासं पितुरत्यन्तवैरिणम्

ततः समेयतुः संख्ये त्वरितौ नरराक्षसौ

रथाभ्यां रथिनां श्रेष्ठौ यथा वै देवदानवौ

मायावी राक्षसश्रेष्ठो दिव्यास्त्रज्ञश्च फाल्गुनिः

ततः कार्ष्णिर्महाराज निशितैः सायकैस्त्रिभिः

आर्श्यशृङ्गिं रणे विद्ध्वा पुनर्विव्याध पञ्चभिः

अलम्बुसोऽपि संक्रुद्धः कार्ष्णिं नवभिराशुगैः

हृदि विव्याध वेगेन तोत्त्रैरिव महाद्विपम्

ततः शरसहस्रेण क्षिप्रकारी निशाचरः

अर्जुनस्य सुतं संख्ये पीडयामास भारत

अभिमन्युस्ततः क्रुद्धो नवतिं नतपर्वणाम्

चिक्षेप निशितान्बाणान्राक्षसस्य महोरसि

ते तस्य विविशुस्तूर्णं कायं निर्भिद्य मर्मणि

स तैर्विभिन्नसर्वाङ्गः शुशुभे राक्षसोत्तमः

पुष्पितैः किंशुकै राजन्संस्तीर्ण इव पर्वतः

स धारयञ्शरान्हेमपुङ्खानपि महाबलः

विबभौ राक्षसश्रेष्ठः सज्वाल इव पर्वतः

ततः क्रुद्धो महाराज आर्श्यशृङ्गिर्महाबलः

महेन्द्रप्रतिमं कार्ष्णिं छादयामास पत्रिभिः

तेन ते विशिखा मुक्ता यमदण्डोपमाः शिताः

अभिमन्युं विनिर्भिद्य प्राविशन्धरणीतलम्

तथैवार्जुनिनिर्मुक्ताः शराः काञ्चनभूषणाः

अलम्बुसं विनिर्भिद्य प्राविशन्त धरातलम्

सौभद्रस्तु रणे रक्षः शरैः संनतपर्वभिः

चक्रे विमुखमासाद्य मयं शक्र इवाहवे

विमुखं च ततो रक्षो वध्यमानं रणेऽरिणा

प्रादुश्चक्रे महामायां तामसीं परतापनः

ततस्ते तमसा सर्वे हृता ह्यासन्महीतले

नाभिमन्युमपश्यन्त नैव स्वान्न परान्रणे

अभिमन्युश्च तद्दृष्ट्वा घोररूपं महत्तमः

प्रादुश्चक्रेऽस्त्रमत्युग्रं भास्करं कुरुनन्दनः

ततः प्रकाशमभवज्जगत्सर्वं महीपते

तां चापि जघ्निवान्मायां राक्षसस्य दुरात्मनः

संक्रुद्धश्च महावीर्यो राक्षसेन्द्रं नरोत्तमः

छादयामास समरे शरैः संनतपर्वभिः

बह्वीस्तथान्या मायाश्च प्रयुक्तास्तेन रक्षसा

सर्वास्त्रविदमेयात्मा वारयामास फाल्गुनिः

हतमायं ततो रक्षो वध्यमानं च सायकैः

रथं तत्रैव संत्यज्य प्राद्रवन्महतो भयात्

तस्मिन्विनिर्जिते तूर्णं कूटयोधिनि राक्षसे

आर्जुनिः समरे सैन्यं तावकं संममर्द ह

मदान्धो वन्यनागेन्द्रः सपद्मां पद्मिनीमिव

ततः शांतनवो भीष्मः सैन्यं दृष्ट्वाभिविद्रुतम्

महता रथवंशेन सौभद्रं पर्यवारयत्

कोष्ठकीकृत्य तं वीरं धार्तराष्ट्रा महारथाः

एकं सुबहवो युद्धे ततक्षुः सायकैर्दृढम्