Bhishma Parva, Adhyaya 75

ततो दुर्योधनो राजा लोहितायति भास्करे

संग्रामरभसो भीमं हन्तुकामोऽभ्यधावत

तमायान्तमभिप्रेक्ष्य नृवीरं दृढवैरिणम्

भीमसेनः सुसंक्रुद्ध इदं वचनमब्रवीत्

अयं स कालः संप्राप्तो वर्षपूगाभिकाङ्क्षितः

अद्य त्वां निहनिष्यामि यदि नोत्सृजसे रणम्

अद्य कुन्त्याः परिक्लेशं वनवासं च कृत्स्नशः

द्रौपद्याश्च परिक्लेशं प्रणोत्स्यामि हते त्वयि

यत्त्वं दुरोदरो भूत्वा पाण्डवानवमन्यसे

तस्य पापस्य गान्धारे पश्य व्यसनमागतम्

कर्णस्य मतमाज्ञाय सौबलस्य च यत्पुरा

अचिन्त्य पाण्डवान्कामाद्यथेष्टं कृतवानसि

याचमानं च यन्मोहाद्दाशार्हमवमन्यसे

उलूकस्य समादेशं यद्ददासि च हृष्टवत्

अद्य त्वा निहनिष्यामि सानुबन्धं सबान्धवम्

समीकरिष्ये तत्पापं यत्पुरा कृतवानसि

एवमुक्त्वा धनुर्घोरं विकृष्योद्भ्राम्य चासकृत्

समादाय शरान्घोरान्महाशनिसमप्रभान्

षड्विंशत्तरसा क्रुद्धो मुमोचाशु सुयोधने

ज्वलिताग्निशिखाकारान्वज्रकल्पानजिह्मगान्

ततोऽस्य कार्मुकं द्वाभ्यां सूतं द्वाभ्यां च विव्यधे

चतुर्भिरश्वाञ्जवनाननयद्यमसादनम्

द्वाभ्यां च सुविकृष्टाभ्यां शराभ्यामरिमर्दनः

छत्रं चिच्छेद समरे राज्ञस्तस्य रथोत्तमात्

त्रिभिश्च तस्य चिच्छेद ज्वलन्तं ध्वजमुत्तमम्

छित्त्वा तं च ननादोच्चैस्तव पुत्रस्य पश्यतः

रथाच्च स ध्वजः श्रीमान्नानारत्नविभूषितः

पपात सहसा भूमिं विद्युज्जलधरादिव

ज्वलन्तं सूर्यसंकाशं नागं मणिमयं शुभम्

ध्वजं कुरुपतेश्छिन्नं ददृशुः सर्वपार्थिवाः

अथैनं दशभिर्बाणैस्तोत्त्रैरिव महागजम्

आजघान रणे भीमः स्मयन्निव महारथः

ततस्तु राजा सिन्धूनां रथश्रेष्ठो जयद्रथः

दुर्योधनस्य जग्राह पार्ष्णिं सत्पुरुषोचिताम्

कृपश्च रथिनां श्रेष्ठः कौरव्यममितौजसम्

आरोपयद्रथं राजन्दुर्योधनममर्षणम्

स गाढविद्धो व्यथितो भीमसेनेन संयुगे

निषसाद रथोपस्थे राजा दुर्योधनस्तदा

परिवार्य ततो भीमं हन्तुकामो जयद्रथः

रथैरनेकसाहस्रैर्भीमस्यावारयद्दिशः

धृष्टकेतुस्ततो राजन्नभिमन्युश्च वीर्यवान्

केकया द्रौपदेयाश्च तव पुत्रानयोधयन्

चित्रसेनः सुचित्रश्च चित्राश्वश्चित्रदर्शनः

चारुचित्रः सुचारुश्च तथा नन्दोपनन्दकौ

अष्टावेते महेष्वासाः सुकुमारा यशस्विनः

अभिमन्युरथं राजन्समन्तात्पर्यवारयन्

आजघान ततस्तूर्णमभिमन्युर्महामनाः

एकैकं पञ्चभिर्विद्ध्वा शरैः संनतपर्वभिः

वज्रमृत्युप्रतीकाशैर्विचित्रायुधनिःसृतैः

अमृष्यमाणास्ते सर्वे सौभद्रं रथसत्तमम्

ववर्षुर्मार्गणैस्तीक्ष्णैर्गिरिं मेरुमिवाम्बुदाः

स पीड्यमानः समरे कृतास्त्रो युद्धदुर्मदः

अभिमन्युर्महाराज तावकान्समकम्पयत्

यथा देवासुरे युद्धे वज्रपाणिर्महासुरान्

विकर्णस्य ततो भल्लान्प्रेषयामास भारत

चतुर्दश रथश्रेष्ठो घोरानाशीविषोपमान्

ध्वजं सूतं हयांश्चास्य छित्त्वा नृत्यन्निवाहवे

पुनश्चान्याञ्शरान्पीतानकुण्ठाग्राञ्शिलाशितान्

प्रेषयामास सौभद्रो विकर्णाय महाबलः

ते विकर्णं समासाद्य कङ्कबर्हिणवाससः

भित्त्वा देहं गता भूमिं ज्वलन्त इव पन्नगाः

ते शरा हेमपुङ्खाग्रा व्यदृश्यन्त महीतले

विकर्णरुधिरक्लिन्ना वमन्त इव शोणितम्