Bhishma Parva, Adhyaya 73

आत्मदोषात्त्वया राजन्प्राप्तं व्यसनमीदृशम्

न हि दुर्योधनस्तानि पश्यते भरतर्षभ

यानि त्वं दृष्टवान्राजन्धर्मसंकरकारिते

तव दोषात्पुरा वृत्तं द्यूतमेतद्विशां पते

तव दोषेण युद्धं च प्रवृत्तं सह पाण्डवैः

त्वमेवाद्य फलं भुङ्क्ष्व कृत्वा किल्बिषमात्मना

आत्मना हि कृतं कर्म आत्मनैवोपभुज्यते

इह वा प्रेत्य वा राजंस्त्वया प्राप्तं यथातथम्

तस्माद्राजन्स्थिरो भूत्वा प्राप्येदं व्यसनं महत्

शृणु युद्धं यथावृत्तं शंसतो मम मारिष

भीमसेनस्तु निशितैर्बाणैर्भित्त्वा महाचमूम्

आससाद ततो वीरः सर्वान्दुर्योधनानुजान्

दुःशासनं दुर्विषहं दुःसहं दुर्मदं जयम्

जयत्सेनं विकर्णं च चित्रसेनं सुदर्शनम्

चारुचित्रं सुवर्माणं दुष्कर्णं कर्णमेव च

एतानन्यांश्च सुबहून्समीपस्थान्महारथान्

धार्तराष्ट्रान्सुसंक्रुद्धान्दृष्ट्वा भीमो महाबलः

भीष्मेण समरे गुप्तां प्रविवेश महाचमूम्

अथाह्वयन्त तेऽन्योन्यमयं प्राप्तो वृकोदरः

जीवग्राहं निगृह्णीमो वयमेनं नराधिपाः

स तैः परिवृतः पार्थो भ्रातृभिः कृतनिश्चयैः

प्रजासंहरणे सूर्यः क्रूरैरिव महाग्रहैः

संप्राप्य मध्यं व्यूहस्य न भीः पाण्डवमाविशत्

यथा देवासुरे युद्धे महेन्द्रः प्राप्य दानवान्

ततः शतसहस्राणि रथिनां सर्वशः प्रभो

छादयानं शरैर्घोरैस्तमेकमनुवव्रिरे

स तेषां प्रवरान्योधान्हस्त्यश्वरथसादिनः

जघान समरे शूरो धार्तराष्ट्रानचिन्तयन्

तेषां व्यवसितं ज्ञात्वा भीमसेनो जिघृक्षताम्

समस्तानां वधे राजन्मतिं चक्रे महामनाः

ततो रथं समुत्सृज्य गदामादाय पाण्डवः

जघान धार्तराष्ट्राणां तं बलौघमहार्णवम्

भीमसेने प्रविष्टे तु धृष्टद्युम्नोऽपि पार्षतः

द्रोणमुत्सृज्य तरसा प्रययौ यत्र सौबलः

विदार्य महतीं सेनां तावकानां नरर्षभः

आससाद रथं शून्यं भीमसेनस्य संयुगे

दृष्ट्वा विशोकं समरे भीमसेनस्य सारथिम्

धृष्टद्युम्नो महाराज दुर्मना गतचेतनः

अपृच्छद्बाष्पसंरुद्धो निस्वनां वाचमीरयन्

मम प्राणैः प्रियतमः क्व भीम इति दुःखितः

विशोकस्तमुवाचेदं धृष्टद्युम्नं कृताञ्जलिः

संस्थाप्य मामिह बली पाण्डवेयः प्रतापवान्

प्रविष्टो धार्तराष्ट्राणामेतद्बलमहार्णवम्

मामुक्त्वा पुरुषव्याघ्र प्रीतियुक्तमिदं वचः

प्रतिपालय मां सूत नियम्याश्वान्मुहूर्तकम्

यावदेतान्निहन्म्याशु य इमे मद्वधोद्यताः

ततो दृष्ट्वा गदाहस्तं प्रधावन्तं महाबलम्

सर्वेषामेव सैन्यानां संघर्षः समजायत

तस्मिंस्तु तुमुले युद्धे वर्तमाने भयानके

भित्त्वा राजन्महाव्यूहं प्रविवेश सखा तव

विशोकस्य वचः श्रुत्वा धृष्टद्युम्नोऽपि पार्षतः

प्रत्युवाच ततः सूतं रणमध्ये महाबलः

न हि मे विद्यते सूत जीवितेऽद्य प्रयोजनम्

भीमसेनं रणे हित्वा स्नेहमुत्सृज्य पाण्डवैः

यदि यामि विना भीमं किं मां क्षत्रं वदिष्यति

एकायनगते भीमे मयि चावस्थिते युधि

अस्वस्ति तस्य कुर्वन्ति देवाः साग्निपुरोगमाः

यः सहायान्परित्यज्य स्वस्तिमानाव्रजेद्गृहान्

मम भीमः सखा चैव संबन्धी च महाबलः

भक्तोऽस्मान्भक्तिमांश्चाहं तमप्यरिनिषूदनम्

सोऽहं तत्र गमिष्यामि यत्र यातो वृकोदरः

निघ्नन्तं मामरीन्पश्य दानवानिव वासवम्