Bhishma Parva, Adhyaya 62

ततः स भगवान्देवो लोकानां परमेश्वरः

ब्रह्माणं प्रत्युवाचेदं स्निग्धगम्भीरया गिरा

विदितं तात योगान्मे सर्वमेतत्तवेप्सितम्

तथा तद्भवितेत्युक्त्वा तत्रैवान्तरधीयत

ततो देवर्षिगन्धर्वा विस्मयं परमं गताः

कौतूहलपराः सर्वे पितामहमथाब्रुवन्

को न्वयं यो भगवता प्रणम्य विनयाद्विभो

वाग्भिः स्तुतो वरिष्ठाभिः श्रोतुमिच्छाम तं वयम्

एवमुक्तस्तु भगवान्प्रत्युवाच पितामहः

देवब्रह्मर्षिगन्धर्वान्सर्वान्मधुरया गिरा

यत्तत्परं भविष्यं च भवितव्यं च यत्परम्

भूतात्मा यः प्रभुश्चैव ब्रह्म यच्च परं पदम्

तेनास्मि कृतसंवादः प्रसन्नेन सुरर्षभाः

जगतोऽनुग्रहार्थाय याचितो मे जगत्पतिः

मानुषं लोकमातिष्ठ वासुदेव इति श्रुतः

असुराणां वधार्थाय संभवस्व महीतले

संग्रामे निहता ये ते दैत्यदानवराक्षसाः

त इमे नृषु संभूता घोररूपा महाबलाः

तेषां वधार्थं भगवान्नरेण सहितो वशी

मानुषीं योनिमास्थाय चरिष्यति महीतले

नरनारायणौ यौ तौ पुराणावृषिसत्तमौ

सहितौ मानुषे लोके संभूतावमितद्युती

अजेयौ समरे यत्तौ सहितावमरैरपि

मूढास्त्वेतौ न जानन्ति नरनारायणावृषी

तस्याहमात्मजो ब्रह्मा सर्वस्य जगतः पतिः

वासुदेवोऽर्चनीयो वः सर्वलोकमहेश्वरः

तथा मनुष्योऽयमिति कदाचित्सुरसत्तमाः

नावज्ञेयो महावीर्यः शङ्खचक्रगदाधरः

एतत्परमकं गुह्यमेतत्परमकं पदम्

एतत्परमकं ब्रह्म एतत्परमकं यशः

एतदक्षरमव्यक्तमेतत्तच्छाश्वतं महत्

एतत्पुरुषसंज्ञं वै गीयते ज्ञायते न च

एतत्परमकं तेज एतत्परमकं सुखम्

एतत्परमकं सत्यं कीर्तितं विश्वकर्मणा

तस्मात्सर्वैः सुरैः सेन्द्रैर्लोकैश्चामितविक्रमः

नावज्ञेयो वासुदेवो मानुषोऽयमिति प्रभुः

यश्च मानुषमात्रोऽयमिति ब्रूयात्सुमन्दधीः

हृषीकेशमवज्ञानात्तमाहुः पुरुषाधमम्

योगिनं तं महात्मानं प्रविष्टं मानुषीं तनुम्

अवमन्येद्वासुदेवं तमाहुस्तामसं जनाः

देवं चराचरात्मानं श्रीवत्साङ्कं सुवर्चसम्

पद्मनाभं न जानाति तमाहुस्तामसं जनाः

किरीटकौस्तुभधरं मित्राणामभयंकरम्

अवजानन्महात्मानं घोरे तमसि मज्जति

एवं विदित्वा तत्त्वार्थं लोकानामीश्वरेश्वरः

वासुदेवो नमस्कार्यः सर्वलोकैः सुरोत्तमाः

एवमुक्त्वा स भगवान्सर्वान्देवगणान्पुरा

विसृज्य सर्वलोकात्मा जगाम भवनं स्वकम्

ततो देवाः सगन्धर्वा मुनयोऽप्सरसोऽपि च

कथां तां ब्रह्मणा गीतां श्रुत्वा प्रीता दिवं ययुः

एतच्छ्रुतं मया तात ऋषीणां भावितात्मनाम्

वासुदेवं कथयतां समवाये पुरातनम्

जामदग्न्यस्य रामस्य मार्कण्डेयस्य धीमतः

व्यासनारदयोश्चापि श्रुतं श्रुतविशारद

एतमर्थं च विज्ञाय श्रुत्वा च प्रभुमव्ययम्

वासुदेवं महात्मानं लोकानामीश्वरेश्वरम्

यस्यासावात्मजो ब्रह्मा सर्वस्य जगतः पिता

कथं न वासुदेवोऽयमर्च्यश्चेज्यश्च मानवैः

वारितोऽसि पुरा तात मुनिभिर्वेदपारगैः

मा गच्छ संयुगं तेन वासुदेवेन धीमता

मा पाण्डवैः सार्धमिति तच्च मोहान्न बुध्यसे