Bhishma Parva, Adhyaya 41

ततो धनंजयं दृष्ट्वा बाणगाण्डीवधारिणम्

पुनरेव महानादं व्यसृजन्त महारथाः

पाण्डवाः सोमकाश्चैव ये चैषामनुयायिनः

दध्मुश्च मुदिताः शङ्खान्वीराः सागरसंभवान्

ततो भेर्यश्च पेश्यश्च क्रकचा गोविषाणिकाः

सहसैवाभ्यहन्यन्त ततः शब्दो महानभूत्

अथ देवाः सगन्धर्वाः पितरश्च जनेश्वर

सिद्धचारणसंघाश्च समीयुस्ते दिदृक्षया

ऋषयश्च महाभागाः पुरस्कृत्य शतक्रतुम्

समीयुस्तत्र सहिता द्रष्टुं तद्वैशसं महत्

ततो युधिष्ठिरो दृष्ट्वा युद्धाय सुसमुद्यते

ते सेने सागरप्रख्ये मुहुः प्रचलिते नृप

विमुच्य कवचं वीरो निक्षिप्य च वरायुधम्

अवरुह्य रथात्तूर्णं पद्भ्यामेव कृताञ्जलिः

पितामहमभिप्रेक्ष्य धर्मराजो युधिष्ठिरः

वाग्यतः प्रययौ येन प्राङ्मुखो रिपुवाहिनीम्

तं प्रयान्तमभिप्रेक्ष्य कुन्तीपुत्रो धनंजयः

अवतीर्य रथात्तूर्णं भ्रातृभिः सहितोऽन्वयात्

वासुदेवश्च भगवान्पृष्ठतोऽनुजगाम ह

यथामुख्याश्च राजानस्तमन्वाजग्मुरुत्सुकाः

किं ते व्यवसितं राजन्यदस्मानपहाय वै

पद्भ्यामेव प्रयातोऽसि प्राङ्मुखो रिपुवाहिनीम्

क्व गमिष्यसि राजेन्द्र निक्षिप्तकवचायुधः

दंशितेष्वरिसैन्येषु भ्रातॄनुत्सृज्य पार्थिव

एवंगते त्वयि ज्येष्ठे मम भ्रातरि भारत

भीर्मे दुनोति हृदयं ब्रूहि गन्ता भवान्क्व नु

अस्मिन्रणसमूहे वै वर्तमाने महाभये

योद्धव्ये क्व नु गन्तासि शत्रूनभिमुखो नृप

एवमाभाष्यमाणोऽपि भ्रातृभिः कुरुनन्दन

नोवाच वाग्यतः किंचिद्गच्छत्येव युधिष्ठिरः

तानुवाच महाप्राज्ञो वासुदेवो महामनाः

अभिप्रायोऽस्य विज्ञातो मयेति प्रहसन्निव

एष भीष्मं तथा द्रोणं गौतमं शल्यमेव च

अनुमान्य गुरून्सर्वान्योत्स्यते पार्थिवोऽरिभिः

श्रूयते हि पुराकल्पे गुरूनननुमान्य यः

युध्यते स भवेद्व्यक्तमपध्यातो महत्तरैः

अनुमान्य यथाशास्त्रं यस्तु युध्येन्महत्तरैः

ध्रुवस्तस्य जयो युद्धे भवेदिति मतिर्मम

एवं ब्रुवति कृष्णे तु धार्तराष्ट्रचमूं प्रति

हाहाकारो महानासीन्निःशब्दास्त्वपरेऽभवन्

दृष्ट्वा युधिष्ठिरं दूराद्धार्तराष्ट्रस्य सैनिकाः

मिथः संकथयां चक्रुर्नेशोऽस्ति कुलपांसनः

व्यक्तं भीत इवाभ्येति राजासौ भीष्ममन्तिकात्

युधिष्ठिरः ससोदर्यः शरणार्थं प्रयाचकः

धनंजये कथं नाथे पाण्डवे च वृकोदरे

नकुले सहदेवे च भीतोऽभ्येति च पाण्डवः

न नूनं क्षत्रियकुले जातः संप्रथिते भुवि

यथास्य हृदयं भीतमल्पसत्त्वस्य संयुगे

ततस्ते क्षत्रियाः सर्वे प्रशंसन्ति स्म कौरवान्

हृष्टाः सुमनसो भूत्वा चैलानि दुधुवुः पृथक्

व्यनिन्दन्त ततः सर्वे योधास्तत्र विशां पते

युधिष्ठिरं ससोदर्यं सहितं केशवेन ह

ततस्तत्कौरवं सैन्यं धिक्कृत्वा तु युधिष्ठिरम्

निःशब्दमभवत्तूर्णं पुनरेव विशां पते

किं नु वक्ष्यति राजासौ किं भीष्मः प्रतिवक्ष्यति

किं भीमः समरश्लाघी किं नु कृष्णार्जुनाविति

विवक्षितं किमस्येति संशयः सुमहानभूत्

उभयोः सेनयो राजन्युधिष्ठिरकृते तदा

स विगाह्य चमूं शत्रोः शरशक्तिसमाकुलाम्

भीष्ममेवाभ्ययात्तूर्णं भ्रातृभिः परिवारितः