Udyoga Parva, Adhyaya 195

एतच्छ्रुत्वा तु कौन्तेयः सर्वान्भ्रातॄनुपह्वरे

आहूय भरतश्रेष्ठ इदं वचनमब्रवीत्

धार्तराष्ट्रस्य सैन्येषु ये चारपुरुषा मम

ते प्रवृत्तिं प्रयच्छन्ति ममेमां व्युषितां निशाम्

दुर्योधनः किलापृच्छदापगेयं महाव्रतम्

केन कालेन पाण्डूनां हन्याः सैन्यमिति प्रभो

मासेनेति च तेनोक्तो धार्तराष्ट्रः सुदुर्मतिः

तावता चापि कालेन द्रोणोऽपि प्रत्यजानत

गौतमो द्विगुणं कालमुक्तवानिति नः श्रुतम्

द्रौणिस्तु दशरात्रेण प्रतिजज्ञे महास्त्रवित्

तथा दिव्यास्त्रवित्कर्णः संपृष्टः कुरुसंसदि

पञ्चभिर्दिवसैर्हन्तुं स सैन्यं प्रतिजज्ञिवान्

तस्मादहमपीच्छामि श्रोतुमर्जुन ते वचः

कालेन कियता शत्रून्क्षपयेरिति संयुगे

एवमुक्तो गुडाकेशः पार्थिवेन धनंजयः

वासुदेवमवेक्ष्येदं वचनं प्रत्यभाषत

सर्व एते महात्मानः कृतास्त्राश्चित्रयोधिनः

असंशयं महाराज हन्युरेव बलं तव

अपैतु ते मनस्तापो यथासत्यं ब्रवीम्यहम्

हन्यामेकरथेनाहं वासुदेवसहायवान्

सामरानपि लोकांस्त्रीन्सहस्थावरजङ्गमान्

भूतं भव्यं भविष्यच्च निमेषादिति मे मतिः

यत्तद्घोरं पशुपतिः प्रादादस्त्रं महन्मम

कैराते द्वन्द्वयुद्धे वै तदिदं मयि वर्तते

यद्युगान्ते पशुपतिः सर्वभूतानि संहरन्

प्रयुङ्क्ते पुरुषव्याघ्र तदिदं मयि वर्तते

तन्न जानाति गाङ्गेयो न द्रोणो न च गौतमः

न च द्रोणसुतो राजन्कुत एव तु सूतजः

न तु युक्तं रणे हन्तुं दिव्यैरस्त्रैः पृथग्जनम्

आर्जवेनैव युद्धेन विजेष्यामो वयं परान्

तथेमे पुरुषव्याघ्राः सहायास्तव पार्थिव

सर्वे दिव्यास्त्रविदुषः सर्वे युद्धाभिनन्दिनः

वेदान्तावभृथस्नाताः सर्व एतेऽपराजिताः

निहन्युः समरे सेनां देवानामपि पाण्डव

शिखण्डी युयुधानश्च धृष्टद्युम्नश्च पार्षतः

भीमसेनो यमौ चोभौ युधामन्यूत्तमौजसौ

विराटद्रुपदौ चोभौ भीष्मद्रोणसमौ युधि

स्वयं चापि समर्थोऽसि त्रैलोक्योत्सादने अपि

क्रोधाद्यं पुरुषं पश्येस्त्वं वासवसमद्युते

क्षिप्रं न स भवेद्व्यक्तमिति त्वां वेद्मि कौरव