Udyoga Parva, Adhyaya 194

प्रभातायां तु शर्वर्यां पुनरेव सुतस्तव

मध्ये सर्वस्य सैन्यस्य पितामहमपृच्छत

पाण्डवेयस्य गाङ्गेय यदेतत्सैन्यमुत्तमम्

प्रभूतनरनागाश्वं महारथसमाकुलम्

भीमार्जुनप्रभृतिभिर्महेष्वासैर्महाबलैः

लोकपालोपमैर्गुप्तं धृष्टद्युम्नपुरोगमैः

अप्रधृष्यमनावार्यमुद्वृत्तमिव सागरम्

सेनासागरमक्षोभ्यमपि देवैर्महाहवे

केन कालेन गाङ्गेय क्षपयेथा महाद्युते

आचार्यो वा महेष्वासः कृपो वा सुमहाबलः

कर्णो वा समरश्लाघी द्रौणिर्वा द्विजसत्तमः

दिव्यास्त्रविदुषः सर्वे भवन्तो हि बले मम

एतदिच्छाम्यहं ज्ञातुं परं कौतूहलं हि मे

हृदि नित्यं महाबाहो वक्तुमर्हसि तन्मम

अनुरूपं कुरुश्रेष्ठ त्वय्येतत्पृथिवीपते

बलाबलममित्राणां स्वेषां च यदि पृच्छसि

शृणु राजन्मम रणे या शक्तिः परमा भवेत्

अस्त्रवीर्यं रणे यच्च भुजयोश्च महाभुज

आर्जवेनैव युद्धेन योद्धव्य इतरो जनः

मायायुद्धेन मायावी इत्येतद्धर्मनिश्चयः

हन्यामहं महाबाहो पाण्डवानामनीकिनीम्

दिवसे दिवसे कृत्वा भागं प्रागाह्निकं मम

योधानां दशसाहस्रं कृत्वा भागं महाद्युते

सहस्रं रथिनामेकमेष भागो मतो मम

अनेनाहं विधानेन संनद्धः सततोत्थितः

क्षपयेयं महत्सैन्यं कालेनानेन भारत

यदि त्वस्त्राणि मुञ्चेयं महान्ति समरे स्थितः

शतसाहस्रघातीनि हन्यां मासेन भारत

श्रुत्वा भीष्मस्य तद्वाक्यं राजा दुर्योधनस्तदा

पर्यपृच्छत राजेन्द्र द्रोणमङ्गिरसां वरम्

आचार्य केन कालेन पाण्डुपुत्रस्य सैनिकान्

निहन्या इति तं द्रोणः प्रत्युवाच हसन्निव

स्थविरोऽस्मि कुरुश्रेष्ठ मन्दप्राणविचेष्टितः

अस्त्राग्निना निर्दहेयं पाण्डवानामनीकिनीम्

यथा भीष्मः शांतनवो मासेनेति मतिर्मम

एषा मे परमा शक्तिरेतन्मे परमं बलम्

द्वाभ्यामेव तु मासाभ्यां कृपः शारद्वतोऽब्रवीत्

द्रौणिस्तु दशरात्रेण प्रतिजज्ञे बलक्षयम्

कर्णस्तु पञ्चरात्रेण प्रतिजज्ञे महास्त्रवित्

तच्छ्रुत्वा सूतपुत्रस्य वाक्यं सागरगासुतः

जहास सस्वनं हासं वाक्यं चेदमुवाच ह

न हि तावद्रणे पार्थं बाणखड्गधनुर्धरम्

वासुदेवसमायुक्तं रथेनोद्यन्तमच्युतम्

समागच्छसि राधेय तेनैवमभिमन्यसे

शक्यमेवं च भूयश्च त्वया वक्तुं यथेष्टतः