Udyoga Parva, Adhyaya 184

ततोऽहं निशि राजेन्द्र प्रणम्य शिरसा तदा

ब्राह्मणानां पितॄणां च देवतानां च सर्वशः

नक्तंचराणां भूतानां रजन्याश्च विशां पते

शयनं प्राप्य रहिते मनसा समचिन्तयम्

जामदग्न्येन मे युद्धमिदं परमदारुणम्

अहानि सुबहून्यद्य वर्तते सुमहात्ययम्

न च रामं महावीर्यं शक्नोमि रणमूर्धनि

विजेतुं समरे विप्रं जामदग्न्यं महाबलम्

यदि शक्यो मया जेतुं जामदग्न्यः प्रतापवान्

दैवतानि प्रसन्नानि दर्शयन्तु निशां मम

ततोऽहं निशि राजेन्द्र प्रसुप्तः शरविक्षतः

दक्षिणेनैव पार्श्वेन प्रभातसमये इव

ततोऽहं विप्रमुख्यैस्तैर्यैरस्मि पतितो रथात्

उत्थापितो धृतश्चैव मा भैरिति च सान्त्वितः

त एव मां महाराज स्वप्नदर्शनमेत्य वै

परिवार्याब्रुवन्वाक्यं तन्निबोध कुरूद्वह

उत्तिष्ठ मा भैर्गाङ्गेय भयं ते नास्ति किंचन

रक्षामहे नरव्याघ्र स्वशरीरं हि नो भवान्

न त्वां रामो रणे जेता जामदग्न्यः कथंचन

त्वमेव समरे रामं विजेता भरतर्षभ

इदमस्त्रं सुदयितं प्रत्यभिज्ञास्यते भवान्

विदितं हि तवाप्येतत्पूर्वस्मिन्देहधारणे

प्राजापत्यं विश्वकृतं प्रस्वापं नाम भारत

न हीदं वेद रामोऽपि पृथिव्यां वा पुमान्क्वचित्

तत्स्मरस्व महाबाहो भृशं संयोजयस्व च

न च रामः क्षयं गन्ता तेनास्त्रेण नराधिप

एनसा च न योगं त्वं प्राप्स्यसे जातु मानद

स्वप्स्यते जामदग्न्योऽसौ त्वद्बाणबलपीडितः

ततो जित्वा त्वमेवैनं पुनरुत्थापयिष्यसि

अस्त्रेण दयितेनाजौ भीष्म संबोधनेन वै

एवं कुरुष्व कौरव्य प्रभाते रथमास्थितः

प्रसुप्तं वा मृतं वापि तुल्यं मन्यामहे वयम्

न च रामेण मर्तव्यं कदाचिदपि पार्थिव

ततः समुत्पन्नमिदं प्रस्वापं युज्यतामिति

इत्युक्त्वान्तर्हिता राजन्सर्व एव द्विजोत्तमाः

अष्टौ सदृशरूपास्ते सर्वे भास्वरमूर्तयः