Udyoga Parva, Adhyaya 176

दुःखद्वयमिदं भद्रे कतरस्य चिकीर्षसि

प्रतिकर्तव्यमबले तत्त्वं वत्से ब्रवीहि मे

यदि सौभपतिर्भद्रे नियोक्तव्यो मते तव

नियोक्ष्यति महात्मा तं रामस्त्वद्धितकाम्यया

अथापगेयं भीष्मं तं रामेणेच्छसि धीमता

रणे विनिर्जितं द्रष्टुं कुर्यात्तदपि भार्गवः

सृञ्जयस्य वचः श्रुत्वा तव चैव शुचिस्मिते

यदत्रानन्तरं कार्यं तदद्यैव विचिन्त्यताम्

अपनीतास्मि भीष्मेण भगवन्नविजानता

न हि जानाति मे भीष्मो ब्रह्मञ्शाल्वगतं मनः

एतद्विचार्य मनसा भवानेव विनिश्चयम्

विचिनोतु यथान्यायं विधानं क्रियतां तथा

भीष्मे वा कुरुशार्दूले शाल्वराजेऽथ वा पुनः

उभयोरेव वा ब्रह्मन्यद्युक्तं तत्समाचर

निवेदितं मया ह्येतद्दुःखमूलं यथातथम्

विधानं तत्र भगवन्कर्तुमर्हसि युक्तितः

उपपन्नमिदं भद्रे यदेवं वरवर्णिनि

धर्मं प्रति वचो ब्रूयाः शृणु चेदं वचो मम

यदि त्वामापगेयो वै न नयेद्गजसाह्वयम्

शाल्वस्त्वां शिरसा भीरु गृह्णीयाद्रामचोदितः

तेन त्वं निर्जिता भद्रे यस्मान्नीतासि भामिनि

संशयः शाल्वराजस्य तेन त्वयि सुमध्यमे

भीष्मः पुरुषमानी च जितकाशी तथैव च

तस्मात्प्रतिक्रिया युक्ता भीष्मे कारयितुं त्वया

ममाप्येष महान्ब्रह्मन्हृदि कामोऽभिवर्तते

घातयेयं यदि रणे भीष्ममित्येव नित्यदा

भीष्मं वा शाल्वराजं वा यं वा दोषेण गच्छसि

प्रशाधि तं महाबाहो यत्कृतेऽहं सुदुःखिता

एवं कथयतामेव तेषां स दिवसो गतः

रात्रिश्च भरतश्रेष्ठ सुखशीतोष्णमारुता

ततो रामः प्रादुरासीत्प्रज्वलन्निव तेजसा

शिष्यैः परिवृतो राजञ्जटाचीरधरो मुनिः

धनुष्पाणिरदीनात्मा खड्गं बिभ्रत्परश्वधी

विरजा राजशार्दूल सोऽभ्ययात्सृञ्जयं नृपम्

ततस्तं तापसा दृष्ट्वा स च राजा महातपाः

तस्थुः प्राञ्जलयः सर्वे सा च कन्या तपस्विनी

पूजयामासुरव्यग्रा मधुपर्केण भार्गवम्

अर्चितश्च यथायोगं निषसाद सहैव तैः

ततः पूर्वव्यतीतानि कथयेते स्म तावुभौ

सृञ्जयश्च स राजर्षिर्जामदग्न्यश्च भारत

ततः कथान्ते राजर्षिर्भृगुश्रेष्ठं महाबलम्

उवाच मधुरं काले रामं वचनमर्थवत्

रामेयं मम दौहित्री काशिराजसुता प्रभो

अस्याः शृणु यथातत्त्वं कार्यं कार्यविशारद

परमं कथ्यतां चेति तां रामः प्रत्यभाषत

ततः साभ्यगमद्रामं ज्वलन्तमिव पावकम्

सा चाभिवाद्य चरणौ रामस्य शिरसा शुभा

स्पृष्ट्वा पद्मदलाभाभ्यां पाणिभ्यामग्रतः स्थिता

रुरोद सा शोकवती बाष्पव्याकुललोचना

प्रपेदे शरणं चैव शरण्यं भृगुनन्दनम्

यथासि सृञ्जयस्यास्य तथा मम नृपात्मजे

ब्रूहि यत्ते मनोदुःखं करिष्ये वचनं तव

भगवञ्शरणं त्वाद्य प्रपन्नास्मि महाव्रत

शोकपङ्कार्णवाद्घोरादुद्धरस्व च मां विभो

तस्याश्च दृष्ट्वा रूपं च वयश्चाभिनवं पुनः

सौकुमार्यं परं चैव रामश्चिन्तापरोऽभवत्

किमियं वक्ष्यतीत्येवं विमृशन्भृगुसत्तमः

इति दध्यौ चिरं रामः कृपयाभिपरिप्लुतः

कथ्यतामिति सा भूयो रामेणोक्ता शुचिस्मिता

सर्वमेव यथातत्त्वं कथयामास भार्गवे