Udyoga Parva, Adhyaya 151

वासुदेवस्य तद्वाक्यमनुस्मृत्य युधिष्ठिरः

पुनः पप्रच्छ वार्ष्णेयं कथं मन्दोऽब्रवीदिदम्

अस्मिन्नभ्यागते काले किं च नः क्षममच्युत

कथं च वर्तमाना वै स्वधर्मान्न च्यवेमहि

दुर्योधनस्य कर्णस्य शकुनेः सौबलस्य च

वासुदेव मतज्ञोऽसि मम सभ्रातृकस्य च

विदुरस्यापि ते वाक्यं श्रुतं भीष्मस्य चोभयोः

कुन्त्याश्च विपुलप्रज्ञ प्रज्ञा कार्त्स्न्येन ते श्रुता

सर्वमेतदतिक्रम्य विचार्य च पुनः पुनः

यन्नः क्षमं महाबाहो तद्ब्रवीह्यविचारयन्

श्रुत्वैतद्धर्मराजस्य धर्मार्थसहितं वचः

मेघदुन्दुभिनिर्घोषः कृष्णो वचनमब्रवीत्

उक्तवानस्मि यद्वाक्यं धर्मार्थसहितं हितम्

न तु तन्निकृतिप्रज्ञे कौरव्ये प्रतितिष्ठति

न च भीष्मस्य दुर्मेधाः शृणोति विदुरस्य वा

मम वा भाषितं किंचित्सर्वमेवातिवर्तते

न स कामयते धर्मं न स कामयते यशः

जितं स मन्यते सर्वं दुरात्मा कर्णमाश्रितः

बन्धमाज्ञापयामास मम चापि सुयोधनः

न च तं लब्धवान्कामं दुरात्मा शासनातिगः

न च भीष्मो न च द्रोणो युक्तं तत्राहतुर्वचः

सर्वे तमनुवर्तन्ते ऋते विदुरमच्युत

शकुनिः सौबलश्चैव कर्णदुःशासनावपि

त्वय्ययुक्तान्यभाषन्त मूढा मूढममर्षणम्

किं च तेन मयोक्तेन यान्यभाषन्त कौरवाः

संक्षेपेण दुरात्मासौ न युक्तं त्वयि वर्तते

न पार्थिवेषु सर्वेषु य इमे तव सैनिकाः

यत्पापं यन्न कल्याणं सर्वं तस्मिन्प्रतिष्ठितम्

न चापि वयमत्यर्थं परित्यागेन कर्हिचित्

कौरवैः शममिच्छामस्तत्र युद्धमनन्तरम्

तच्छ्रुत्वा पार्थिवाः सर्वे वासुदेवस्य भाषितम्

अब्रुवन्तो मुखं राज्ञः समुदैक्षन्त भारत

युधिष्ठिरस्त्वभिप्रायमुपलभ्य महीक्षिताम्

योगमाज्ञापयामास भीमार्जुनयमैः सह

ततः किलकिलाभूतमनीकं पाण्डवस्य ह

आज्ञापिते तदा योगे समहृष्यन्त सैनिकाः

अवध्यानां वधं पश्यन्धर्मराजो युधिष्ठिरः

निष्टनन्भीमसेनं च विजयं चेदमब्रवीत्

यदर्थं वनवासश्च प्राप्तं दुःखं च यन्मया

सोऽयमस्मानुपैत्येव परोऽनर्थः प्रयत्नतः

यस्मिन्यत्नः कृतोऽस्माभिः स नो हीनः प्रयत्नतः

अकृते तु प्रयत्नेऽस्मानुपावृत्तः कलिर्महान्

कथं ह्यवध्यैः संग्रामः कार्यः सह भविष्यति

कथं हत्वा गुरून्वृद्धान्विजयो नो भविष्यति

तच्छ्रुत्वा धर्मराजस्य सव्यसाची परंतपः

यदुक्तं वासुदेवेन श्रावयामास तद्वचः

उक्तवान्देवकीपुत्रः कुन्त्याश्च विदुरस्य च

वचनं तत्त्वया राजन्निखिलेनावधारितम्

न च तौ वक्ष्यतोऽधर्ममिति मे नैष्ठिकी मतिः

न चापि युक्तं कौन्तेय निवर्तितुमयुध्यतः

तच्छ्रुत्वा वासुदेवोऽपि सव्यसाचिवचस्तदा

स्मयमानोऽब्रवीत्पार्थमेवमेतदिति ब्रुवन्

ततस्ते धृतसंकल्पा युद्धाय सहसैनिकाः

पाण्डवेया महाराज तां रात्रिं सुखमावसन्